Jullie hadden het waarschijnlijk wel al voelen aankomen, maar nu is het dus officieel: ik stop met deze blog.

Voor mij was bloggen een hobby, meer niet. Ik ben er in een impulsieve bui aan begonnen en zo stop ik er nu ook mee. Een echte reden is er niet, en ik vind trouwens niet dat ik me moet verantwoorden.

Tijd is een vreselijk democratisch gegeven: iedereen, rijk of arm, dom of slim, krijgt er precies evenveel namelijk 24 uur per dag. En tijdsindeling werkt als een weegschaal: wie veel werkt, is minder thuis. Wie veel achter zijn computer zit, boet automatisch in op andere vlakken.

Spijt heb ik niet. Ik weet dat sommige van mijn uitspraken mensen hebben doen fronsen, en dat velen het vaak niet eens waren met mijn standpunten. Dat hoort erbij, denk ik dan. Het leven is te kort om middelmatig te zijn. Bovendien dwingt bloggen je een beetje om over allerhande onderwerpen een duidelijk standpunt in te nemen. Hierdoor heb ik een imago opgebouwd dat waarschijnlijk iets harder, iets zwartwitter is dan ik echt ben. Jammer.

Ik stop omdat… omdat het mooi weer is buiten, omdat ik heel veel werk heb, omdat ik een echte dan een virtuele mama ben, omdat alleen dommeriken niet van gedacht veranderen en omdat het leven te kort is om dingen tegen mijn zin te doen.

Toen ik mijn donkere kamer afsloot, heb ik me een beetje vastgereden door vollop te gaan voor een babyblog. Plots voel ik me An, de moedereend en dat ligt een beetje te ver van mijn ware aard.

Het was fijn, en ik hoop dat mijn meisjes er later ook van zullen genieten. Wie weet kom ik terug. Wie weet doe ik het ooit ergens anders. Wie weet? Het ga jullie goed en misschien komen we elkaar nog ergens tegen, in het echt of in de virtuele wereld.

Bij de opening van mijn fotostudio nam ik me voor iets meer reclame te maken, en speciale acties voor bijvoorbeeld moederdag. Niet dat me verveel of dat ik werk te kort heb, maar het leek me een goed en leuk idee. Maar om onbekende reden slaag ik er zelden in mijn schitterende ingevingen ook in praktijk om te zetten. Volgende week is het moederdag, en ik ben dus opnieuw eeuwen te laat voor een actie. Het zal (weer) voor volgend jaar zijn.

Na regen komt zonneschijn, zowel buiten als binnen. Ik heb het de voorbije weken een beetje lastig gehad, zowel met mijn gezondheid als professioneel. Even leek het alsof ik mijn chronische vermoeidheid nooit zou overwinnen. En dan plots, zonder dat er iets structureels veranderde en zonder dat ik echt meer sliep, voel ik me toch echt beter. De zon schijnt, de zomer komt er aan, ik zie het leven weer helemaal zitten. Welkom terug.

Ik heb het magazine nog steeds niet zelf gezien maar dit zou de foto moeten zijn. De cover was onvermijdelijk een beetje het gespreksonderwerp van het weekend. Als huwelijksfotografe kreeg ik net een beetje te veel aandacht zaterdag. Het blijft me verwonderen hoe mensen die mij vooraf nog nooit gezien hebben, mij uren na het zien van de foto toch herkennen. Er verschijnen zo veel foto’s, zo veel onbekende gezichten (en borsten) dat ik zelfs half bekende zelden herken in het echte leven.

Opmerkelijk is ook het aantal aanbiedingen dat ik nu plots terug krijg als naaktmodel. Dat flatteert me, al ben ik absoluut niet van plan daar op in te gaan. Met de publicatie in het magazine en hier is het onderwerp voor mijn part afgesloten.

Dit weekend was Bob (samen met de andere winnaars van de film-van- mijn-levenfotowedstrijd) uitgenodigd bij de bekende fotografe Lieve Blancqaert, een van de weinige mensen die ik bewonder. Hij had een beetje drempelvrees (wat ga ik daar doen tussen al die echte fotografen?) maar uiteindelijk (zoals altijd bij Bob) viel het reuze mee. Bob leerde Artur kennen en (uit wat ik achteraf te horen kreeg) het was grote liefde. En aan de foto’s te zien zat het tussen Lieven en Artur ook wel snor.

Als puber poseerde ik regelmatig naakt voor allerhande amateurfotografen en -kunstenaars. De foto’s waren goed voor mijn eigenwaarde, en bezorgde me bovendien een gemakkelijk verdiend extra centje. Ondertussen poseer ik al jaren iet meer, niet omdat ik niet durf of omdat ik twee zwangerschappen mijn lichaam zouden hebben aangetast maar gewoon omdat ik het niet meer zo interessant vind.

Toen een collega van Het Nieuwsblad me een maand geleden vroeg voor hen naakt te poseren, voelde ik me beetje verplicht ja te zeggen. Na duizend foto’s en honderd shoots zou het een beetje flauw zijn nu preuts te worden, al moet het gezegd worden dat ik geen vragend partij was (en ben).

De opnames verliepen vlotjes, gewoontjes. Mensen stelen zich vaak de gekste dingen voor bij een naakt shoot.
Hoe gaat dat dan, vragen ze me achteraf. Hoe begin je daar aan? Ja, hoe trek jij je kleren uit? Daar is toch niets bijzonders aan? Persoonlijk vind ik dat het meer weg heeft van een doktersbezoek, een openbare douche of een sauna-ervaring.

Volgende weekend zal ik dus naakt ‘te bewonderen’ zijn in het magazine van Het Nieuwsblad. Ik haal zelfs de cover. Gevoelige zielen zijn gewaarschuwd. Zelf lig ik er niet wakker van, al zie ik wel op tegen al de achterklap die de foto’s onvermijdelijk zullen veroorzaken. Veel mensen hebben een heel hypocriete houding tegenover naakt: enerzijds vinden ze dat alles moet kunnen, dat niets hun nog choqueert. Maar als de persoon in kwestie toevallig iemand is die ze persoonlijk kennen, vinden ze een blote borst plots al een brug te ver.

Ik heb geen problemen met mensen die tegen naakt zijn, maar dan moeten ze wel consequent zijn: geen che, P-magazines, niet naar Rome kijken, de meeste Amerikaanse films bannen of op zijn minst wegzappen bij naaktscènes, geen kunsttentoonstellingen bezoeken, geen sloggy’s kopen en bewust niet kiezen voor parfums met te blote reclames, enz. Neen, de meeste mensen vinden naakt op televisie en in de bokjes wel kunnen zolang het niet hun dochter, hun buurvrouw, hun werkneemster, hun au-pair is.

Trouwens: het artikeltje bij de foto’s vind ik leuker dan de foto’s.

* Naakt is cultureel bepaald: in sommige landen zijn blote borsten heel gewoon terwijl aan de andere kant van de aardbol armen en haar als intiem beschouwd worden.

* Naakt is geen synoniem voor seks of voor erotiek. Er bestaan veel sexy foto’s (genre P-magazine) met kleren aan terwijl een bloot lichaam naturel (lees medisch of gewoon) kan zijn.

* Mensen verschillen minder van elkaar dan ze vaak denken, ook naakt.

* Als mannen uit de kleren gaan, worden ze gaan zelden op afgerekend. Voor vrouwen belanden veel sneller in het vakje exhibitionist.

* Ik vind naakt geen must maar ook geen probleem: ik loopt thuis zelden uren naakt rond. Ik lig nooit in monokini op het strand laat staan dat ik naar een naaktstrand zou gaan: dat interesseert mij gewoon allemaal niet. Maar als ik morgen de vraag krijg een repo te maken in Bredene, om te poseren voor Spencer Tunic of om met het hele bedrijf naar de sauna te gaan dan vind ik dat allemaal best.

* Van schaamte heb ik nog maar weinig last, wat niet betekent dat ik mezelf buitengewoon knap vind. Mijn lichaam is hoe het is en ik kan daar mee leven. Meer niet maar minder ook niet.

* Voila. Hiermee heb ik alles gezegd wat ik over dit onderwerp te zeggen heb. Hopelijk kijkt iedereen nu eens goed, vormen al die brave mensen zich een mening en kunnen we er dan voorgoed over zwijgen ;-).

Leve de zon, weg met de winter. Ik ben absoluut verliefd op de zon en alles wat bij mooi weer hoort. Het enige moment dat de zon mij geweldig stoort is ’s namiddags thuis: dan schijnt ze recht op mij en op mijn computer. Niet alleen zit ik daar na vijf minuten te zweten als een rund, het is ook gewoon vermoeiend voor mijn ogen en dus ontmoedigend.

Wat ik zou willen zijn houten jaloezieën maar voor zo grote ramen lijkt dat zo goed als onvindbaar. Op het net vind ik veel adressen voor raamdecoratie op maat, maar dan minimum 60 cm hoog en maximum 300 cm hoog. Dat komt niet eens in de buurt van wat wij nodig hebben. Zucht.

Veel andere stijlvolle alternatieven voor een oude herenhuis zie ik niet. Stoffen storen vind ik niet zo mooi, al is het maar omdat ik eigenlijk gewoon graag open vensters zie. Ik hou niet van huizen waar mensen zichzelf zo insluiten en afschermen, alsof ze iets te verbergen hebben. Naar buiten kijken is leuk, het geeft ruimte en als er nu toevallig eens iemand terug kijkt: so be it. Hier valt toch niets te zien.

Ik ben geen waarzegster; ik heb geen glazen bol. En toch ben ik er van overtuigd dat we evolueren naar een maatschappij met steeds minder echt haar. Toen mijn mama jong was, stonden veel ouders sceptisch tegen beenontharing. Dat was iets voor ‘ijdele’ vrouwen. Nu durft niemand met behaarde benen de straat op.

Okselhaar is nog erger. Ik besef dat lange, zwarte okselharen niet per definitie onhygiënisch zijn maar ook ik vind het gewoon wansmakelijk. Ondertussen zijn we al zover dat er van de bikinilijn nauwelijks nog iets overblijft. Vrouwen knippen hun haar steeds korter, veel mannen scheren het al van jongens heel kort. Dreads zijn uit want hoe goed je ze ook wast: tussen al dat haar kruipt onvermijdelijk vuiligheid. Binnen honderd jaar zullen we nog minder haar hebben als nu, zowel op ons lichaam als op ons hoofd. Let op mijn woorden.

En om de trend een beetje voor te zijn heb ik me vandaag een tube Bioxet aangekocht. In een of ander vrouwenblad dat, na 6 tot 8 maanden, een groot deel van het haar definitief zou verdwijnen. Ik weet niet wat ik er van moet geloven maar 30 euro voor 150 ml is nu ook geen fortuin, zeker in vergelijking met licht- of lasertherapie. En na een tube zal ik toch al kunnen oordelen of er iets verandert. Laten we hopen.

In België hebben zelfstandigen eigenlijk niet zo een goede reputatie. De gewone werknemer, zoals ik tot enkele jaren geleden, heeft onbewust een verkeerd en negatief beeld over mensen met een eigen zaak: zelfstandigen betalen minder belastingen, zelfstandigen verdienen veel (meer) geld en het is dan ook maar normaal dat zij minder pensioen krijgen en zelf moeten opdraaien voor hun gezondheidszorg.

Nu ik zelf, al is het maar gedeeltelijk, beschik over een zelfstandigen statuut besef ik hoe verkeerd deze visie is. Ik begrijp niet eens waar ze vandaan komt en hoe ze is vastgeroest in ons maatschappelijk onderbewustzijn. Ok, de typisch rijke zelfstandige bestaat wel degelijk. Hij werkt zeven op zeven, sprokkelt overal klanten en rekent zelfs zijn beste vrienden de volle pot aan. En op het einde van de maand verdient hij inderdaad stukken meer dan een gewoon hardwerkende werknemer.

Maar laten we eerlijk zijn: veel kleine zelfstandigen moeten gewoon hard werken, zin of niet en ziek of niet. Dit weekend is het dus ook mijn beurt de weerzijde van mijn zelfstandig statuut eens aan de lijve te ondervinden. Griep zei de dokter gisteren. Hij raadde me aan om zeker tot volgende week in bed te blijven, en eens goed uit te rusten.

Twee dagen ben ik thuis kunnen blijven, dankzij mijn werk op de krant. Maar zaterdag is het gedaan met uitzieken. Ik heb me geëngageerd als huwelijksfotograaf en kan toch moeilijk vragen het feest een weekje te verzetten. Niet komen opdagen is ook geen optie. Dus laadt ik me op, met Dafalgan, en morgen ga ik er gewoon voor. Ziek of niet ziek.