Vakantie

De paasvakantie is begonnen en voor het eerst sinds lang voel ik me opnieuw aangesproken. Manou heeft gisteren afscheid genomen van juffrouw Anne. Ik denk niet dat ze nu al beseft dat het voor twee lange weken is. Toen ik Manou woensdag een dagje thuis hield, omdat ik zelf niet moest werken en omdat ze een beetje moe liep, was ze om negen uur ’s morgen al bezig over juffrouw Anne. Dat belooft dus voor de komende twee weken.

Zoals veel kleuters is Manou een beetje verliefd op haar juffrouw. Sommige mama’s vinden dat een beetje eng, en in andere omstandigheden zou ik misschien ook niet zo graag hebben dat mijn prinses een andere vrouw adoreert. Maar met juffrouw Anne vind ik het geweldig. Ik vind het zelf ook een geweldige kleuterjuf en ben heel blij dat Manou zo graag naar school gaat.

Maar nu is het dus vakantie en staan we er alleen voor. Voor veel ouders begint nu dus het puzzelen en afspreken en plannen. Want vakanties zijn leuk voor de kinderen maar niet noodzakelijk voor werkende ouders. Bob is veel thuis, en toch blijft het ook voor ons een puzzelweek. Hoe twee voltijds werkende ouders dat in hemelsnaam gepland krijgen blijft mij een wonder.

Paassmurf

Fier als een gieter stak ik een smurf in Manou’s rugzakje. Het was een cadeautje voor juffrouw Anne en de klas. Ik had verwacht dat ze het beeldje even ergens op een aandacht zou plaatsen, en dat het nadien in een speelgoedbak zou belanden. Of misschien zou ze de kleuters de smurf onder handen laten pakken met stiften of verf.

Maar nooit had ik verwacht de smurf de avond zelf nog terug te krijgen met een heel nieuwe look. Ze heeft hem geschilderd, zei Bob en nog voor ik hem zag, voelde ik me schuldig. Zou ze er veel werk aan gehad hebben? Voelde ze zich verplicht hem te versieren? Bezorgde ik haar zo geen extra werk?

De paassmurf is prachtig. Zelf zou ik het nooit zo goed kunnen. Ik ga hem dan ook inschrijven voor de wedstrijd. Maar voor Manou en mij heeft hij nu al gewonnen.

Jules

Vrijdag bracht Bob Jules mee naar huis, de klaspop van juffrouw Anne. Jules kwam met een zak vol kleertjes en een dagboek. Jules mocht een weekend bij ons komen logeren. Leuk, dacht ik al besefte ik dat we de pop dus ook het hele weekend met ons zouden moeten meenemen.

Het eerste uur was Manou enthousiast: Jules aankleden, Jules vasthouden, met Jules spelen, met Jules slapen. Ik weten niet of ze het figuurtje echt zo leuk vind, of het vooral de stimulatie is die werkt. Want wij als ouder wouden natuurlijk ook dat ze zou genieten van het logeerpartijtje.

Het dagboek moet ik deze avond nog neerpennen. En veel foto’s hebben ik niet genomen (schaam, schaam). Daar gaat mijn goede indruk. Maar leuk was het wel. Nieuw speelgoed (of dat van anderen) is altijd leuker.

De eerste schoolweek

Dinsdag probeerden we het voor het eerst opnieuw. Manou ging een halve dag weer naar school, met succes. Volgens de juffrouw was ze flink geweest, en ze is niet thuis gekomen met een natte broek. Dus waagde we er ons woensdag nog eens aan. Ook toen ging het goed, en dat is ook Manou niet ontgaan. Kinderen zijn heel gevoellig aan felicitaties.

Na een moeilijke start leek ze donderdag opnieuw met plezier te gaan. Bob moest die dag werken, en dus namen we het risico haar een hele dag te sturen. Ik hield mijn hart vast en ook mijn omgeving was niet overtuigd: is dit niet een beetje te veel van het goede? Een werkende ouder moet soms harde keuzes maken, dacht ik. Maar onze onrust bleek helemaal onterecht. Manou heeft het gisteren schitterend gedaan, een hele dag op school, er ’s middags warm eten, spelen tussen de grote kindjes op de speelplaats en iet doodmoe thuiskomen.

Vandaag zou ze eigenlijk een dagje rustig samen met Nina naar de onthaalmoeder gaan. Maar toen ik haar deze ochtend vroeg of ze ‘bij moeke’ wou gaan, reageerde ze hevig: Nee!, Niet Moeke. Nina bij Moeke. Manou bij Anne (de juf). Dus stuurden we haar vandaag opnieuw naar school, een hele dag. Hoera, hoera.

Resultaat

Van op de speelplaats hoorde ik haar al huilen. In de gang stonden al een paar ouders te wachten tot de deur van de kleuterklas zou opengaan. Ik heb niet gewacht. Toen Manou mij zag werd alles heel even nog een beetje erger. Ze probeerde naar me toe te rennen maar viel maar liefst twee keer in drie meter. Manou was niet moe maar doodmoe. De juffrouw keek verontschuldigend: ‘ze heeft vandaag ook twee ongelukjes gehad’.

Ik wou het nog eens proberen, een hele dag naar school in het begin van de week zoals de juffrouw me had aangeraden. Maar nu is iedereen het met elkaar eens: volledige dagen zijn voor Manou nog een beetje te hoog gegrepen. En gelukkig hebben we (meestal) de mogelijkheid om voor have dagen te kiezen.

Het kind zal lang genoeg naar school mogen gaan. Het zal niet op die paar uurtjes aankomen. Na de krokusvakantie (en Zuid-Afrika) zien we wel weer.

Manous T-shirt

Deze week kreeg Manou, net als alle nieuwe kleutertjes, een T-shirt van de juffrouw met haar naam op. Waarom moeten ze die aandoen, hoorde ik een mama vragen. Is het voor te turnen, vroeg Bob. Neen. Ze mogen ze aandoen waar en wanneer ze willen, aldus juffrouw An. Het is een geschenkje. Kleuters moeten nog niet veel.

Manou vond het alvast geweldig. Zij wou hem meteen aan, op school maar ook thuis. Haar eigen naam lezen kan ze nog niet. Maar blijkbar beseft ze wel dat deze T-shirt enkel en alleen voor haar is. Manou en Nina schelen maar een maat, en de meeste kleren worden dus door beide meisjes gedragen. Om jaloerse reacties te vermijden probeer ik Manou bij de aankoop van nieuwe kleertjes al duidelijk te maken dat ze voorlopig voor haar zijn maar op termijn ook door haar zusje gedragen zullen worden.

Om die reden heb ik nog steeds geen kleren besteld bij rainbowsbabies, ook al vind ik het zo een leuk idee. Natuurlijk moet het kunnen af en toe iets persoonlijk voor hen te komen. In een impulsief moment surf ik naar de site en ontwerp ik meteen twee stuks voor elk tot mijn rationele ik het weer overneemt en denkt: is dit nu echt nodig?

Maar deze persoonlijk T-shirt is en blijft van Manou. Ze heeft hem gekregen van haar eerste juffrouw. Ik neem me voor hem te bewaren, na gebruik natuurlijk, als herinnering voor later. Hij ontroert me nu al.

Volledige dag

Donderdag is Manou voor het eerst een hele dag naar school gegaan. Het was een test. Normaal gezien slaapt ze ’s middag nog vrij lang. Op school kunnen ze een uurtje dutten maar veel is dat niet. Het kind liep bovendien al moe van de eerste drie dagen. Toch wou ik het proberen. Wie niet waagt, niet wint. Het moet er hoe dan ook ooit van komen.

De voormiddag verliep, zoals de vorige dagen, goed. In de namiddag was ze hangerig and huilerig, moe dus. Slaaptekort maakt ook mij erg prikkelbaar. ‘Het is nog te vroeg. Laten we haar de komende maand thuis houden,’ aldus Bob. Zo snel geef ons iet gewonnen. Vrijdag hielden we het bij een halve dag maar volgende week proberen we het opnieuw.

De eerste schooldag

Maandag mocht Manou voor het eerst naar school. Al weken kan ik nauwelijks nog aan iets anders denken. Ik vind het bijzonder spannend. Het is een symbolische mijlpaal, en dat ontroerd me.

Een deel van de opwinding ligt bij de schoolkeuze. Manou gaat vanaf vandaag naar de school waar ik tien jaar geleden ben afgestudeerd. De meeste leerkrachten herkennen me nog, en het wandelen over de speelplaats vervult me met herinneringen. Hier zal mijn kleine meisjes de komende jaren opgroeien net als ik destijds. Ook ik zal waarschijnlijk, samen met haar, een vervolg breien aan mijn IVG-periode. Het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest.

De eerste schooldag is ook het begin van een prestatieperiode. Voor de leeftijd van twee jaar wordt er niets verwacht van kinderen. Ze mogen gewoon zijn. Goed of kwaad bestaat nauwelijks en er wordt nauwelijks vergeleken. Het schoolregime maakt een einde aan deze zorgeloze tijd. Plots zal Manou ‘het goed moeten doen’ ten opzichte van de andere leerlingen. In het begin is de concurrentie- en prestatiedruk natuurlijk erg beperkt. Toen ik haar deze ochtend braaf haar jasje aan de kapstok zag hangen en de juffrouw lief zag zoenen, wist ik dat de periode van onvoorwaardelijke liefde en aandacht voorgoed voorbije is.

Gelukkig doet mijn kleine meid het geweldig. Zelfzeker gaf ze de juf een hand, keek achterom en zwaaide: dada Mama! En daar stonden Bob en ik, apetrots en klaar voor een nieuw begin.

School, en zijn gevolgen

Binnen enkele weken mag Manou naar de kleuterklas. Ze zal naar het instituut van Gent gaan, mijn oude school. Ik heb daar niet lang moeten over twijfelen. Het instituut van Gent is een van de weinig kleine, vrije, niet confessionele ASO’s van Gent. Het ligt op wandelafstand en ik heb mij daar toen ook erg goed gevoeld.

 

Hiermee was dit zware opvoedingsdilemma’s buitengewoon snel opgelost. Want ik besef maar al te goed hoe belangrijk de schoolkeuze is. Misschien is de invloed van een kleuter- en de eerste jaren van de basisschool niet zo ingrijpend, maar nadien bepaalt de school en vooral de medeleerlingen de toekomst van een kind. Drugs, muziek, vriendschap, mode, smaak en natuurlijk de keuze van hun verder studies en dus beroep worden voor een groot deel bepaald door die middelbare school.  

 

Toch schrok ik toen mijn vader me enkele dagen geleden opmerkte dat mijn meisjes waarschijnlijk ook geen universitaire studies zouden halen. Ok, heel soms vraag ik me af hoe mijn leven er zou uitgezien hebben, moest ik toch unief hebben gedaan. Maar echt spijt van mijn keuze (en ja, het was echt mijn eigen keuze, niet die van de school of vriendinnen)heb ik niet en (tot nu) heb ik nooit het gevoel gehad hierdoor (deels) mislukt te zijn. 

Naar school

In januari gaat Manou naar de kleuterklas. Ik kijk er naar uit, al weet ik niet waarom. Ik geniet ervan Manou te zien opgroeien. En plots zal ze groot zijn en zal ik me heiwee terug denken aan haar jonge jaren? Typisch.

Naar school gaan zal voor iedereen een grote aanpassing vragen, zeker op slaapgebied. 8.30 worden we daar verwacht, vijf dagen per week. Ik weet niet of het hoort om af te wijken van dat ritme. Te laat komen hoort niet, in tegenstelling tot bij de onthaalmoeder. Begrijpelijk natuurlijk als je echt activiteiten plant. Maar hoe zit het met de rest? Woensdagen worden veel kindjes thuis gehouden, zei de juffrouw. Mag ik dat zelf beslissen? En hoe zit het met de andere dagen? Zou ik mogen shoppen? En kunnen we nog zomaar op reis vertrekken, buiten de schoolvakanties?

Veel vragen en de antwoorden zullen zichzelf waarschijnlijk uitwijzen. Begin deze week sprongen Manou en ik onverwachts even binnen bij haar toekomstig schooltje. Ik had niets meer gehoord sinds de inschrijving, en wou vooral de juffrouw en haar klasje eens zien. Juffrouw An (wat een toeval) lijkt erg lief en zacht, net zoals ik me de ideale kleuterleidster voorstelde. Manou had het meteen naar haar zin: zonder aarzelen nam ze de hand van de juffrouw vast op weg naar de klas. Daar werd ze overweldigd door het vele nieuwe (of eerder onbekende) speelgoed.

Na tien minuutjes babbelen nam ik afscheid van de juf. Manou? Ga je mee naar huis met mama? Nee! Wil je hier blijven? Ja! Spelen! Dat begint goed

Inschrijving

Manou wordt groot, en dat vind ik zalig. Volgend jaar mag ze al naar de kleuterklas en ik kijk er nu al naar uit. Zelf heb ik erg goede herinneringen aan mijn schooltijd, en Manou zal niet toevallig naar dezelfde instelling gaan. Haar inschrijven zag ik als een eerste, symbolische belangrijke stap.Door omstandigheden moest ik mijn psychologische even opbergen. Met Nina in het ziekenhuis bleef er weinig tijd over voor romantiek en symboliek. Het feest zou moeten wachten, maar haar inschrijving durfde ik niet langer uitstellen. In de media lees je zo veel verhalen van kamperende ouders Ik was bang te laat te komen, zoals destijds met de crèches. Mijn ongerustheid bleek onterecht. Alleen de Steiner- en Freinetscholen werken met wachtlijsten.

Op het Instituut van Gent was er plaats, zeker voor kinderen van oud-leerlingen. Bij het binnenwandelen werd ik overspoeld met heimwee. Raar. Toen vond ik naar school gaan niet eens zo leuk. Nu herinner ik het mij als een heel bijzondere en warme tijd, vol vriendschap en onschuld. Hopelijk worden mijn meisjes er even gelukkig.