Papa op de lappen (en latten)

Bob is met enkele vrienden voor een weekendje naar de Vogezen. Een short-ski noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb bedankt voor de uitnodiging: 550 km per enkele rit voor twee dagen vind ik een beetje zot, zeker met kinderen.

Manou zou het wel leuk gevonden hebben maar voor Nina is dit de hel. Twee lange ritten om dan verstikt te worden in dikke jassen en dekens. Ok, de kleinste had ik in principe kunnen achterlaten bij de grootouders maar dat vind ik zo oneerlijk. Bovendien vind ik het, voor mezelf, veel gesleur voor twee dagen sneeuwplezier.

‘Wat een leuke relatie hebben jullie, dat Bob zo alleen weg gaat.’ Ik weet niet of dat als een compliment of als een sneer bedoeld was. Ik was me trouwens niet bewust van het uitzonderlijkheid van de zaak. Bob en ik doen heel veel samen. Maar af en toe doet het ook deugd elkaar een beetje vrijheid te geven, zodat niemand zichzelf verliest. Het doet deugd eens lekker je zin te doen.

Hij had zin om te gaan, ik niet, iedereen is gelukkig. Ik vind dat niet leuk of fout. Ik vind dat heel gewoon.

Verjaardag

Het is een dag zoals een andere, beweert iedereen. Ik vergelijk het met kerstmis, geld of gezondheid. Enkel mensen bij wie het naar wens loopt, beweren dat het onbelangrijk is.

Zaterdag was ik jarig. Ook ik minimaliseerde het. Toch voelde ik meteen dat deze verjaardag anders zou worden. Bob kuste me een proficiat, en daar bleef het bij (op een drietal smsjes na). Mijn kwelduiveltje schoot wakker. Was iedereen me vergeten? Had ik toch niet zoveel echte vrienden als gedacht? Waar was mijn mama?

Die avond zouden Bob en ik met ons tweetjes gaan eten. Natuurlijk vond ik dat best leuk, en Bob is voor mij meer dan genoeg. En toch voelde ik plots hoe sociaal belangrijk die dag voor me was. Kort nadien wandelde ‘toevallig’ een koppel vrienden het restaurant binnen en voor ik het goed besefte, was er een super verrassingsfeest aan de gang. Ik viel echt uit de lucht, al waren er volgens de aanwezigen voldoende signalen geweest.

Het werd een zalig avond, om nooit meer te vergeten en dan allemaal dankzij Bob. Hoera voor hem.