maart 6, 2008
Drie weken zijn we weggeweest. Dat lijkt lang, voor een reis. Maar in een mensenleven stelt het natuurlijk niets voor. Het was nooit bij me opgekomen dat mijn meisjes thuis-komen helemaal anders zouden ervaren als wij.
Na drie weken leek Manou onze hond nauwelijks te herkennen. Bang dat ze was. En ik die nog hoopte dat ze, na het zien van zo veel olifanten en pinguïns en giraffen en apen, haar angst voor dieren zou overwonnen hebben. Ook Nina was een beetje uit haar doen gisteren. Ze herkende oma nauwelijks en was ook thuis niet op haar gemak. Toen ik haar een minuut in de badkamer alleen liet, kreeg ze een paniekaanval. Het duurde een hele avond voor ze zich langzaam van ons losmaakte, en ook het bedritueel zorgde voor veel traantjes: ‘ik niet alleen slapen. Ik bij mama in grote bed.’
Zouden ze het echt vergeten zijn?
Vandaag was er van hun onrust nauwelijks nog iets te merken. Misschien waren ze gewoon heel erg moe. Misschien hadden ze gewoon even tijd nodig om het zich terug te herinneren. Of misschien overschatten wij volwassenen hun capaciteiten, en is het heel gewoon voor kleine kinderen om snel te leren maar ook snel te vergeten.
2 Reacties | 
anekdote, filosofie, reis | 
Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 5, 2008
De echte reden voor onze afreis (behalve het avontuur dan) waren Koen en Lisa. Koen is een goede vriend van Bob en vorig jaar besloot hij te verhuizen naar Kaapstad bij zijn vriendin. ‘We gaan u komen bezoeken’. Iedereen zegt het maar weinig doen het ook echt.
Het koppel was zo vriendelijk ons te ontvangen in hun huisje. Jonge mensen zonder kinderen die er zo even een heel gezin bij krijgen, ik besef dat het niet gemakkelijk is. Na amper een uur leek het of er een orkaan door het huis was langsgekomen. Wreed. Hiermee wil ik hen dus nog eens, en nog eens, en nog eens, bedanken voor alles en nog veel meer.
Geen reacties » | reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 5, 2008
Kaapstad is een bijzonder mooie plaats, maar het is meer dan dat. Het is vooral een erg diverse stad: schitterend klimaat, prachtige stranden, mooie heuvels, veel natuur en toch veel mooie, moderne winkels, lekkere restaurants, mooie mensen, hippe feestjes, en dat alles binnen een echte leefomgeving. Kaapstad trekt veel toeristen maar wordt er, in mijn ogen, niet door opgeslorpt of verkracht. Ik zag er mezelf meteen in wonen.
Maar tussen droom en daad staat een heel proces. Als bezoeker kan je verliefd worden op een plaats maar dat is een mager beestje. Vroeger vond ik mensen die verhuizen ‘naar de zon’ altijd een beetje oppervlakkig, alsof hun geluk afhankelijk was van een beetje meer of minder zon. Maar ik moet toegeven dat ook ik soms afzie tijdens de vele en lange donkere en natte dagen.
Maar is verliefd worden op een stad wel een goede reden? En hoe pak je zoiets dan aan? Zou het financieel, administratief en praktisch haalbaar zijn? Is het geen te groot risico? Of is dat nu net de betekenis van het leven? Zouden mijn kinderen daar of hier gelukkiger opgroeien?
Soms moet je gewoon openstaan en wachten, zodat de antwoorden zich vanzelf aanbieden. Na enkele gesprekken viel de puzzel vanzelf in elkaar: Kaapstad is duidelijk een van de mooiste plaatsen ter wereld, voor rijke mensen (+1). Als buitenstaander is het niet gemakkelijk om hier werk te vinden (-1). De anti-apartheidswetten zorgen voor een heel moeilijk tewerkstelling, vooral blanken (-). De enige optie is een eigen zaak oprichten (0). De sociale zekerheid is er zo goed als onbestaand (-1). Dat geldt voor mij maar dus ook voor mijn kinderen later (-2). Onderwijs is er buitengewoon duur (-2).
Mijn kinderen hebben inderdaad een heel grote invloed op mijn denkprocessen, in het algemeen. Leve België.
1 Reactie | anekdote, filosofie, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 5, 2008
Toen ik als kind met mijn ouders naar Sri Lanka reisde, zaten op onze vlucht terug verschillende koppels met een adoptiekindje. Ik herinner me nog hoe jaloers ik was, en hoe ik mijn ouders achteraf onder druk heb gezet.
Op het vliegtuig zat nu ook een koppel naast ons, met een prachtig klein Ethiopisch pareltje in hun armen. Ook nu kon ik mijn ogen niet van hen afhouden, al was het niet meer uit jaloezie maar eerder uit be- en ver-wondering. Het leek mij zo een speciaal, intens moment voor die mensen: een kindje gaan halen (of redden). En dan zit je daar op het vliegtuig, zonder enige ervaring, met dat onbekende hulpeloze mensje. De manier dat ze met het baby’tje omgingen was te schattig voor woorden.
Waarschijnlijk is het niet anders dan ‘gewone’ ouders. Iedereen wil het zo goed doen in het begin. Zonder te staren bleef hun verhaal me boeien. Hoe gaat zoiets? Hoe verloopt die eerste kennismaking, die eerste kus? Voelt het meteen goed aan, zoals bij een eigen kind? Of is het wennen? Sturen zij ook geboorte- of eerder adoptiekaartjes? Hoe zal het kind opgroeien? Zal het blij zijn met deze gang van zaken, of zal het zijn thuisland missen?
Het jongetje was een jaar oud en een stuk kleiner dan Nina. Ondervoed, zei de mama. Voor het eerst in mijn leven leek Nina ronder en voller dan een ander kindje van haar leeftijd, maar echt een groot verschil was er niet. En plots leek het mij zo logisch en zo natuurlijk dat ook ik zo een kindje meteen graag zou kunnen zien.
Geen reacties » | anekdote, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 3, 2008
De vakantie zit er op. Drie weken gingen snel voorbij. Morgen beginnen we aan een lange rit-vlucht-vlucht-vlucht-rit terug.
7 Reacties | anekdote, fotografie, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 3, 2008
Er bestaan twee soorten koppels. Voor de ene is reizen een relationeel hoogtepunt: veel tijd samen zonder de stress van het werk, de druk van de schoonouders of de last van overvolle agenda’s. Reizen betekent tijd voor elkaar en voor veel mensen is dat genieten. Maar voor veel koppels is het niet zo een rooskleurig verhaal. Reizen ( en dan bedoel ik echt reizen en geen all in vakanties of huisjes aan zee) zorgen onvermijdelijk voor een beetje stress.
Onze eerste echte ruzie, meer dan vijf jaar geleden, was ook een vakantieverhaal. Twee kinderen later doen Bob en ik het al een stuk beter. Toch hebben we ook hier een hevige dipjes gehad. 24 uur per dag, zeven dagen per week: elkaar drie weken aan een stuk van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zien is soms een beetje te veel van het goede. Koppels zonder kinderen kunnen af en toe een rustmoment inlassen, waar de ene gaat sporten terwijl de andere een boek leest aan het zwembad. Maar met twee kleine kinderen op rondreis moet je samenblijven.
Samen eten (wat?), samen slapen (ook met de kinderen!), samen moe, samen vuil, samen op het toilet, samen in bad, samen uit en samen thuis: soms kan je nog te dicht op elkaar zitten, denk ik. De voorbije drie weken gingen snel voorbij. Het had voor mijn part zelfs nog een beetje langer mogen duren. We hebben de discussies en ruzies overleefd. Ik kijk nauwelijks uit naar onze thuiskomst, behalve dan misschien naar die (weliswaar korte) momenten voor mezelf.
5 Reacties | anekdote, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 1, 2008
Racisme bestaat overal, en zoals verwacht is (ondanks de velen wetten) de apartheid ook hier nog steeds duidelijk aanwezig. Hoe donkerder, hoe armer (meestal). En daar schuilt het probleem, meer dan in de huidskleur. Het is niet de eerste keer dat ik reis naar een land waar het verschil tussen arm en rijk veel groter is dan bij ons. Eigenlijk ken ik weinig landen die het beter doen dan wij. De confrontatie met echte armoede vind ik altijd een beetje moeilijk en pijnlijk.
Hoe gedraag je je het best? Gul zijn lijkt het meest voor de handliggend, maar hiermee stimuleer je het bedelgedrag ook en los je op lange termijn niets op. Moet je bang zijn van armen? Op zich is daar geen enkel reden voor maar de realiteit leert ons dat voorzichtigheid geen overdreven luxe is.
Ik ben absoluut geen racist, en toch heb ook ik me de voorbije weken gedragen als een ‘blanke’. Onbewust zoek je naar de betere winkels, de betere buurten, de betere lodges. Beter of witter? Een gemiste kans vind ik het maar ik zie gewoon geen andere oplossing. Uiteindelijk is de vrijheid van het individu beperkt: iedereen is een product van zijn (of haar) achtergrond. Tussen idealisme en de realiteit zit er toch nog een brede grijze zone.
2 Reacties | anekdote, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 1, 2008
Gedurende twee weken hebben Bob en ik een auto gehuurd en dat was een avontuur op zich. In Zuid Afrika rijden ze links. Dat wist ik op voorhand maar het leek me geen groot probleem. Tien minuutjes wennen, had ik me laten wijsmaken. Het sturen vraagt inderdaad geen grote aanpassing. Maar autorijden is veel meer dan schakkelen en draaien. Alles staat aan de andere kant en dat vraagt heel veel concentratie. Schakkelen lukte nog net, maar pinken (lees richtingsaanwijzers) zonder eerst de ruitenwissers aan te zetten lijkt niet te lukken.
En dan is er nog het verkeer. Flitsers kennen ze hier ook en (gebruiken ze erg regelmatig), en dat staat van de wegen is buitengewoon nieuw en modern. Maar een middenberm op een autostrade vinden ze minder noodzakelijk. De eerste keer dat ik aan 120 km/uur een andere wagen kruiste op minder dan een meter klopte mijn hart toch iets sneller dan gewoonlijk.
Maar dat is niets in vergelijking met de officieuze gewoontes op nationale tweevaksbanen: daar wordt de pechstrook gewoon als extra vak gebruikt. Als je niet opzij gaat dan steken ze je gewoon op het tegengestelde vak voorbij. Het is de wet van de sterkste. Wie het meest lef heeft, wint. Ik heb nog nooit zo veel spookrijders gezien in heel mijn leven.
Ik ben geen angstige chauffeur, en Zuid Zuid Afrika is Senegal of Kenia niet. Het kan erger, besef ik. Maar dit is geen ontwikkelingsland en de combinatie tussen hypermodern en toch heel Afrikaans blijft me verwonderen. De meeste forums em reisgidsen waarschuwen toeristen voor overvallen en diefstal. Ik heb mijn vooral onveilig gevoeld in de auto, achter slot en grendel maar wel op de pechstrook rijdend of met een spookrijder voor ons.
5 Reacties | filosofie, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
februari 25, 2008
We zijn begonnen aan het derde deel van onze reis: een rondrit door het zuid van Zuid Afrika. Alles gaat goed. Dit is waarschijnlijk de mooiste plek waar ik ooit ben geweest. Kaapstad is bovendien een van de weinige steden waar ik graag heen zou verhuizen.
Veel mensen dromen van een leven in het buitenland, maar ik niet. Die ambitie ben ik verloren na drie jaar in Parijs en zes maanden Ecuador. Ik besef dat het overal iets is, en Belgie (en Gent in het bijzonder) een leuke plaats is om te leven.
Het zuidelijke deel van Zuid Afrika is bijzonder westers. Dit is Frankrlijk of Italie maar dan mooier, verscheidener en goedkoper. Ik zou het nu al iedereen aanraden.
En de meisjes? De ene dag is de andere niet, net als in Belgie. Twee weken nieuwe indrukken en weinig structuur eisen hun tol. Maar al bij al zijn ze veel flinker als hun twee ouders samen.
5 Reacties | anekdote, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
januari 20, 2008
Dit weekend stond er een interessant artikel in onze krant, over strandvakanties met kinderen. De journaliste beschreef haar moeilijke zoektocht naar een gepaste formule. De gewone dubbele kamer is een beetje achterhaald in tijdens van eenoudergezinnen met kinderen.
Ook wij willen deze zomer weg, maar wat kies je dan? Twee volwassenen en twee kinderen vallen in familiehotels -clubs nog vaak binnen de standaardmogelijkheden. Maar als we in groep zouden gaan wordt het meteen moeilijk, al is het maar omdat de sites niet echt voorzien zijn op dergelijke moeilijke zoektochten.
De journaliste, een freelancer en dus iemand die ik persoonlijk niet ken, zocht verder en kwam uiteindelijk terecht bij de Club Med. Mij verwonderde dat niet. Als kind ben ik meermaals weggegaan met de club, en voor gezinnen met kinderen (op zoek naar een clubformule) is en blijft dit de top.
Het negatieve image van overdreven snobisme of parenclub klopt niet. Deze roddels worden vooral verspreid door mensen die dergelijke reizen niet kunnen betalen, rijkdom als een zonde gaan ervaren en het anderen ook niet gunnen. Jaloezie is een menselijk maar irrationeel gedacht. Want laten we eerlijk zijn: de Club Med is duur, heel duur.
De meeste reisreportages worden gesponsord, en ik kon het dus ook niet laten me af te vragen of dat bij dit artikel ook het geval was. Heeft de journaliste de club echt gekozen omdat het de beste oplossing was voor gezinnen met kinderen. Cordenon bijvoorbeeld biedt ook veel kamer- en reisformules aan, voor een betaalbare prijs. Of was het doorgestoken kaart? Wie een week met zijn hele gezin gratis naar de zon mag, zou voor minder een positief stukje schrijven. Maar misschien was het toeval.
Zelf ga ik ook een stuk schrijven over onze reis naar Zuid-Afrika. Onze eerste week ligt al vast en daar kan (en wil) ik niets meer aan veranderen. Mar de laatste twee weken ben ik nog op zoek naar logement. Ik zou kunnen mailen voor korting. Verblijf voor reclame, het klinkt eerlijk en misschien doe ik het ook wel.
Maar is het sop de kolen waard? Bob en ik kiezen doorgaans voor de betere bed en breakfast kiezen, niet te sjiek maar ook niet te basic. Ben ik bereid mijn onafhankelijkheid op te geven voor 50 euro per nacht. Zou ik dan niet beter een duurder hotel aanschrijven? Het klinkt aanlokkelijk maar ik betwijfel of mijn twee meisjes duurder ook echt leuker zouden vinden.
5 Reacties | anekdote, media, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
januari 10, 2008
Zoals de meesten al weten, trekken Bob en ik in februari met onze twee meisjes voor drie weken naar Zuid-Afrika. Een goede vriend van Bob is vorig jaar naar kaapstad verhuisd. Bij zijn vertrek beloofden we (zoals velen) hem eens op te zoeken. Drie dagen na zijn afscheid zaten we al bij connections. Belofte maakt schuld.
Sinds het begin van het jaar ben ik druk bezig onze rondreis te organiseren. Het plan is een weekje in het Noorden rond te reizen, van Johannesburg door het Krügerpark langs de kust tot Durban. Daar nemen we een interne vlucht naar Kaapstad. Het zou zonde zijn zo ver te reizen om drie weken bij vrienden thuis te kamperen. Daarom wil ik ook in het Zuiden nog een tweede rondreis plannen. Maar zo ver ben ik nog niet.
Reizen is erg persoonlijk. Veel mensen verklaren ons gek, zeker omdat de meisjes mee gaan. Maar na ons avontuur in Vegas vorig jaar kwam ik tot de conclusie dat maar weinig bestemmingen niet compatibel zijn met kinderen. Veel ouders onderschatten hun kroost of zichzelf. Ze zien alleen de bijkomende de praktische problemen en vergeten de meerwaarde die ook kleine kinderen met zich meebrengen tijdens een verre reis. Er bestaat zo iets als een universele liefde voor kinderen waardoor je snel veel andere, meer familiale, contacten legt.
Anderzijds vind ik (echt!) dat iedereen zijn zin moet doen. Verre en lange reizen met kinderen zijn in, besef ik. En ik hou toevallig van Afrika. Deze leuke link bewijst nog maar eens dat we niet alleen zijn. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik het iedereen zou aanraden, integendeel. Ook dicht bij huis kan je een schitterende vakantie beleven.
Maar wij kiezen dus voor de moeilijke weg: een rondreis ver weg zelf organiseren. Behalve de vlucht en de wagen heb ik nog niets vastgelegd en daar moet deze week verandering in komen. Kinderen vragen nu eenmaal een beetje structuur en voorbereiding. De echte alternatievelingen trekken a l’improviste met hun kinderen de brousse in. Maar voor brave, gemiddelde ouders als Bob en ik is dat een stapje te ver. De voorbije weken heb ik niet veel anders gedaan dan surfen en uitzoeken en mailen en piekeren. Mentaal ben ik al een beetje vetrokken.
4 Reacties | filosofie, groei, reis | Permalink
Geplaatst door annelissen
