april 4, 2008
Websites moeten leven. Anders heeft het weinig zin. Daarom hou ik zo van bloggen. Mijn andere site www.annelissen.be (= www.bena.be) is al jaren verschrikkelijk statisch. Niet dat ik geen nieuwe foto’s heb, integendeel. Maar ik steek al zo veel tijd in fotobewerking en bloggen dat de rest gewoon bleef liggen. Mijn oude site deed bovendien nog goed zijn werk. Ook al is hij de voorbije jaren nauwelijks veranderd, toch zorgde hij nog regelmatig voor nieuwe klanten.
Maar vanaf vandaag staat er dus een geheel nieuwe website, over fotografie en video. Ik ben er vorige week tussendoor aan begonnen, met als doel hem tegen morgen klaar te hebben. Het heeft, net als de vorige trouwens, voor de nodig stress gezorgd maar hij staat er. Hier en daar staan nog fouten, besef ik maar daarvoor ben ik niet perfectionistisch genoeg. De afwerking is voor later.
Net als de vorig keer heb ik mijn site gemaakt met Jalbum, een geweldig goed en gratis programma. Maar in tegenstelling tot de vorig editie heb ik dreamweaver nu ingeruild voor het gratis ‘open source programma NVU. Die gratis alternatieven blijken steeds beter, en ze zijn bovendien geruststellen legaal. Voor photoshop bestaat er Gimp en Paint.net,en ook office heeft zijn gratis variant. Voor computergeek is dit oud nieuws maar aan de moekes onder wil ik het graag aanraden.
5 Reacties | 
media, tip | 
Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 28, 2008
Vorig week is onze televisie ontploft. het was nochtans geen bijzonder oud toestel. Plots vervormde het beeld, er kwam ruis op het scherm gevolgd door een hard knal. Het beeld was weg. Een uur kregen we wel nog geluid maar ook dat gaf het op. Persoonlijk zou ik kunnen leven zonder televisie, omdat ik toch de meeste tijd achter mijn computer zit. Maar Bob en de kinderen zijn een beetje verslaafd, dus hadden we snel een nieuw exemplaar nodig.
Decadent veel geld aan een flatscreen wou ik niet uitgeven. Toch beseft ik dat een gewone dikke teevee zoals vroeger ook uit den boze was. Dus trok ik naar de mediamarkt en kocht een tussenmodel, zowel qua prijs als qua formaat. Ik heb absoluut geen behoefte aan een homecinema. Mijn ogen doen het voorlopig nog goed en ik zie ook niet wat er mooi is aan zo een immens zwart vlak in mijn woonkamer.
Zoals iedere koper, heb ik mijn nieuw aangekocht product meteen uitgepakt. De installatie leek me niet echt moeilijk dus sleurde ik het ding zelf op de televisiekast. De kinderen vonden het afval nog leuker dan het nieuwe toestel. Echt aangesloten kreeg ik onze nieuwe televisie niet, dus suste ik mijn meisjes met een nieuw spelletje: laten we een huisje maken van de doos. Leuk dat ze dat vonden.
Dan kwam Bob thuis. Nadat hij onze televisie had aangesloten, staarden we samen naar het beeld. Het lijkt zo gepixeld, vond ik. Misschien komt dat door te veel detail, dacht Bob maar dat kon ik niet geloven. Zou het aan de aansluiting liggen of aan het toestel? Heb je de verpakking nog? Onze blik versprong van het scherm naar de beschilderde doos. Eigenlijk vind ik het beeld best goed. Jij niet?
6 Reacties | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 26, 2008
Kinderkledingmerken Zizibo en TiaTia geven het grote publiek de kans zelf te beslissen wie hun nieuwe modellen zullen worden. Stemmen kan via de respectievelijke websites: www.zizibo.com en www.tiatia.be en dat tot 15 april.
Begin dit jaar deden Zizibo en TiaTia een oproep naar jongens en meisjes tussen 6 en 14 jaar om zich voor hun modellenwedstrijd in te schrijven. Meer dan 600 kinderen reageerden. 25 van hen werden na een zorgvuldige selectie voor een professionele fotoshoot uitgenodigd. Van elke finalist staan nu twee foto’s online.
Is dit ethisch verantwoord? Misschien ben ik te soft maar het lijkt mij een beetje hard voor de kinderen die niet verkozen worden. Dit is toch pure veelskeuring? Anderzijds, ik wil ook niet te conservatief worden. De ouders van deze kinderen zullen wel weten waar ze aan begonnen, en misschien vind niet iedereen afwijzing zo pijnlijk als ik.
Geen reacties » | media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 25, 2008
Mijn pijnlijke hoofd kon niet meteen iets verzinnen, dus heb ik even gespiekt bij Lilith.
Dingen die ik best leuk vind aan mijn lichaam:
* Mijn buik: Om totaal irrationele reden vind ik mijn buik het mooiste deel van mijn lichaam, zelfs na twee zwangerschappen. Niet dat hij zo uitzonderlijk of plat is. Ik vind mijn buik vooral lekker zacht, en alleen daarom wrijf ik er graag over. Ondertussen heb ik wel geleerd dat niet te doen in het bijzijn van anderen want mensen denken meteen dat ik opnieuw zwanger ben.
* De sterkte: Net nu ik ziek ben, is het een beetje raar te stoefen over het uithoudingsvermogen van mijn lijf. Dit is uitzonderlijk. Meestal is het anders. Ik ben de voorbije jaren niet altijd lief geweest met mijn lichaam: weinig slapen, veel stress, veel vuiligheid, veel drank en andere, veel reizen en dus veel nieuwe bacteriën, diëten, enz. Doorgaans overleeft mijn lichaam deze aanvallen wonderwel, behalve nu. Typisch.
* Mijn gewicht: als tiener heb ik mijn gewicht en eetgewoontes streng in de gaten gehouden. Ik vind mager nu eenmaal mooier dan dik. Met twee kinderen is dat nu geen probleem meer, integendeel. Blijkbaar vragen zij meer energie dat ik besef, want nu moet ik zelfs (een beetje) mijn best doen om bovendien de vijftig te blijven.
Rariteiten die bij mij horen:
* Mijn ogen: mijn eerste lief beweerde dat ik een rotte plek had in mijn ogen. Niets in minder waar. Die bruine vlekje heb ik ondertussen leren appreciëren als ik unieks, iets van mij.
* Mijn neus: precies dezelfde als mijn mama. Elegant is anders maar het herinnert me aan haar en daarom ben ik er zo fier op.
* Het litteken van mijn twee keizersnedes.
Dingen die ik graag anders zou willen zien:
Iedere vouw heeft complexen. Hoe ouder ik word, hoe minder ik er last van heb. Maar moest ik dan toch mogen shoppen zonder chirurgische ingrepen:
* Lang, blond haar dan geen brushing nodig heeft, nooit knoopt of kapotgaat.
* Mooie, stevige ronde borsten, maatje B of C en dat voor de rest van mijn leven.
* Enkel haargroei op mijn hoofd. Het moet geweldig zijn om nooit te moeten scheren of epileren.
Geen reacties » | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 25, 2008
Zondag trokken we naar Plopsaland, in opdracht van de krant. Het uitgebreide verslag verschijnt zaterdag zowel in De Standaard als in Het Nieuwsblad. Veel kan en mag ik er voorlopig niet over vertellen, behalve dat het slecht weer was en dat iedereen behalve Nina zich toch geamuseerd heeft. Hierbij ook een paar foto’s om jullie warm te maken.
2 Reacties | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 15, 2008
Gent zou vrijdagnacht overspoeld worden door smurfen, net als enkele jaren geleden de kabouters de stad veroverden. Toen was ik, zoals de meeste mensen, veel te laat. De beeldjes mochten meegenomen worden, en in minder dan een uur was dus alles weg. Wie vooraf geen weet had van de actie (of lijdt aan insomnia) kreeg geen kabouters te zien.
Deze keer was ik wel geïnformeerd. De Gentenaar sponsoort de actie en de fotoredactie kreeg de opdracht het evenement vast te leggen, zowel op foto als op video. Het was ene primeur, kreeg ik te horen; Niemand anders wist van de actie. Vanaf vijf uur ’s morgen zouden maar liefst 5000 smurfen de stad overspoelen. Ik was razend enthousiast. Deze keer zou ik ook een smurf te pakken krijgen, ook al moest ik daar onmenselijk vroeg voor opstaan.
Om kwart na vijf sprongen Bob en ik op onze fiets, als twee gekken. Der hele nacht had ik gedroomd van smurfen en ik verwachte pleinen vol witte beeldjes. Maar op het eerste zicht vonden we niets, behalve heel veel jonge zoekende mensen. Dit bleek toch niet zo een goed bewaard geheim.
Van een echte invasie was er geen sprake. Na een beetje over en weer fietsen, botsten we gelukkig op de uitdeeldienst. Hoera. En sindsdien staat er dus een witte smurfen op onze vensterbank, weliswaar op de eerste verdieping zodat anderen hem niet weer ontvoeren.
Geen reacties » | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 10, 2008
Onze kleuters zijn trager dan vroeger, beweren een nieuwe studie. En zoals altijd is het onze schuld. Pas op, ze zullen wel gedeeltelijk gelijk hebben. Vroeger bleven meer moeders (en kleuters) thuis, waardoor er misschien meer en vroeger geoefend werd. Voor actieve ouders is het pottietrainen alles behalve gemakkelijk.
Ook ik ga in de fout. Op reis hebben we Manou opnieuw meer een pamper aangetrokken, uit gemak. elf uur vliegen zonder pamper, het kan waarschijnlijk maar een ongelukje zou dan toch echt slecht uitkomen. En wat als ze plots moeten plassen tijdens het opstijgen? Tijdens excursies, voor lange autoritten, in het grootwarenhuis, op de kermis, tijdens recepties en museumbezoeken, pottietrainen is zelden eenvoudig. Alle thuis, met het potje in zicht, vind ik (en Manou) er niets aan.
Op vijf dagen zouden ze het moeten kunnen, beweren de onderzoekers. Daarmee doelen ze natuurlijk op kinderen die ‘er klaar voor zijn’. Maar wanneer zijn ze dat? En is het dan echt een schande als het ene kind een beetje trager is dan het andere? Twee en een half jaar, dat is de norm. Vroeger konden ze het dus blijkbaar op twee. Ik begrijp dat drie misschien echt wel te laat is, hoewel dat de norm in Nederland is.
Allemaal mooie maatstaven en principes, denk ik nu. Vroeger zou ook ik veel harder, veel rationeler gedacht hebben. Het is ook zo gemakkelijk een mening te hebben, tot je zelf geconfronteerd wordt met de situatie. Alle respect voor de onderzoekers (en reportagemakers) en ze hebben gelijk dat wij ouders allemaal veel te soepel geworden zijn. Maar of hun resultaten en tips ouders ook echt zullen vooruithelpen betwijfel ik. Mijn zetten ze alleen nog harder onder druk.
9 Reacties | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
maart 8, 2008
Vandaag staan de kranten er van vol, verhalen over mooie (of toch redelijk), boeiende, succesvolle vrouwen. Ik lees de stukken graag ook al zie ik mezelf niet als een feministe. Natuurlijk is er een verschil tussen vrouwen en mannen en ja, het is niet altijd eerlijk. Maar laten we eerlijk zijn: soms doen we het ons ook zelf aan.
Dat vrouwen bijvoorbeeld meer doen in het huishouden dan mannen, en meer voor de kinderen zorgen en dus minder snel topmanagers worden. Het klopt als een bus. Ook ik zal waarschijnlijk geen topvrouw worden maar dat is dan ook vooral mijn eigen schuld: dan had ik iets anders moeten studeren (en vooral meer en langer), dan had ik mijn kinderwens (en relatie) moeten uistellen of afstellen en dan had ik misschien een andere man moeten kiezen. Ik heb geen spijt.
Maar vandaag is het dus vrouwendag en, ondanks mijn scepticisme, vind ik het prima al bezorgen de vele interviews me ook een wrange nasmaak. Na het lezen (en horen) van zo veel succes voel ik me als alledaagse mama een beetje te gewoon. Blijkbaar gaat de vrouwendag vooral over uitzonderlijke vrouwen en vrouwenproblemen, terwijl ik (en de meerderheid van mijn soortgenoten) ergens tussen beide schipper.
1 Reactie | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
februari 23, 2008
* Leuk
* Origineel
* Goedkoop
* Zelf te maken
Ik vind het een echte tip, en heb zelfs even getwijfeld of ik hem welmet jullie zou delen. Maar goed als ik ben, doe ik het toch. Geniet er van.
3 Reacties | fotografie, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
februari 16, 2008
Zappy kent iedereen. Tijdens mijn eerste zwangerschap bezocht ik de site regelmatig. Hoe groter mijn kinderen werden, hoe minder interessant ik Zappy (en zijn lezers) vond. Het barste van eenzame, gefrustreerde vrouwen met een stoute mond. De zware uitsprake en het schelden stoorde me, vooral omdat ze vaak afkomstig waren van anonieme lezers.
Het frustratieforum was daar het mooiste (of eerder een lelijk) voorbeeld van. De meeste dames beklagen er zich over hun man, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Sommige zochten er ‘openlijk’ naar een minnaar, omdat ze thuis niet aan hun trekken kwamen, omdat hun man niet aan de verwachtingen voldeed of gewoon om veilig achter hun computer eens stout te zijn. Andere wouden gewoon eens klagen. Veel respect voor dergelijke mensen heb ik niet, al geef ik toe dat de zieligheid bijna grappig werd.
Maar Zappy is, net als mijn meisjes, groot geworden. Leden kunnen er video’s uploaden en een blog aanmaken. Persoonlijk vind ik het nog steeds een site voor verse mama’s en ouders in spe. Na twee kinderen lees ik weinig nieuws waarschijnlijk raakt iedereen vroeg of laat een beetje verzadigd.
2 Reacties | media | Permalink
Geplaatst door annelissen
februari 8, 2008
Verse brood is een van mijn lievelingsgerechten, of voedingsmiddelen. Ik zou gemakkelijk drie keer per dag ‘bokes’ kunnen eten maar dan meer dan moeten ze met meer originaliteit klaargemaakt zijn dan sneetjes met kaas. Gent telt enorm veel bakkers. Bob en ik hebben de keus uit maar liefst negen bakkers op minder dan vijf minuten stappen. De bekendste onder hen, patisserie Bloch, stopt er nu mee. Ik ga hem niet missen.
Bloch heeft iets authentieks, en verkocht ook wel lekker producten. Hun taarten en croissants zijn beter dan het gemiddelde maar voor een gewoon bruintje voelen ze zich duidelijk te goed. Misschien ben ik weer te kritisch maar onvriendelijk personeel doet mijn smaakpapillen (en mijn humeur) snel verzuren. Bloch is bovendien schandalig duur. Ik ga ze niet missen.
Zo veel bakkers en toch zo weinig goede. Het absolute dieptepunt is Aernoudt, aan het justitiepaleis. Ooit heb ik durven vragen of ik met proton kon betalen en sindsdien is onze relatie voorgoed verpest. Niet alleen verkopen ze echt slecht brood, ze zijn zelden oprecht vriendelijk of hartelijk. De Panos in de Veldstraat is, in dat genre, veel beter. Onze favoriet is de kleine bakkerij in de holstraat. Weinig taart maar wel lekker brood dat ook drie dagen na aankoop nog te eten is. Ook Stacino in de Nederkouter vind ik een aanrader.
Smaak is natuurlijk iets subjectiefs én leeftijdsgebonden. Kinderen gaan voor vulling, terwijl veel volwassenen net houden van een krokante korst. Terwijl ik hou van donkere pistolets, kiest Bob eerder voor grote bruine sneetjes. En uiteindelijk vinden we vooral afwisseling erg belangrijk.
15 Reacties | anekdote, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
februari 5, 2008
Soms wou ik dat ik nog een kind was, dat vrij en zonder zorgen de wereld (en zichzelf) kan ontdekken. Op het moment zelf beseffen ze het natuurlijk niet. Dat hoort erbij.
Met dank aan Michel. Meer info hier.
Geen reacties » | fotografie, media | Permalink
Geplaatst door annelissen
