Onvoorspelbaar

Als mama denk ik mijn kinderen te kennen, maar niets is minder waar. Eigenlijk weet je nooit op voorhand hoe ze gaan reageren. Vandaag nam ik Manou mee naar de kapper, voor haar froufrou. Het was ondertussen al de derde keer en alle vorige edities waren een succes. Manou was telkens flink op haar stoel blijven zitten, genietend van de aandacht en blij met een nieuwe look. Op twee jaar zijn kinderen al ijdel. Ontspannen liepen we naar de kapper om de hoek. Manou was goed gezind. We moesten even wachten, maar er lagen tekenboekjes en kleurpotloden om ons bezig te houden. Niets aan de hand dus tot Manou eindelijk aan de beurt was. Plots, zonder enige reden of waarschuwing, zag mevrouw het niet meer zitten. Ze weigerde nog stil te zitten en begon hard te krijsen. Het is niet gemakkelijk een rechte froufrou te knippen bij een kind dat besloten heeft de operatie te boycotten.

Nina is heel snel vreemd. Ze is, zonder overdrijven, een beetje verslaafd aan har mama en papa. Als vreemde haar aankijken of tegen haar spreken, verstopt ze zich tegen mijn schouder. het klinkt schattig maar zo zien Bob en ik dat niet. Manou mocht iedereen vasthouden. Ik vond het geweldig mijn baby zo een te kunnen afgeven, al was het maar op mijn portefeuille te zoeken bij de bakker. Bij Nina moet ik mij zoiets niet riskeren of ze brult de hele zaak bij elkaar. En dan komt een vriend langs. Hij wil even goedendag zeggen aan Nina maar ik waarschuw hem: Pas op. Niet aankomen. Het is een asociaal diertje. En wat blijkt? Nina ziet het plots anders. Terwijl ze overal en tegen iedereen vreemd is, ontpopt ze zich plots tot een sociale baby. Ze laat zich gewillig pakken, zit rustig op de schoot en vraagt zelfs aandacht aan de voor haar onbekende gast.

En ik moet dat allemaal begrijpen. Pff.

Verwend

Vandaag waren we op bezoek bij de kinderarts, met een paar nieuwe oude zorgen: Nina. Ze praat nog steeds niet maar wat ons meer stoort is dat ze vaak erg lastig is. Het kind weent veel, heel veel. Ze weet precies wat ze wilt en owe als ze dat niet krijgt: op tafel eten of al spelend, in bad blijven zitten, met het speelgoed van haar zus spelen, gepakt worden. Vastgebonden worden, is dan weer iets dat ze niet leuk vind waardoor iedere buggy- of autorit steevast een hel wordt. Zou ze claustrofobisch zijn? Zou er iets mis met haar zijn? Of is ze gewoon verwend?

Wat is verwennen? Ieder Belgisch kind is verwend, in vergelijking met arme landen. Maar hoe zit het met onze opvoeding? Zijn we wel streng genoeg? Behandelen we onze meisjes op een gelijke manier? De hamvraag komt altijd op hetzelfde neer: doen we het wel goed? En als dat zo is: waarom loopt het dan soms toch mis?

Manou krijgt veel aandacht en is dus waarschijnlijk een beetje verwend. Een tweede kind krijgt hoe dan ook minder aandacht en toch hebben we met haar meer problemen. Nina is een moeilijk opvoedbaar kind, en als ouder moet je dat durven toegeven ook al is het misschien je eigen fout.

De dokter stelde ons gerust. Dat is haar taak en nu kunnen we dus weer enkele weken verder.

Waar is het toilet?

Vrouwen moeten altijd en overal, beweert het cliché. En ze gaan samen, iets wat mannen iet kunnen begrijpen. Manou en ik zijn ook altijd op zoek naar een toilet, maar dan vooral voor haar. De periode dat ik om de haverklap moest is - raar maar waar- voorbij.

Ik moest naar de bank. Manou mocht mee. Het zou niet heel lang duren. Voor ons vertrek probeerde ik haar te overtuigen toch te gaan, want wij vrouwen kunnen altijd. Maar Manou wou en zou geen pipi doen. Pech. Op school is ze proper, waarom zou dat thuis of in de bank niet lukken?

We zaten nog een vijf minuten in de wachtzaal. Manou stal de show. Genietend van de aandacht scheurde ze met haar fietsen over de chique marmeren vloer. Iedereen keek naar ons toen ze plots naar me aangelopen kwam en lui riep: pipi doen. Ik greep haar vast, keek om me heen en voelde het de plas langs haar broek op mijn arm lopen. Pech.

Wat nu? Even dacht ik aan weglopen, maar dat leek me een beetje ongepast naar de bankmedewerkster. Terwijl ik twijfelde liep Manou al weer vrolijk rond, en nog voor ik beslist had stond ze daar: mijn beleggingsadviseur. Slik. Voor ik het besefte liep ik achter haar aan. Ik heb van niets gebaard, net als Manou. Het was gelukkig een klein pasje zodat waarschijnlijk niemand is opgevallen.

Op minder dan tien minuten stonden we buiten. Leve de zindelijkheidstraining.

Meer bewegen?

Kleuters bewegen te weinig, lees ik in verschillende media. Manou is geen lui kind en toch denk ook ik dat ze soms iets te weinig loopt, fiets of springt. In de zomer vormt sport en beweging een deel van het dagelijks leven: zwemmen, trampoline springen, wandelen, fietsen, enz. Maar in de winter is beweging iets minder vanzelfsprekend, zeker met werkende stadsouders.

Tijd maar ook geduld liggen aan de basis van het probleem. Want laten we eerlijk zijn: een kleuter zelf laten stappen of fietsen is niet zo vanzelfsprekend als de kranten laten uitschijnen. Kinderen zijn geen kleine volwassenen. Ze lopen dus niet alleen trager omdat ze klein beentjes hebben.

Vandaag was het weer zo ver. Ik moest naar de bank op een dikke vijf minuten stappen van ons huis. Manou zou zelf fietsen. Leuk. Halfweg de heenweg was mevrouw het beu. ‘Ik niet meer fietsen. Mama duwen, mama pakken.’ Ik ben koppig geweest en Manou ook maar zo ging het helemaal niet meer vooruit. Hel.

Ik probeer de buggy zo weinig mogelijk nog te gebruiken. Maar voor lange afstanden, dringende boodschappen of tijdsgevoelige verplaatsingen doe ik het toch. Gemakzucht is het, dat besef ik en ik ben niet alleen. In veel buggy’s zie ik kinderen zitten met opgetrokken knietjes omdat ze letterlijk te groot geworden. Mij zal dat niet overkomen denk ik nu. Maar weer ligt de grens?

Nina

Na anderhalf jaar zie ik Nina langzaam veranderen van een baby in een kleuter. Eindelijk. Niet dat ik baby’s niet leuk vind, maar persoonlijk vind ik interactie leuker dan instincten. Neen, ze loopt nog niet en neen, ook spreken is nog niet aan de orde. Maar in haar ondeugende blik zie ik dat het goed gaat.

Weg met het tutje

Voor ik zelf kinderen had was ik eigenlijk een klein beetje tegen fopspenen. Ik nam me voor het ding niet aan te prijzen, en enkel te gebruiken als het echt niet anders kon. Wie nooit tuut zal het ook nooit moeten afleren, dacht ik. Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken? Nu besef ik hoe makkelijk die dingen echt zijn. Ok, ooit met je ze die dingen terug afnemen maar gedurende de eerste (en lastigste) levensjaren maken ze het leven van vele ouders toch een stuk makkelijker. Tutjes zorgen voor troost. Ze snoeren veel baby’s (letterlijk) de mond. Zalig.

Manou van oorspronkelijk geen grote fopspeenfan. In de kraamafdeling wou ze er niets van weten. Maar toen ze nadien heropgenomen werd en twee dagen helemaal niets mocht eten, vond ze het toch beter dan niets. Ondertussen is ze helemaal verslaafd. Overdag proberen we het gebruik te beperken maar het blijft ook dan de beste remedie tegen traantjes. Het doet haar duidelijk goed, en dat op zich maakt tutten de moeite waard. Manou is nu 2,5 jaar en in december is het dus wel echt tijd om een einde te maken aan dit babygebruik. Ze lijkt zich nu al te verzoenen met het plan het tutje bij de Sint in te wisselen voor een groot cadeau. Leve Sinterklaas.

Nina was als boorling meteen verslaafd. Op veel foto’s staat ze met een tutje omdat ze ook overdag heel moeilijk zonder kon. En in Zuid-Afrika was ze het ding plots beu. Van de ene dag op de andere wurgde ze van het ding. Eerst dacht ik aan een slechte smaak of een versleten vorm. Niets hielp. Ze wil geen tutje meer, niets eens ome te slapen. Eigenlijk ben ik wel blij. Ok, het is iets moeilijker haar te troosten want woorden hebben nog niet veel effect. Maar op termijn is het toch weer een probleem minder.

Pietjes en Mietjes

- Mama meisje? Papa jongen.
- Ja, schat, Mama is een meisje net als Manou en net als Nina.
- Papa pietje.
- Papa is een jongen, ja. papa heeft een pietje.
- Manou ook pietje;
- Nee, dat gaat niet. Manou is een meisje; Manou heeft een muisje (zo noemen wij dat).
- Manou niet muisje! Manou pietje! Manou jongen!

Is het niet een beetje te vroeg voor penisnijd?

Leef en spring

Trampolines veroveren de tuinen van gezinnen met kinderen. De media spreken van een hype maar dan is het er toch een die blijft duren. En dat is terecht want trampolines zijn betaalbaar, leuk, sociaal én gezond.

Orthopedisten waarschuwen voor de gevaren van trampolines. Zij ondergaan natuurlijk dagelijks de negatieve gevolgen van de hype. Iedere breuk, verstuiking of ontwrichting is er een te veel. preventie is belangrijk.

En toch vind ik dat de positieve gevolgen van al dat springen ondergewaardeerd. De spelletjes uit mijn jeugd waren niet zo veel veiliger: boomklimmen, bedspringen, skateboarden, kampen bouwen, enz. Al dat springen lijkt mij, voor wie de veiligheidsmaatregelen in acht neemt, erg gezond.

Manou en Nina vinden het alvast geweldig, ook al zie je goed het verschil tussen zij en hun neefjes die veel regelmatiger springen. Springen is goed voor de motoriek en tegen angst. Een ‘neutje’ kweken, is alles wat ik probeer te vermijden. Iedereen heeft zijn aard, maar ik ben er van overtuigd dat je zoiets als ouder kan stimuleren (of afremmen).

Leven is een risico. Zonder ben je op voorhand al gewond.

Weg met de stinkstokken

Yab schreef maandag, net als de meeste Vlaamse kranten, een stukje over roken in de buurt van kinderen. Leuk bericht, dacht ik al vroeg ik me af wat je als blogger nog kon toevoegen aan de regulier media. Dat verstokte rokers een algemeen rookverbod niet op prijs zullen stellen, verwachte ik wel. Maar een echte discussie zou dit onderwerp nu toch niet meer opleveren. Roken is out. Het is fout en dat weet ondertussen toch iedereen?

Ik had ongelijk. Er zijn blijkbaar nog steeds mensen die vinden dat roken in de omgeving van kinderen moet kunnen. Rokers zouden gepest worden en verbannen door de gezondheidfascisten. Vrijheid, blijheid? Zelf heb ik ook nog gerookt, en Bob vecht nog steeds tegen de sigaret. Mijn lieve mama rookte en ik ben als kind gelukkig opgegroeid in de buurt van haar sigaret. Ik heb veel vrienden die roken en ben zelf ook geen gezondheidsfreak.

En toch draai ik helemaal door van dergelijke domme uitspraken. Roken is een drugs, iets waar ik niet vies van ben maar dan uit het zicht van kinderen. Als het aan mij lag mag er een wet komen die zwangere vrouwen verbiedt om te roken. Wie het niet kan laten, moet zijn kinderwens maar een beetje uitstellen. En wie in mijn wagen met mijn meisjes een sigaret opsteekt, vliegt zonder pardon uit.

Nog een foto

Coupe Jeanne D’Arc met een pinoccioneus.
En ik die dacht dat jullie ondertussen even genoeg foto’s hadden gezien.

‘Ja he?’

Kinderen apen alles na. Ze fungeren als een spiegel, of je dat nu wilt of niet. Meestal vind ik dat leuk, maar soms is het ook best confronterend. Zo ‘ontdekte’ dit weekend hoe vaak ik loze stopwoordjes gebruik: ja he? mooi he? lekker he? he? he? he?

De eerste keer dat Manou het zei, vond ik het schattig. Dom als ik ben, besefte ik niet eens dat ze mij nadeed. ‘Waar haalt het kind het toch?’ Tot ik het mezelf hoorde zeggen. Ik naam me voor de he’s weg te laten maar dar bleek moeilijker dan gedacht. Wreed.

Het probleem stelt zich, denk ik, gelukkig vooral in gespreken tegen hen. Kinderen anwtoorden nu eenmaal meer niet dan wel, en de he is dus een soort stopwoord, een retrorische formule. Toch besef ik dat ik mijn taal zal moeten beginnen verzorgen, ook thuis. Lastig.

Kladpapier of kleurboeken

Manou tekent graag, en dat is een bezigheid dat wij alleen willen stimuleren. Veel geduld (of techniek) heeft ze nog niet. Na enkele strepen is het blad voor haar afgewerkt, en werken op ‘gebruikt’ materiaal wil ze niet. In het begin kocht ik kleurboeken. Bij de Slechte kost dat tegenwoordig geen geld meer. Maar mijn ecologische (en een beetje economische ) ik vond dat na een vijftal boekjes toch niet zo een goed idee.

Inkleuren is eigenlijk geen echt creatieve bezigheid. Het stimuleert de fantasie ven kinderen nauwelijks. Zelf tekenen is leerrijker en zolang Manou het even leuk vindt, wil ik haar in die richting stimuleren. Losse blaren zijn bovendien makkelijk weg te gooien dan tekenboekjes, geen overbodige luxe na een uurtje schilderen.

Papier blijkt het beste speelgoed van het moment. Verse vellen kopen leek me onverantwoord, dus zocht ik naar alternatieven. Het begon met de achterkant van enveloppen, maar dat bleek niet zo een goed idee voor de tafel. Vandaag op het werk ontdekte ik een veel betere optie. Van de meeste krantenpagina’s worden proeven gemaakt op mooi wit A3-vellen. De tafel naast de printer wordt er onder bedolven. Vroeg of laat kan iemand de rommel niet meer aanzien en dumpt de berg papier in de vuilnisbak. Zonde.

Daarom heb ik vandaag een klein pakje oude bedrukte prints naar huis meegenomen, voor mijn meisjes. Ik denk niet dat zoiets onder bedrijfsdiefstal valt, integendeel.

Terug naar af

Twijfel vind ik lastiger dan een voldongen feit.

Manou zal voorlopig niet meer naar school gaan. Pampers mogen niet, maar drie ongelukjes per halve dag is letterlijk en figuurlijk onhoudbaar. Het kind heeft veel kleren maar aan dit ritpme zit ik steeds zonder. Wat stelt u voor, vroeg me juffrouw me alsof ik veel keuzemogelijkheden hab. Maar nu we de knoop hebben doorgehakt, ben ik opgelucht.

Praktisch zal het de nodige aanpassingen en opofferingen vragen, vooral van Bob. De ex-onthaalmoeder (of hoe noem je zoiets) heeft ondertussen al een ander kindje. Ze heeft ons beloofd haar best te zullen doen voor een extra dagje per week, maar veel vrije tijd zal Bob de volgende twee weken toch niet hebben.

Gelukkig vetrekken we binnen vier weken naar Zuid-Afrika, waar de zon Manou (en ons) wel een beetje zal helpen.

Meisjes en auto’s

Houden meisjes van auto’s? Als kind heb ik er alvast veel mee gespeeld, net als Manou nu. Maar na verloop van tijd groeien jongens en meisjes uit elkaar. Ik ben geen feministe maar een bezoek aan het autosalon zou me van gedachten kunnen doen veranderen.

Als tiener heb ik zelf nog ‘gewerkt’ op het autosalon. Werken, zo vervaarde ik dat en officieel noemt het ook hostessewerk. Eigenlijk word je als jong meisje gewoon verhuurd als een bloempot. De trend is waarschijnlijk afkomstig uit de formule 1-wedstrijden, waar mooie dames de beker mochten uitdelen aan de winnaars. Ondertussen wil ieder merk zijn pitspoes en wil iedere autogebruiker even gratis gapen en als het even kan ook nog enkele foto’s nemen.

Meisjes zijn het, jong en naïef waarschijnlijk. Ik ben alles behalve preuts en mij storen al die bloten benen ook niet. Maar als mama stel ik me onvermijdelijk de vraag: wat moest dit mijn dochter zijn? Natuurlijk zou ik ze laten gaan, maar zou ik hen ook in de waan kunnen laten over de waarde aard van hostessewerk (en van mannen)?

Resultaat

Van op de speelplaats hoorde ik haar al huilen. In de gang stonden al een paar ouders te wachten tot de deur van de kleuterklas zou opengaan. Ik heb niet gewacht. Toen Manou mij zag werd alles heel even nog een beetje erger. Ze probeerde naar me toe te rennen maar viel maar liefst twee keer in drie meter. Manou was niet moe maar doodmoe. De juffrouw keek verontschuldigend: ‘ze heeft vandaag ook twee ongelukjes gehad’.

Ik wou het nog eens proberen, een hele dag naar school in het begin van de week zoals de juffrouw me had aangeraden. Maar nu is iedereen het met elkaar eens: volledige dagen zijn voor Manou nog een beetje te hoog gegrepen. En gelukkig hebben we (meestal) de mogelijkheid om voor have dagen te kiezen.

Het kind zal lang genoeg naar school mogen gaan. Het zal niet op die paar uurtjes aankomen. Na de krokusvakantie (en Zuid-Afrika) zien we wel weer.

Zindelijkheid

Manou is nog niet proper en nu ze naar school gaat houdt het onderwerp mij enorm bezig. Eigenlijk is dat nergens voor nodig. Zelfs in de meest marginale gezinnen leren kinderen om hun uitwerpselen op te houden en ze pas op het toilet te lossen. Dat heeft dus weinig met opvoeding te maken. Alleen de timing baart me zorgen.

Manou is zonder twijfel schoolrijp. Psychisch is ze altijd sneller geweest dan fysiek. Voorlopig zegt e juffrouw niets over haar pampers maar ik besef dat dit niet te lang mag duren. Twee jaar en een half, dat is de leftijd waarop alle kinderen zindelijk moeten zijn. Eigenlijk vind ik dat best streng, zeker als je weet dat deze leeftijdsgrens in Nederland veel later ligt.

Sommige scholen zouden kleuters wegsturen als ze niet proper zijn. De druk is groot want terug naar de onthaalmoeder kan niet altijd. Bovendien is het zo een afgang, een falen. Hoe leg je zoiets uit aan een kleuter: je mag niet meer naar de juf omdat je in je broek hebt geplast. Zo kweek je pas faalangst.

Ons mag het niet overkomen, vond ik. En dus zijn Manou en ik ons uiterste best aan het doen. Zaterdag en zondag heb ik haar voor het eerst zonder pamper laten lopen, ook al weet ik dat de kans op een ongeluk nog heel erg groot is. Maar Manou deed het geweldig. Zaterdag voormiddag deed ze pip op het potje, vandaag gingen we voor ‘the full monty’. Hoera! Raar hoe gelukkig je als ouder kan zijn met een stukje stront.

Morgen stuur ik haar naar school zonder luier. Ik ben benieuwd.

Zuid -Afrika met kleine kinderen

Zoals de meesten al weten, trekken Bob en ik in februari met onze twee meisjes voor drie weken naar Zuid-Afrika. Een goede vriend van Bob is vorig jaar naar kaapstad verhuisd. Bij zijn vertrek beloofden we (zoals velen) hem eens op te zoeken. Drie dagen na zijn afscheid zaten we al bij connections. Belofte maakt schuld.

Sinds het begin van het jaar ben ik druk bezig onze rondreis te organiseren. Het plan is een weekje in het Noorden rond te reizen, van Johannesburg door het Krügerpark langs de kust tot Durban. Daar nemen we een interne vlucht naar Kaapstad. Het zou zonde zijn zo ver te reizen om drie weken bij vrienden thuis te kamperen. Daarom wil ik ook in het Zuiden nog een tweede rondreis plannen. Maar zo ver ben ik nog niet.

Reizen is erg persoonlijk. Veel mensen verklaren ons gek, zeker omdat de meisjes mee gaan. Maar na ons avontuur in Vegas vorig jaar kwam ik tot de conclusie dat maar weinig bestemmingen niet compatibel zijn met kinderen. Veel ouders onderschatten hun kroost of zichzelf. Ze zien alleen de bijkomende de praktische problemen en vergeten de meerwaarde die ook kleine kinderen met zich meebrengen tijdens een verre reis. Er bestaat zo iets als een universele liefde voor kinderen waardoor je snel veel andere, meer familiale, contacten legt.

Anderzijds vind ik (echt!) dat iedereen zijn zin moet doen. Verre en lange reizen met kinderen zijn in, besef ik.  En ik hou toevallig van Afrika. Deze leuke link bewijst nog maar eens dat we niet alleen zijn. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik het iedereen zou aanraden, integendeel. Ook dicht bij huis kan je een schitterende vakantie beleven.

Maar wij kiezen dus voor de moeilijke weg: een rondreis ver weg zelf organiseren. Behalve de vlucht en de wagen heb ik nog niets vastgelegd en daar moet deze week verandering in komen. Kinderen vragen nu eenmaal een beetje structuur en voorbereiding. De echte alternatievelingen trekken a l’improviste met hun kinderen de brousse in. Maar voor brave, gemiddelde ouders als Bob en ik is dat een stapje te ver. De voorbije weken heb ik niet veel anders gedaan dan surfen en uitzoeken en mailen en piekeren. Mentaal ben ik al een beetje vetrokken.

Rustig begin

Ik had me voorgenomen het jaar rustig te starten. December was te hectisch geweest. Zo kon het niet verder. Zagen heeft niet. Het is een kwestie van keuzes. Tijd maken lukt me niet. Ik moet ze gewoon herverdelen. Dus namen ik me voor zo weinig mogelijk nog te plannen, niet te veel opdrachten aan te nemen en niet te veel af te spreken met vrienden.

Anderhalve week hou ik het al vol en voor mij is dat een prestatie. Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Iedereen heeft een aard. Pas op, ik geniet van de rust. Mijn huis is ondertussen aal een stuk ordelijker. Bob en ik (en vooral mijn schoonvader) zijn bezigde kelder te verbouwen, voor mijn nieuwe fotostudio. En ondertussen geniet ik van de rust: beetje bloggen, genieten van digitale televisie, reis voorbereiden, wandelen, zwemmen, shoppen, koken, opruimen en reorganiseren, enz. Vorig weekend hebben we niemand op bezoek gehad. Dat is eeuwen geleden. Zondag moest ik weliswaar een halve shift werken en dan kort op familiebezoek, maar dat is toch niets in vergelijking met vorig jaar. 

Volhouden kan je zoiets niet. Vriendschappen moet je onderhouden. Bovendien vind ik sociale contacten erg leuk én belangrijk. Maar het doet toch even deugd rustig, samen met Manou, een nieuw ritme te vinden. Leve de goede voornemens.

De gemotiveerde mama

Wie had het ooit gedacht? Al voor mijn puberteit wist ik dat ik kinderen wou en dat ik graag mama zou zijn. De realiteit heeft me niet ontgoocheld. Kinderen hebben vind ik nog leuker dan ik het me had voorgesteld. Toch had ik nooit verwacht van mezelf dat ik psychisch zo overrompeld zou worden door het moederschap. Kinderen zijn leuk net als zo veel dingen in het leven, dacht ik.

Maar sinds de geboorte van Manou kan ik, gelukkig met periodes, aan weinig anders denken.
Natuurlijk werk ik nog en natuurlijk gaan Bob en ik nog uit, gaan we nog op reis, geraken we in de ban van een televisiereeks, lees ik nog wel eens een boek, … Maar dat zijn allemaal oppervlakkige bezigheden. Diep in mijn hart en in mijn hoofd denk ik bijna constant aan mijn meisjes, aan ons leven samen, aan hun ontwikkeling, hun gezondheid, hun goede en minder goede kanten, hun toekomst, enz.

Manous schoolgang heeft me alvast opnieuw in een roes gebracht. Zoals bij veel nieuwigheden (zoals bij een nieuwe liefde, nieuwe job, nieuwe hobby) ben ik overgemotiveerd. Ondanks mijn slordige aard vertrek Manou tip top in orde naar school. Haar boekentasje maak ik de avond voordien, minstens twee keer. Ook haar weg en weer schriftje controleer ik waarschijnlijk te veel. Iedere dag schrijf ik wel iets terug naar de juffrouw, en gelukkig weet ik altijd wel iets te verzinnen.

Onbewust ben ik dus een overgemotiveerde mama geworden, niet meteen iets waar mijn rationele ik fier op is. Motivatie is goed maar een verstandige vrouw mag zichzelf toch niet verliezen in zo iets gewoons en natuurlijk als kinderen. Het is een beetje puberaal. Toch ga ik mezelf niet remmen. Dit gevoel heeft iets weg van verliefdheid: zo lang het duurt ga ik er keihard van genieten.

Nina-time

Dat Manou nu iedere dag naar school gaat (maandag, dinsdag en woensdag slechts een halve dag) heeft ook voor Nina grote gevolgen. Beide zusjes waren, sinds Nina’s geboorte, bijna permanent samen: thuis, bij de onthaalmoeder, enz. Vanaf deze week zal Nina drie voormiddagen alleen met ons zijn, en dat doet haar zichtbaar goed.

Nina is dol op Manou, en omgekeerd. Als de zusjes samen zijn, kunnen ze elkaar geen minuut met rust laten. Ik had dus een beetje verwacht dat Nina Manou zou missen, of misschien dat ze de rust een klein beetje leuk en ontspannend zou vinden. Nooit had ik gedacht dat een beetje meer ruimte, speelgoed én aandacht haar zou zouden doen openbloeien.

En wij die dachten dat het nu even rustig in huis zou worden.