Als ik Bob fotografeer trekt hij altijd een gek gezicht. Poseren is zelden flatterend. Spontaan is mooier maar moeilijker. Meestal beseft de persoon in kwestie dat zelf ook, maar de stress van het bekeken worden is sterker. Dus probeert hij zijn gemaakte lach te verdoezelen met een zot gezicht. Jammer. Van Bob zou je verwachten dat hij foto’s ondertussen gewoon is, maar dat klopt dus niet.
Deze voormiddag had ik een communie-fotoshoot. De ouders wisten, net als de meeste mensen, niet goed hoe de kaart er zou moeten uitzien. Zelf kiezen vind ik moeilijk. Smaken verschillen. Daarom geef ik mensen de keuze uit een hele reeks foto’s en een paar ontwerpjes zodat ze nadien zelf hun mening kunnen vormen: die foto’s met dat lettertype in die vorm. Welke zou u kiezen?
Ik ben het beu dagelijks matige foto’s te maken met mijn gsmfototoestel. Van zo een klein en goedkoop toestel verwachtte ik niet meer, maar als fotografe ligt mijn lat hoog. Een (digitaal) reflextoestel zorgt nog steeds voor de beste resultaten. Maar die camera’s kosten niet alleen veel geld, ze zijn ook groot en lomp. Vaak steek ik me op de moeite. Zelfs thuis heb ik niet altijd zin mijn grote camera uit te halen voor een snel kiekje van de kinderen met als resultaat dat ik veel matige, zeker op technisch vlak, foto’s maak. Het kon niet blijven duren: ik wou een klein maar degelijk compactcameraatje.
Veel kennissen en vrienden hebben mij al om raad gevraagd, bij de aankom van een nieuw compactcamera. Ik moest ze vaak teleurstellen: ik ben geen camera-expert. Behalve voor medewerkers van Test Aankoop of dpreview is het bijna onmogelijk de tel bij te houden. En hun advies volgen is ook minder gemakkelijk dan het lijkt. Dus ging ik zelf op onderzoek. De beste koop bestaat niet, wist ik vooraf. Maar het zou toch leuk zijn om prijs/kwaliteit een beetje in de buurt te komen.
Ik vertrok met het idee dat ik een kleine Canon zou de kopen, ook al werk ik nu met Nikon. Canon heeft een heel goede reputatie wat betreft compactfototoestellen. Op het werk hebben we een ixus en die maakt heel mooie, kleurrijke foto’s. De algemene score van de canoncamera’s is dan ook goed, maar op professionele sites halen ze zelden de top. Na lang zoeken en twijfelen en nog een vergelijken en twijfelen heb ik uiteindelijk Fujifilm FinePix F50 fd gekozen, bij Digicamshop. Waarom? Snel, heeft weinig licht nodig voor te flitsen, groothoek, klein en mooi design, goede resultaten en betaalbaar.
Ik weet wat gedaan dit weekend. Joepie. Heerlijk vind ik dat, zo mezelf trakteren. En vanaf nu is de Fine Pix F 50fd dus de beste koop, voor altijd .
Zon, plezier, een mooie omgeving en veel vrije tijd in het bijzijn van de mensen die we graag zien: vakantieperiodes nodigen uit tot fotograferen. De foto’s vormen een verlengde van onze herinneringen. Net daarom zijn cameraproblemen, mislukkingen, technische en inhoudelijke blunders zo jammer. Wat is een goede vakantiefoto? Hoe begin je er aan? Wat doe je bij te veel zon? Hoe fotografeer je een mooie zonsondergang? Na een korte theoretische uiteenzetting nemen we de proef op de som en trekken we een voormiddag naar zee. Fotografie lijkt op sporten: oefening baart kunst.
Naar aanleiding van de 60ste verjaardag van het kiesrecht voor vrouwen organiseert de commissie Kunst in de Senaat een fotowedstrijd voor beroepsfotografen, liefhebbers en jonge fotografen.
Geloof het of niet, maar mijn fotoalbum van Zuid-Afrika is al af. Alle, mijn werk zit er op: ik heb hem digitaal afgewerkt en besteld (bij fotobuch, mijn absolute favoriet). Ik weet uit ervaring dat je dergelijk opdrachten best zo snel mogelijk na de vakantie moet afwerken, anders komt het er nooit meer van. Dan ben je uit de sfeer en voelt het als een opdracht. Nu was het nog een beetje nagenieten, en heb ik bovendien reden om een beetje trots te zijn op mezelf.
Bob heeft de fotowedstrijd van Canvas gewonnen. Alle, hij was een van de vijf genomineerden. Ik heb de foto ingeschreven, maar hij heeft hem gemaakt waardoor hij dus een ontmoeting met Lieve Blankaert wint. Terwijl ik me op video smijt, gaat Bob voor fotografie. Dat noemen ze dus een duo zijn.
Soms wou ik dat ik nog een kind was, dat vrij en zonder zorgen de wereld (en zichzelf) kan ontdekken. Op het moment zelf beseffen ze het natuurlijk niet. Dat hoort erbij.
De korte cursus kinderfotografie zit er op. Gisterenavond hebben we de resultaten bekeken. Er zaten heel veel onscherpe foto’s tussen, wat ik wel had verwacht gezien het weinige licht. Dit is zoals leren rijden in het centrum van Londen, beweerde een deelnemer. Hij had slecht gedeeltelijk gelijk. Veel fotografische (kinder)evenementen vinden plaats in bijzonder moeilijke lichtomstandigheden. Wie goede foto’s wil maken, moet daar meer leren omgaan.
De truck is ‘het geluk’ een beetje te helpen. Hierbij enkele gratis tips.
1. Licht opzoeken door bijvoorbeeld aan het raam te gaan staan of toch in die buurt te fotograferen.
2. Focussen op een of twee kinderen en wachten op iets leuks want dan ben je steevast te laat. Minder is meer.
3. Kinderen animeren en werken rond een concept, een accessoire bijvoorbeeld.
4. Drie echt leuke foto’s per shoot is meer dan voldoende.
De grote resultaatverschillen bewijzen alvast dat het kan. Hierbij een mooie selectie van mijn twee schitterende modelletjes. Want laten we eerlijk zijn: naast fotograaf ben ik de eerste plaats ook mama. Mijn kind, schoon kind (en deels ook omdat ik van die twee kinderen nu eenmaal zeker ben dat ze online mogen staan).
Sinds kort heb ik een nieuwe job op De Standaard. Ik ben, voorlopig, overgestapt van foto naar video. Natuurlijk zijn het andere media, en toch ervaar ik de overstap als erg natuurlijk en zelfs voor de handliggend. Ik merk dat ik niet alleen ben. Veel fotografen experimenteren met video, als spelletje met bewegende foto’s.
Video heeft een slecht imago; Fotografie is stijlvol en kunstig, terwijl video het amateuristisch afkooksel is van film. Ik kan maar weinig mensen die regelmatig beroep doen op een professionele fotograaf. Maar ik ken echt niemand die een videast inhuurt of zijn eigen film laat bewerken. Misschien ligt daar voor mij een nieuwe kans, ooit.
Maar zo ver ben ik nog lang niet. Voorlopig blijft Bob mijn professionele videoman. Maar gisteren wou ik nog een beetje verder spelen, na het werk. Deze spielerei stelt niets voor. Het is een begin, meer niet. Het resultaat is een beetje kitscherig, toch vond ik het jammer hem voor mezelf te houden.
Na een les theorie was het vandaag tijd voor actie. Fotografie lijkt veel op sport: al doende leer je. Boeken, tentoonstellingen of dure camera helpen nauwelijks.
Een workshop kinderfotografie is altijd een beetje spannend. Ik had vooraf nauwelijks zicht op de hoeveelheid kinderen. Meerdere ouders hadden zich geëngageerd maar ik ken de valkuilen: kinderen worden ziek, ze hebben slecht geslapen, ouders bedenken zich en vinden hun kind plots te verlegen enz.
Ook de sfeer was moeilijk te voorspellen. Manou zou zich wel redden, maar Nina was een risico. Drukte is niet haar sterkste kant en druk zou het worden, met vijftien fotografen, een paar extra ouders en een tiental kinderen.
Gelukkig liep alles vanzelf goed. Er waren genoeg kinderen om iedereen de vrijheid te geven even niet mee te doen. Na een korte ontdooiingperiode leek iedereen zijn draai te vinden in een ogenschijnlijk chaotisch geheel.
Zowel de grote als de kleine kinderen leken zich te amuseren, en dat is uiteindelijk het belangrijkste. Fotografisch was dit geen gemakkelijke opdracht: veel bewegend kinderen en weinig licht. Of de resultaten ook goed zullen zijn, valt dus af te wachten. Maar net als bij sport, is meedoen belangrijker dan winnen.
Ondanks mijn nieuwsgierigheid heeft het toch even geduurd voor ik mijn foto’s bij de fotograaf ben gaan afhalen. Dagen raken zo snel vol, en morgen werd overmorgen enzovoort. Vandaag was het eindelijk zo ver. Tussen twee boodschappen door, snelde ik tot bij Rik Goossenaerts.
Ik ontving een klein, schattig albumpje (20 cm op 20 cm) met 7 zwartwit foto’s in. De foto’s vind ik prachtig, net als de afwerking. Al mijn vorige twijfel over de verhouding tussen de prijs, kwaliteit en afwerking smolten meteen als sneeuw voor de zon. Voor 85 euro ( en dat is niet de prijs wat de fotograaf ontvangt) deed Goossenaerts meer dan zijn best.
Rik Goossenaerts zou ik aan iedereen aanraden. Kind- en familiefotografie wordt door veel fotografen nog steeds als soft en minderwaardig beschouwd. Als fotografe kan ik zeggen dat Goossenaerts wel duidelijk weet over wat hij het heeft. Op een half uurtje maakte hij van mijn gezin zeven leuke foto’s. Het albumpje is daar een mooi bewijs van. Foto’s bijbestellen vind ik onnodig.
Mijn bongo-ervaring beschouw ik als meer dan geslaagd. Maar veralgemenen durf ik niet. De verschillende fotografen hebben iet alleen een andere stijl, ze bieden ook een heel verscheiden pakket aan. Bij de ene krijg je een mini-album, bij andere gaat het over een vergroting, enz. Ook over de prijs van de bijbestellingen vertoont grote schommelingen. Persoonlijk zou ik het niet slecht vinden, moest Bongo hierover een beetje duidelijkheid scheppen. Maar als geschenk vind ik Bongo een absolute aanrader.
De foto’s zijn natuurlijk allemaal gemaakt door Rik Goossenaerts. Ik heb ze alleen ingescanned om mijn bericht hier te illustreren, en dus als reclame voor de fotograaf en zijn studio.
2 Reacties | 
anekdote, fotografie, media | 
Permalink
Geplaatst door annelissen
.
(en deels ook omdat ik van die twee kinderen nu eenmaal zeker ben dat ze online mogen staan).
