Zo ziek als een hond

Onze Hond Timoty is ziek. Hij heeft een bol op zijn rug. Een kwaadaardige kanker beweert de dierenarts, en het weghalen zou ons 300 euro kosten. Timo is tien jaar wat behoorlijk oud is voor een hond (van die grootte). Vorig jaar hebben we haar baarmoeder nog laten uihalen. Maar dit is anders. Kanker is anders. Ik weet waar ik het over heb. Bij dieren gaan we daar zo snel over. Wegsnijden en het probleem is opgelost. Vaak is het zo simpel niet. Tien jaar al oud. 300 euro (zonder de voor en naconsultaties ) is veel geld. Het blijft een hond. We twijfelen.

Vreselijk vind ik het van mezelf, dat twijfelen. Ik zie Timoty graag, en ik zou ze missen moest ze sterven. Haar niet laten operen voelt aan als een doodsvonnis. Ik weet nu al dat ik me de dag van haar dood erg schuldig ga voelen. Laten opereren lijkt de meest voor de handliggende oplossing. Maar zo een operatie is niet niets. Misschien herstelt ze niet hoed. Misschien sterft ze kort nadien. Ik betwijfel of het de moeite en pijn en inspanning en geld waard is, op langere termijn. Moeilijk.

De menselijke aard

Daar sta je dan tussen de smurfen. Het waren er niet zo veel als ik had gedacht en ze stonden een beetje verstopt, onder banken of in een hoekje. Bob had er meteen twee vast, en ook ik had mijn smurf meteen te pakken. Laten we er ook een meenemen voor de juffrouw, en voor Manou’s beste vriendje Guust.

En dan zag ik plots die andere verzamelaarster, met haar grote boodschappentas. Ze sweepte het plein en nam ieder smurf op haar weg mee. In haar tas zaten al zeker vijftien beeldjes. Later die dag hoorde ik via via dat wel meer mensen, zoals de ivagojongens, gehamsterd hebben.

Het incident doet me denken aan mijn ervaringen als hostess. Toen heb ik ook veel gratis producten mogen/moesten weggeven. Overal en altijd zijn er profiteurs zonder gene of scrupules. Walgelijk.

Mijn optimistische kijk op de menselijk nature heeft vandaag weer een klap gekregen. Goed en kwaad bestaat niet. Het leven is niet zwart-wit. Ook wij hebben meerdere smurfen meegenomen, voor elk van mijn meisjes een en voor de juffrouw en voor Manou’s beste vriend. Maar er is een grens en wie vrijdag veel meer dan tien stuks wegritste ging er, in mijn ogen, toch echt over. Scholen, verenigingen en bedrijven kunnen die dingen ook gewoon kopen, ten voordelen van Unicef.

Nuchter

In Zuid-Afrika ben ik tot twee keer toe echt zat geweest, en dat niets om fier op te zijn. Alcohol is zo vanzelfsprekend geworden dat het snel een gewoonte zou worden. Een glas wordt twee, twee wordt drie. In combinatie met warmte en vermoeidheid liep het geheel na enkele dagen helemaal verkeerd af. Op zich is er niets mis met een beetje te veel alcohol, vind ik. Ik zou me dan ‘zo schattig’ gedragen, wat dat ook betekenen mag.

Mensen die nooit niets drinken, missen toch iets. Of ze hebben iets te verbergen, of ze hebben schrik hun remmen los te laten, of ze worden agressief en zegt dat dan ook niets over hun ware aard? Vaak stel ik me vragen over mensen die steevast water drinken, maar dagelijks te veel drinken is toch ook niet wenselijk.

Dus las ik een periode zonder alcohol in. Dat lijkt simpel, zeker na een zware kater. Zelf vind ik het ook niet zo moeilijk maar sociaal is drank niet alleen aanvaard, ze lijkt ook een verplichting. Ondertussen doorstond ik drie etentjes, twee feestjes en een receptie zonder een druppel alcohol. Overal kreeg ik dezelfde opmerkingen: ‘ben je weer zwanger? Neen hoor, ik wil gewoon even geen alcohol. Maar allee. Waarom? Je bent gewoon zwanger, geef het maar toe. Neen, echt niet. Ik ben ziek geweest van te veel drank en wil nu even niet. Je moet de duivel bestrijden met de duivel. Je gaat het toch niet lang volhouden. Ik heb dat ook al eens geprobeerd. Kom drink nog een. Alle, toe, enz’

Ik ben echt (echt! beloofd! zeker!) niet zwanger. Een gezondheidsfreak ga ik ook niet worden. Maar even een paar weken zonder alcohol moet toch kunnen?

Het geheugen van een baby

Drie weken zijn we weggeweest. Dat lijkt lang, voor een reis. Maar in een mensenleven stelt het natuurlijk niets voor. Het was nooit bij me opgekomen dat mijn meisjes thuis-komen helemaal anders zouden ervaren als wij.

Na drie weken leek Manou onze hond nauwelijks te herkennen. Bang dat ze was. En ik die nog hoopte dat ze, na het zien van zo veel olifanten en pinguïns en giraffen en apen, haar angst voor dieren zou overwonnen hebben. Ook Nina was een beetje uit haar doen gisteren. Ze herkende oma nauwelijks en was ook thuis niet op haar gemak. Toen ik haar een minuut in de badkamer alleen liet, kreeg ze een paniekaanval. Het duurde een hele avond voor ze zich langzaam van ons losmaakte, en ook het bedritueel zorgde voor veel traantjes: ‘ik niet alleen slapen. Ik bij mama in grote bed.’

Zouden ze het echt vergeten zijn?

Vandaag was er van hun onrust nauwelijks nog iets te merken. Misschien waren ze gewoon heel erg moe. Misschien hadden ze gewoon even tijd nodig om het zich terug te herinneren. Of misschien overschatten wij volwassenen hun capaciteiten, en is het heel gewoon voor kleine kinderen om snel te leren maar ook snel te vergeten.

ZA 10: Verhuizen?

Kaapstad is een bijzonder mooie plaats, maar het is meer dan dat. Het is vooral een erg diverse stad: schitterend klimaat, prachtige stranden, mooie heuvels, veel natuur en toch veel mooie, moderne winkels, lekkere restaurants, mooie mensen, hippe feestjes, en dat alles binnen een echte leefomgeving. Kaapstad trekt veel toeristen maar wordt er, in mijn ogen, niet door opgeslorpt of verkracht. Ik zag er mezelf meteen in wonen.

Maar tussen droom en daad staat een heel proces. Als bezoeker kan je verliefd worden op een plaats maar dat is een mager beestje. Vroeger vond ik mensen die verhuizen ‘naar de zon’ altijd een beetje oppervlakkig, alsof hun geluk afhankelijk was van een beetje meer of minder zon. Maar ik moet toegeven dat ook ik soms afzie tijdens de vele en lange donkere en natte dagen.

Maar is verliefd worden op een stad wel een goede reden? En hoe pak je zoiets dan aan? Zou het financieel, administratief en praktisch haalbaar zijn? Is het geen te groot risico? Of is dat nu net de betekenis van het leven? Zouden mijn kinderen daar of hier gelukkiger opgroeien?

Soms moet je gewoon openstaan en wachten, zodat de antwoorden zich vanzelf aanbieden. Na enkele gesprekken viel de puzzel vanzelf in elkaar: Kaapstad is duidelijk een van de mooiste plaatsen ter wereld, voor rijke mensen (+1). Als buitenstaander is het niet gemakkelijk om hier werk te vinden (-1). De anti-apartheidswetten zorgen voor een heel moeilijk tewerkstelling, vooral blanken (-). De enige optie is een eigen zaak oprichten (0). De sociale zekerheid is er zo goed als onbestaand (-1). Dat geldt voor mij maar dus ook voor mijn kinderen later (-2). Onderwijs is er buitengewoon duur (-2).

Mijn kinderen hebben inderdaad een heel grote invloed op mijn denkprocessen, in het algemeen. Leve België.

ZA 5: Autorijden

Gedurende twee weken hebben Bob en ik een auto gehuurd en dat was een avontuur op zich. In Zuid Afrika rijden ze links. Dat wist ik op voorhand maar het leek me geen groot probleem. Tien minuutjes wennen, had ik me laten wijsmaken. Het sturen vraagt inderdaad geen grote aanpassing. Maar autorijden is veel meer dan schakkelen en draaien. Alles staat aan de andere kant en dat vraagt heel veel concentratie. Schakkelen lukte nog net, maar pinken (lees richtingsaanwijzers) zonder eerst de ruitenwissers aan te zetten lijkt niet te lukken.

En dan is er nog het verkeer. Flitsers kennen ze hier ook en (gebruiken ze erg regelmatig), en dat staat van de wegen is buitengewoon nieuw en modern. Maar een middenberm op een autostrade vinden ze minder noodzakelijk. De eerste keer dat ik aan 120 km/uur een andere wagen kruiste op minder dan een meter klopte mijn hart toch iets sneller dan gewoonlijk.

Maar dat is niets in vergelijking met de officieuze gewoontes op nationale tweevaksbanen: daar wordt de pechstrook gewoon als extra vak gebruikt. Als je niet opzij gaat dan steken ze je gewoon op het tegengestelde vak voorbij. Het is de wet van de sterkste. Wie het meest lef heeft, wint. Ik heb nog nooit zo veel spookrijders gezien in heel mijn leven.

Ik ben geen angstige chauffeur, en Zuid Zuid Afrika is Senegal of Kenia niet. Het kan erger, besef ik. Maar dit is geen ontwikkelingsland en de combinatie tussen hypermodern en toch heel Afrikaans blijft me verwonderen. De meeste forums em reisgidsen waarschuwen toeristen voor overvallen en diefstal. Ik heb mijn vooral onveilig gevoeld in de auto, achter slot en grendel maar wel op de pechstrook rijdend of met een spookrijder voor ons.

Waarom?

Waarom laten mannen meer scheten dan vrouwen?
Waarom lijkt het gras aan de overzijde groener?
Waarom wonen potjes en dekseltjes vaak zo dicht bij elkaar?

Waarom vinden veel mensen zichzelf lelijk als ze lachen?
Waarom herkennen we onze eigen stem niet?

Waarom piekeren vrouwen zo veel?

Babbelgat

Wat is uw slechtste eigenschap? Het is een veel voorkomende sollicitatievraag. Maar ook voor wie geen werk zoekt, zoals ik, is zelfkennis nuttig. Ik ben ver van perfect en kan snel een lijstje opstellen van minder leuke eigenschappen van mijn persoonlijkheid. Maar op nummer één staat waarschijnlijk ‘praten’, of eerder mijn onweerstaanbare drang om te babbelen, om te tetteren.

Heb ik dan zo veel te vertellen? Niet meer dan iemand anders besef ik; Toch kan ik het niet laten. Vaak vertel ik te veel. Het gaat zelden om echte geheimen, toch vervloek ik mezelf soms om zo veel openheid en doorzichtigheid. Waarom moet ik iedereen zo nodig alles vertellen? Waarom kan ik niet, zoals de meeste Belgen, gereserveerd zijn? Waarom moet ik mijn omgeving zo nodig lastig vallen met mijn dagdagelijks beslommeringen? Waarom verwar ik communicatie met contact?

Deze blog is waarschijnlijk een gevolg van dit scherpe kantje. Misschien is het een vorm van zelftherapie. Hier lezen alleen geïnteresseerden, en van bloggen wordt ik tenminste niet hees.

Alcohol

Het valt me op hoe iedere gezellige sociale activiteit steevast gepaard gaat met alcohol. Niet dat ik dat jammer vind. Ik drink heel graag (wijn), en geniet van de gevolgen. Bij een lekker diner hoort goede wijn, als je het aan mij vraagt. Water is een beetje plat. Dat is voor zwangere vrouwen of mensen op antibiotica. Frisdrank is zonde en weinig stijlvol. Wat blijft er dan over?

Bij de AA horen we niet, toch valt het me op hoe ingeburgerd alcohol (en het misbruik) is in mijn leeftijdsgroep en in onze maatschappij in het algemeen.

Vrijdagavond : etentje op restaurant, met wijn.
Zaterdagmiddag: vrienden komen nieuwwaarde, met champagne en wijn.
Zaterdagavond: etentje thuis bij vrienden, met wijn.
Zaterdagnacht: verjaardagsfuif, met cocktails, bier en voor mij gelukkig ook wijn.
Zondagnamiddag: familiefeest met aperitief.

Gelukkig bouwen we in de week een beetje af.

To Do-lijstjes

Ik organiseer mijn (lees ons) leven op basis van to do-lijstjes. Met kinderen vind ik het moeilijk mijn dag op voorhand in te delen. Dus schrijf ik op gele post-it’s alles wat de volgende dagen allemaal moet gebeuren, van strijken tot naar de bank gaan tot verhuizen.

Vaak overdrijf ik een beetje en schrijf ik ook zaken op waarvan ik weet dat ik ze niet zal vergeten zoals kinderen wassen en boodschappen doen of mails checken. Maar het geeft mij een goed gevoel snel veel te kunnen schrappen.

Vandaag bleek de post-it te klein, waardoor ik op voorhand eigenlijk al wist dat de dag te kort zou worden. Het leuke aan dergelijke lijstjes is dat ze, in tegenstelling tot een agenda, niet gebonden zijn aan één welbepaalde dag. Wat ik vandaag niet gedaan kreeg, was gewoon voorbestemd voor morgen of overmorgen of de dag nadien. Heerlijk toch?

De ideale leeftijd om mama te worden

Het is een vraag die mij nauwelijks bezighoudt. Maar de voorbije weken dook de discussie op verschillende plaatsen plots op, en waardoor ik verplicht werd een mening te ontwikkelen.

Ik heb altijd een jonge mama willen zijn. Toen ik drie jaar geleden eindelijk zwanger bleek, vond ik dat niets te vroeg. 26 jaar leek me erg gemiddeld en gewoon, maar daar dacht mijn (werk) omgeving toch een beetje anders over. Van vrouwen met een hogere opleiding wordt blijkbaar verwacht dat ze wachten, tot na de start van hun carrière of alvast na hun persoonlijk zelfontplooiing.

Wakker heb ik van dergelijke opmerkingen niet gelegen maar de discussie achtervolgt me. Enkele weken geleden in een brasserie hoorde ik een groepje mama’s kletsen, over hun ouderschap en dat van anderen.

‘Die jonge moeders beseffen niet waar ze mee bezig zijn. Hoe ze hun kinderen behandelen. Als je ziet hoe nonchalant ze omgaan met hun kinderen. Kijk naar de kledij. Laatste greep er een haar kind zo hardhandig vast en sleurde ze mee aan haar mouw. Die jonge mama’s zijn ook altijd zo gehaast. Ze zijn nog te veel bezig met hun eigen leven. Ze moeten zichzelf nog vinden. Oudere mama’s zijn toch zorgzamer en rustiger, en dat voel je toch aan de kinderen. Enz enz.’

Toen heb ik me niet gemoeid, maar enkele dagen later was het weer zover aan mijn eigen tafel. Het gesprek heeft me alleszins doen nadenken, ook over mijn eigen gebreken. Want wat is de juiste leeftijd (en motivatie) om aan kinderen te beginnen (of niet). Ik besef dat dit geen zwartwit verhaal is. Sommige vrouwen zijn sneller volwassen dan andere, enz enz.

Maar dan nog vraag ik me af of je best kinderen krijgt in het midden of op het einde van je eigen groei. Moet je wachten tot al je droomreizen achter de rug zijn voor er plaats is voor kinderen? Moet je de waarheid in pacht hebben voor je je kan ontwikkelen tot een goede, intelligente, boeiende en liefdevolle moeder? Ik betwijfel het.

En is al die rust, zelfontplooiing en aandacht wel zo een voordeel voor een kind. Ik heb soms het gevoel dat ouders die lang hebben moeten wachten, later vaak een beetje overbezorgd en overbeschermend omgaan met hun kind. Ook fysiek is wachten geen voordeel.

Natuurlijk barst dit bericht van veralgemening. Ik denk dat de ideale leeftijd om kinderen op te voeden, vooral bepaald wordt door de relatie- en gezinssituatie. Zonder Bob was ik er alvast niet aan (kunnen) begonnen.

Prioriteiten

Na een maand stilte maak ik nu definitief een einde aan mijn donkere kamer. Weeral?, vroeg iemand me gisteren. Er zijn waarschijnlijk nog periodes geweest dat minder of niet geschreven heb. Deze keer is anders. Ik heb de voorbije maand niets meer geschreven omdat ik twijfelde en niet omdat ik toevallig even geen tijd meer had.

Redenen om verder te doen:

* Ik schrijf graag maar er zijn weinig andere plaatsen waar ik mijn ding mag en kan doen.
* Bloggen is spannend, zoals een goed debat.
* Ik geniet van de interactie. Vrienden kan je dat niet noemen maar ik hou van de nieuwe contacten die blogs met zich meebrengen.
* Bloggen is verslavend. In mijn hoofd verzin ik meer berichten dan ik ooit kan neerpennen.
* Het is een goede reclame voor mijn fotografisch werk.

Redenen om te stoppen:

* Een voltijdse job, twee kinderen, een partner, leuke vrienden, vrij werk, reizen, hobby’s en twee blogs blijkt net te veel van het goede. Soms is minder meer. Klagen over stress en drukte heeft geen zin. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. En als ik moet kiezen tussen fotograferen of mijn kinderen en bloggen, heb ik snel gekozen.

* Donkere kamer zou een groter publiek kunnen halen dan mijn meisjes, en het onderwerp boeit me minstens even veel. Babyblogs zijn nu eenmaal minder trendy dan fotografiesites. Zelf lees ik ze ook liever. Mar de concurrentie is moordend. Pietel, X-pose, Artur en de tientallen andere leuke, boeiende fotografieblogs: wat kan ik daar nog aan toevoegen? Mijn meisjes schrijf ik ook deels voor hen later.

Dus hak ik de knoop door, met pijn in het hart. Vanaf nu gooi ik me volledig op mijn meisjes. In mijn stoute dromen hoop ik dat deze babyblog kan evolueren naar een bredere, interessantere, leukere weblog over meisjes, jonge en oude én over fotografie. Ik besef dat dit niet zo een populair onderwerp is binnen het traditionele hippe, mannelijke, geeky, blogpubliek. Maar ik heb altijd een voorliefde gehad voor de moeilijkste weg. Wie niet waagt…

Kinderloos

Ik heb altijd een heel dwingende kinderwens gehad. Ik kan me geen leven zonder voorstellen, net zoals je een blinde moeilijk kan uitleggen wat kleuren betekenen. Toch heb ik respect voor mensen zoals Yab die bewust geen kinderen willen, al zoek ik altijd onbewust naar goede redenen. Hebben ouders die wel als ze kiezen voor een gezin? Of hoort het gewoon bij een goede relatie?

80% krijgt spijt, las ik onlangs in een vrouwenblad (bij de kapper). Ik weet niet wat hun onderzoek waard is maar als gemotiveerde mama kon ik het resultaat geloven. Veel mensen beweren namelijk geen kinderen te willen, maar vaak is het achterliggende verhaal minder eenduidig: ze kunnen of durven niet, of willen ze te laat, of kunnen ze niet aan, of krijgen ze niet meer inpland in hun leven, of kozen de verkeerde partner, of vertrouwen zichzelf niet, of of of.

De keuze voor kinderen (of niet) is onomkeerbaar. Ouders zullen nooit toegeven (niet eens tegen zichzelf) dat ze de verkeerde keuze namen, net als kinderloze stellen. De waardheid zullen we dus nooit te weten komen.

Meisjes en auto’s

Houden meisjes van auto’s? Als kind heb ik er alvast veel mee gespeeld, net als Manou nu. Maar na verloop van tijd groeien jongens en meisjes uit elkaar. Ik ben geen feministe maar een bezoek aan het autosalon zou me van gedachten kunnen doen veranderen.

Als tiener heb ik zelf nog ‘gewerkt’ op het autosalon. Werken, zo vervaarde ik dat en officieel noemt het ook hostessewerk. Eigenlijk word je als jong meisje gewoon verhuurd als een bloempot. De trend is waarschijnlijk afkomstig uit de formule 1-wedstrijden, waar mooie dames de beker mochten uitdelen aan de winnaars. Ondertussen wil ieder merk zijn pitspoes en wil iedere autogebruiker even gratis gapen en als het even kan ook nog enkele foto’s nemen.

Meisjes zijn het, jong en naïef waarschijnlijk. Ik ben alles behalve preuts en mij storen al die bloten benen ook niet. Maar als mama stel ik me onvermijdelijk de vraag: wat moest dit mijn dochter zijn? Natuurlijk zou ik ze laten gaan, maar zou ik hen ook in de waan kunnen laten over de waarde aard van hostessewerk (en van mannen)?

Zuid -Afrika met kleine kinderen

Zoals de meesten al weten, trekken Bob en ik in februari met onze twee meisjes voor drie weken naar Zuid-Afrika. Een goede vriend van Bob is vorig jaar naar kaapstad verhuisd. Bij zijn vertrek beloofden we (zoals velen) hem eens op te zoeken. Drie dagen na zijn afscheid zaten we al bij connections. Belofte maakt schuld.

Sinds het begin van het jaar ben ik druk bezig onze rondreis te organiseren. Het plan is een weekje in het Noorden rond te reizen, van Johannesburg door het Krügerpark langs de kust tot Durban. Daar nemen we een interne vlucht naar Kaapstad. Het zou zonde zijn zo ver te reizen om drie weken bij vrienden thuis te kamperen. Daarom wil ik ook in het Zuiden nog een tweede rondreis plannen. Maar zo ver ben ik nog niet.

Reizen is erg persoonlijk. Veel mensen verklaren ons gek, zeker omdat de meisjes mee gaan. Maar na ons avontuur in Vegas vorig jaar kwam ik tot de conclusie dat maar weinig bestemmingen niet compatibel zijn met kinderen. Veel ouders onderschatten hun kroost of zichzelf. Ze zien alleen de bijkomende de praktische problemen en vergeten de meerwaarde die ook kleine kinderen met zich meebrengen tijdens een verre reis. Er bestaat zo iets als een universele liefde voor kinderen waardoor je snel veel andere, meer familiale, contacten legt.

Anderzijds vind ik (echt!) dat iedereen zijn zin moet doen. Verre en lange reizen met kinderen zijn in, besef ik.  En ik hou toevallig van Afrika. Deze leuke link bewijst nog maar eens dat we niet alleen zijn. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik het iedereen zou aanraden, integendeel. Ook dicht bij huis kan je een schitterende vakantie beleven.

Maar wij kiezen dus voor de moeilijke weg: een rondreis ver weg zelf organiseren. Behalve de vlucht en de wagen heb ik nog niets vastgelegd en daar moet deze week verandering in komen. Kinderen vragen nu eenmaal een beetje structuur en voorbereiding. De echte alternatievelingen trekken a l’improviste met hun kinderen de brousse in. Maar voor brave, gemiddelde ouders als Bob en ik is dat een stapje te ver. De voorbije weken heb ik niet veel anders gedaan dan surfen en uitzoeken en mailen en piekeren. Mentaal ben ik al een beetje vetrokken.

Het verschil tussen een en twee

Deze ochtend in onze badkamer was het weer feest. Manou was naar school en ik had enkel oog voor mijn kleine Nina.
Raar. Toen Manou alleen was, vond ik een kindje bijna agenda- en aandachtvullend. Niet dat me dat toen stoorde, maar ik was er van overtuigd dat de overgang van geen naar een kind de ene grote is. Van een naar twee zou niet veel veranderen, dacht ik.

Zelfs na de geboorte van Nina (met uitzondering van haar langdurige ziekenhuisperiode) vond ik twee niet zo anders dan een. Veel tijd en energie voor andere zaken is er gewoon niet, punt. Het is pas nu Manou veel weg is, dat ik het verschil tussen een en twee pas echt merk. Plots lijkt een kind me ‘een makkie’.

Een kind pak je op en weg ben je. Boodschappen doen met een baby? Geen probleem: hup in de kar en weg zijn we. Fietsen, zwemmen, spontaan wandelen, de hond uitlaten, naar de dokter, … met een kind vind ik dat allemaal haalbaar. Met twee is het meteen een hele onderneming, lees vaak onmogelijk. Als ik met Manou en Nina naar het grootwarenhuis ga (wat ik af en toe moet doen) dan zit mijn kar al vol voor ik ben begonnen. Na nauwelijks vijf minuten duwt Manou Nina tegen de rand of willen ze beide dezelfde knuffel of wil Manou stappen en Nina dus ook. Wie ons dan bezig ziet, krijgt spontaan zin om ‘The Nanny’ te bellen.

Hopelijk kan Nina snel lopen. Dat vind ik ook zo een grote vooruitgang, letterlijk en figuurlijk. Dan zal het pas echt makkelijk worden (en kunnen we dus beginnen aan een derde.)

De gemotiveerde mama

Wie had het ooit gedacht? Al voor mijn puberteit wist ik dat ik kinderen wou en dat ik graag mama zou zijn. De realiteit heeft me niet ontgoocheld. Kinderen hebben vind ik nog leuker dan ik het me had voorgesteld. Toch had ik nooit verwacht van mezelf dat ik psychisch zo overrompeld zou worden door het moederschap. Kinderen zijn leuk net als zo veel dingen in het leven, dacht ik.

Maar sinds de geboorte van Manou kan ik, gelukkig met periodes, aan weinig anders denken.
Natuurlijk werk ik nog en natuurlijk gaan Bob en ik nog uit, gaan we nog op reis, geraken we in de ban van een televisiereeks, lees ik nog wel eens een boek, … Maar dat zijn allemaal oppervlakkige bezigheden. Diep in mijn hart en in mijn hoofd denk ik bijna constant aan mijn meisjes, aan ons leven samen, aan hun ontwikkeling, hun gezondheid, hun goede en minder goede kanten, hun toekomst, enz.

Manous schoolgang heeft me alvast opnieuw in een roes gebracht. Zoals bij veel nieuwigheden (zoals bij een nieuwe liefde, nieuwe job, nieuwe hobby) ben ik overgemotiveerd. Ondanks mijn slordige aard vertrek Manou tip top in orde naar school. Haar boekentasje maak ik de avond voordien, minstens twee keer. Ook haar weg en weer schriftje controleer ik waarschijnlijk te veel. Iedere dag schrijf ik wel iets terug naar de juffrouw, en gelukkig weet ik altijd wel iets te verzinnen.

Onbewust ben ik dus een overgemotiveerde mama geworden, niet meteen iets waar mijn rationele ik fier op is. Motivatie is goed maar een verstandige vrouw mag zichzelf toch niet verliezen in zo iets gewoons en natuurlijk als kinderen. Het is een beetje puberaal. Toch ga ik mezelf niet remmen. Dit gevoel heeft iets weg van verliefdheid: zo lang het duurt ga ik er keihard van genieten.

Voornemens

Veel mensen vinden goede voornemens dom of kinderachtig. Niemand houdt zich er toch aan? Misschien hebben ze gelijk of spreken ze vooral over zichzelf. Ik hecht steeds meer belang aan goede voornemens. Het nieuwe jaar is (voor mij altans) het ideale moment om even stil te staan. Een mens is een gewoonte dier. Veel keuzes en beslissingen nemen we onbewust of onder druk. Iedereen maakt fouten, vooral ik. Maar ik troost me bij de gedachte dat het zelden te laat is voor verandering.

Mijn goede voornemens voor 2008:

* Relationeel: minder organisatie, meer passie. Minder discussie, meer humor. Minder taakverdeling, meer samenwerking.

* Professioneel: meer thuiswerk, in mijn nieuwe studio. Meer plezier in minder opdrachten. Minder bandwerk, minder vrijwilligerswerk, meer persoonlijk contact en leuke ontmoetingen.

* Persoonlijk: minder volle agenda’s en meer verveling, minder tijd voor verloren vriendschappen, minder ergernissen, minder verzuring, minder tv en computer en meer persoonlijk contact, minder consumeren en meer genieten.

Als ik het lijstje zo zie staan, lijkt het erg abstract en misschien hebben de critici gelijk. Veel zal er waarschijnlijk niet veranderen, en misschien is dat maar goed ook. Maar geluk vraagt geen grote wendingen. Kleine verschillen (bijvoorbeeld in uren slaap) kunnen gevoelsmatig een groot verschil maken. Gisteren zijn Bob en ik alvast vroeger gaan slapen. Dit weekend pas ik zonder veel spijt voor een shortski.

Leve 2008.

Kerstmis

Sinds mijn mama overleden is, ervaar ik kerstmis als een pijnlijk kunstmatige periode. Mezelf er aan onttrekken lijkt moeilijk, zeker nu er kinderen zijn. Toch is er geen reden voor veel zelfmedelijden. Vanaf een bepaalde leeftijd mist iedereen wel iemand.

Mijn mama

Vrijdag was het precies 5 jaar geleden dat mijn mama overleed. Ik herinner me de dag nog heel goed. Al dagen lagen we te waken, bij haar ziekenhuis bed in onze woonkamer. Ze wou graag thuis sterven, en dat is dus ook gelukt. De palliatieve thuisverpleegsters hebben ons goed geholpen, al ben ik na al die jaren nog steeds boos (heel boos) op de dokters die haar euthanasie beloofden maar daar uiteindelijk het lef niet voor hadden. Het is een kwestie van dagen, susten ze me. Maar voor wie pijn heeft, is iedere dag er een te veel. 

 

Op dergelijke dagen mis ik mijn mama natuurlijk net iets meer dan anders. Dat hoort zo. Maar als ik heel eerlijk ben, maakt het voor mij eigenlijk niet zo heel veel verschil. Het pijnlijk gemis is ondertussen iets dragelijker geworden. Maar de gedachten aan haar zijn er nog steeds, iedere uur iedere dag, iedere week, ieder jaar. 

 

Het liefst zou ik zo veel mogelijk over haar vertellen, over de dingen die ze mee leerde, die ze me vertelde, die we samen meemaakten en deden. Maar veel buitenstaanders kunnen daar moeilijk mee om. Ze worden stil of triest, of gewoon verlegen om een antwoord. 

 

Zo kwam ik zaterdag toevallig een oude vriendin van mijn mama tegen, in de speeltuin. Ik lachte naar haar en sprak haar aan. Misschien had ze me niet herkend? Neen, ze had me wel herkend, en toch slot ze ons gesprek na een zin af. Hallo, goedendag, weg. Raar voor hoeveel mensen haar overlijden een echt eind betekent, ook ten opzichte van mij.

 

Iedereen gaat nu eenmaal anders om met zo een verlies, troost ik mezelf. Ik zal haar alvast nooit vergeten. Nooit.