Leve de zon, weg met de winter. Ik ben absoluut verliefd op de zon en alles wat bij mooi weer hoort. Het enige moment dat de zon mij geweldig stoort is ’s namiddags thuis: dan schijnt ze recht op mij en op mijn computer. Niet alleen zit ik daar na vijf minuten te zweten als een rund, het is ook gewoon vermoeiend voor mijn ogen en dus ontmoedigend.
Wat ik zou willen zijn houten jaloezieën maar voor zo grote ramen lijkt dat zo goed als onvindbaar. Op het net vind ik veel adressen voor raamdecoratie op maat, maar dan minimum 60 cm hoog en maximum 300 cm hoog. Dat komt niet eens in de buurt van wat wij nodig hebben. Zucht.
Veel andere stijlvolle alternatieven voor een oude herenhuis zie ik niet. Stoffen storen vind ik niet zo mooi, al is het maar omdat ik eigenlijk gewoon graag open vensters zie. Ik hou niet van huizen waar mensen zichzelf zo insluiten en afschermen, alsof ze iets te verbergen hebben. Naar buiten kijken is leuk, het geeft ruimte en als er nu toevallig eens iemand terug kijkt: so be it. Hier valt toch niets te zien.
Ik ben geen hygiënefreak. Kinderen mogen af en toe in contact komen met een beetje vuiligheid. daar gaan ze niet van dood, wel integendeel. Ik ken meer kinderen die te proper zijn dan echt vuilaards, wat natuurlijk niet wil zeggen dat iedereen dagelijks mooi zijn tandjes poetst.
Een vuilprobleem dat ik sinds kort heb ontdekt is het badspeelgoed. Je zou denken dat die dingen probeer blijven. Ze worden dagelijks met de kinderen meegewassen. Niets is minder waar. Gisteren wou ik eens korte metten maken met de kleine beetjes koude water dat in die beestjes blijft zitten. Het bleek moeilijk dan gedacht om de binnenkant helemaal leeg te maken. Meet veel duwen en prutsen kwam ik toch al een stap verder dan de dagelijks leegknijpactie.
Zonder de structuur van de groene vlokjes in detail te bespreken, wil ik hier iedereen toch aanraden badspeelgoed minstens jaarlijks te vervangen.
Elf euro kost deze tandenborstel, en je krijgt er maar liefst twee jaar garantie op. Ik kon het nauwelijks geloven toen ik ons eerste exemplaar kocht, met een Tijgerfiguurtje. Na drie maanden gebruik (in bad door kinderen!) gaf het ding (terecht) de geest. Wonder boven wonder had ik het kasticket nog, en vandaag kreeg ik dus voor niets een nieuwe. Ik (en alleen ik) vond hem een beetje eng maar een gegeven paard kijk je niet in de bek. Op naar de volgende, denk ik dan.
Wie dacht ik dat jullie vandaag met een leuk en licht bericht het weekend zou insturen, surft nu maar beter weg. Ik heb net een k***t dag achter de rug, en in plaats van mijn omgeving het leven zuur te maken ga ik me hier eens goed uitleven. Niet dat er hier iemand is om mijn geklaagd te aanhoren.
Soms gaat alles gewoon fout. Ik werk me te pletter en toch lijkt mijn takenpakket met de minuut langer te worden. De psycholoog in mezelf dwingt me na te denken over mijn eigen fouten maar deze keer heb ik zin te brullen dat ik er echt niets kan aan doen. Opdrachten komen niet op regelmatige tijdstippen. Het is deze week al buitengewoon druk geweest, en dan is er morgen nog de opening van mijn heuse fotostudio. Ok, dat is iets dat ik mezelf heb aangedaan. Maar waarom kruipt er altijd zo veel meer werk in die dingen dan verwacht? Fxxck.
En dan is er nog Nina, de bleitgeit. Haar gejank bezorgd Bob een depressie, of dat beweert hij alvast. Ik probeer me rustig te houden maar het moet gezegd worden dat deze huilbaby echt het bloed van onder mijn nagels trekt. Plots krijg ik begrip voor mensen die in een opwelling hun kind iets aandoen. En moest er nu nog een reden zijn voor haar gehuil, zo ik waarschijnlijk meteen medelijden en begrip hebben. Maar Nina kan uren wenen voor drie keer niets. Misschien is het omdat jij zo gestresst loopt, hoor ik de critici al zeggen. Dit lijkt op het verhaal van het kip en het ei. Niemand zal kunnen zeggen of Nina huilt omdat ik gespannen loop, of dat ik zo verschrikkelijk pissed loop omdat zij de godganse dag loopt te bleiten. Wat is het toch heerlijk om mama te zijn, pff.
Ook mijn site zorgt voor stress. Ik, alle Bob, wou een nieuwe versie klaar met filmpjes voor de opening van de studio. Vorig week ben ik er tussendoor aan begonnen en deze avond was ik zo blij hem eindelijk online te kunnen zetten. Tot bleek dat de ftp-overdracht maar niet wou lukken. Vraag me niet wat er precies mis liep, ik wil het eigenlijk helemaal niet weten. Gelukkig bestaan er nog mensen die de vrijdag na tien uur nog werken. Uiteindelijk is het dus toch goed gekomen maar het vraagt toch allemaal veel te veel energie.
Viola, het is er uit. Straks kruip ik in mijn bed, lig ik nog een uurtje wakker en morgen is het hier feest, met de glimlach. Hopelijk tot dan.
Als mama denk ik mijn kinderen te kennen, maar niets is minder waar. Eigenlijk weet je nooit op voorhand hoe ze gaan reageren. Vandaag nam ik Manou mee naar de kapper, voor haar froufrou. Het was ondertussen al de derde keer en alle vorige edities waren een succes. Manou was telkens flink op haar stoel blijven zitten, genietend van de aandacht en blij met een nieuwe look. Op twee jaar zijn kinderen al ijdel. Ontspannen liepen we naar de kapper om de hoek. Manou was goed gezind. We moesten even wachten, maar er lagen tekenboekjes en kleurpotloden om ons bezig te houden. Niets aan de hand dus tot Manou eindelijk aan de beurt was. Plots, zonder enige reden of waarschuwing, zag mevrouw het niet meer zitten. Ze weigerde nog stil te zitten en begon hard te krijsen. Het is niet gemakkelijk een rechte froufrou te knippen bij een kind dat besloten heeft de operatie te boycotten.
Nina is heel snel vreemd. Ze is, zonder overdrijven, een beetje verslaafd aan har mama en papa. Als vreemde haar aankijken of tegen haar spreken, verstopt ze zich tegen mijn schouder. het klinkt schattig maar zo zien Bob en ik dat niet. Manou mocht iedereen vasthouden. Ik vond het geweldig mijn baby zo een te kunnen afgeven, al was het maar op mijn portefeuille te zoeken bij de bakker. Bij Nina moet ik mij zoiets niet riskeren of ze brult de hele zaak bij elkaar. En dan komt een vriend langs. Hij wil even goedendag zeggen aan Nina maar ik waarschuw hem: Pas op. Niet aankomen. Het is een asociaal diertje. En wat blijkt? Nina ziet het plots anders. Terwijl ze overal en tegen iedereen vreemd is, ontpopt ze zich plots tot een sociale baby. Ze laat zich gewillig pakken, zit rustig op de schoot en vraagt zelfs aandacht aan de voor haar onbekende gast.
Zaterdag openen we de fotostudio. Op zich is dat geen wereldnieuws natuurlijk, maar zoals veel feestjes en recepties en tentoonstellingen kruipt er steevast meer tijd en energie in dan gedacht. Ik wil tegen dan namelijk ook een nieuwe website online krijgen. En ondertussen moet ik natuurlijk ook nog werken. En zo doet een mens als ik mezelf weer de nodige stress aan. Eigen schuld, dikke bult.
Ik ben geen grote realityfan. Misschien is het omdat Bob uit de sector komt, maar wij vinden Mijn Restaurant toch een van de beste VTM-programma’s ooit. De Red Pepper en zijn ‘Ghiselaine‘ worden na Betty van Big Brother en den Sven van Temptation Island, een begrip in ons oh zo kleine Vlaanderenland.
Als ik Bob fotografeer trekt hij altijd een gek gezicht. Poseren is zelden flatterend. Spontaan is mooier maar moeilijker. Meestal beseft de persoon in kwestie dat zelf ook, maar de stress van het bekeken worden is sterker. Dus probeert hij zijn gemaakte lach te verdoezelen met een zot gezicht. Jammer. Van Bob zou je verwachten dat hij foto’s ondertussen gewoon is, maar dat klopt dus niet.
Om mijn nieuwe studio een beetje in de kijker te zetten, heb ik een mini etalage look-a-like gemaakt. Vanaf vandaag zit onze gevel er dus zo uit. Hopelijk komen jullie hem zaterdag massaal in het echt bewonderen.
Mijn vader gaf ons zijn chique lederen salon cadeau. We vonden et een beetje te stijlvol voor twee pubers als ons, maar zo iets moois konden we moeilijk weigeren. De nieuwe zetels vroegen om een nieuwe salontafel. Ik wou graag iets moderns, om het geheel toch een beetje jong te houden. Maar we hebben niet veel plaats noch geld.
Op het internet ontdekte ik dat er gekken bestaan die bereid zijn meer dan 1000 euro te betalen voor een salontafel van een meter op twee. Ons leek het geen goed idee zo een duur kunstwerk in de vuurlinie van de meisjes te plaatsen.
Doorgaans zweer ik bij Ikea. Ik vind dat zo een zalig verslavend winkel. De verhuis van het filiaal in Ternat vervult met opwinding maar ook met een beetje angst. Hoe ga ik nu nog weerstand kunnen bieden? Op hun site had ik alvast zitten zoeken naar een leuke en betaalbare salontafel, maar tot mijn grote verbazing leek ik niets te vinden. Ok, het vierkant witte tafeltje was zijn 8 euro meer dan waard. Maar de prijs kan en mag niet de enige reden zijn.
Laten we naar de Weba gaan, stelde Bob voor. Vooringenomen als ik ben, stemde ik toe maar verwachte minder dan iets. De Weba staat tot de Colruyt zoals de Ikea tot de Carrefour (en designwinkels zou kunnen vergelijken met de Delhaize). De Weba is zo een ongezellig winkel met veel heel klassieke en zelfs kitscherig meubels. Maar tussen dat alles staan altijd wel mooie dingen, al moet je goed kijken. We keken en vonden wat we zochten, voor minder dan honderd euro en dicht bij huis.
We waren enthousiast, net als de meisjes. De hele middag kropen ze op en over het ding. Voorlopig zit het ding er nog een beetje nieuw uit, zoals een nieuwe stijve jas. maar dat komt heel snel verandering in.
Ik ben geen echt geek, en gisteren is mij dat nog maar eens duidelijk geworden. Mijn prioriteiten liggen anders. Ik zou naar barcamp gaan, om iets bij te leren en om te socializen. Maar de timing was catastrofaal: Manou jammerde om haar pijnlijk oor, Nina wisselen kost en diaree af en Bob had een kater. Ik probeerde het gezin recht te houden, maar de situatie escaleerde. Weggaan was geen optie.
Kijk. Mijn leven bestaat uit veel meer dan mijn kinderen. Ik kan gerust over iets anders praten. Hobby’s genoeg. Maar als puntje bij paaltje komt, ben ik niet veel meer dan ‘een moeke’, ‘een mama’. Honden kan je even opsluiten ind e garage, of naar een kennel doen. Maar als mijn kinderen mij nodig hebben, dan stopt de wereld met draaien.
Barcamp zag er leuk uit, maar het zal voor een andere keer zijn. De Girl Geek avond heb ik wel gehaald maar het voelde aan alsof ik er maar half was: besmeurde broek, geen make up, weinig energie en weinig tijd. Feestjes worden vaak pas echt leuk tijdens after party’s en daar heb ik toch moeten voor bedanken. Ondanks alles vormde het korte gesprekje met Imke en Sart en Lamazone en Benedict toch het lichtpunt van het weekend.
NGA verklaarde Gent zondag onafhankelijk zonder mij. En ik heb, tussen de kuisbuien, gezellig verder gewerkt aan mijn nieuwe website. Misschien toch meer geek dan ik zou willen.
Nina leert staan en/of springen. Het beeld is een beetje donker en ook het ritme kan beter maar van een compactfototoestel kan je geen wonderen verwachten.
Sinds maandag ben ik ziek, en dat hebben de kinderen natuurlijk gemerkt. ‘Mama kan niet spelen. Mama kan iet pakken. Mama kan niet springen. Mama ligt in de zetel. Mama kijkt naar de televisie. Mama is ziek.’ Manou was jaloers, zoals vaak: ik ben ook ziek. Ikke pijn. Ik ook teevee kijken.’
Ondertussen ben ik bijna genezen maar mijn showmuis heeft nog steeds pijn. Dinsdag en woensdag was de oorsprong van de pijn nog onduidelijk: het ging van de buik naar het hoofd naar de knie naar de oren. Maar gisteren bleef ze klagen over haar oortjes, en deze nacht heeft ze me tot drie keer toe wakker gekrijst omwille van die oortjes.
Show, dacht Bob en eerst was ik het helemaal met hem eens. Tot deze nacht. Manou slaapt al jaren door, en ik kon me niet voorstelen dat de jaloezie haar ’s nachts zou wakker houden. Misschien had ze echt pijn. Misschien had ze het van me overgenomen. Oren ligt inwendig niet eens zo ver van de neus en keel.
Dus belde ik deze ochtend naar de dokter. De lieve man keek even in beide oren en bevestigde mijn vermoeden: een oorontsteking. En zo evolueerde show naar realiteit.
Nog eens schrijven hoe graag ik mijn twee kleine prinsjes zie, lijkt onnozel. Mijn blog gaat (voor een groot stuk) over het onderwerp van vandaag. Morgen beter.
Vorig week is onze televisie ontploft. het was nochtans geen bijzonder oud toestel. Plots vervormde het beeld, er kwam ruis op het scherm gevolgd door een hard knal. Het beeld was weg. Een uur kregen we wel nog geluid maar ook dat gaf het op. Persoonlijk zou ik kunnen leven zonder televisie, omdat ik toch de meeste tijd achter mijn computer zit. Maar Bob en de kinderen zijn een beetje verslaafd, dus hadden we snel een nieuw exemplaar nodig.
Decadent veel geld aan een flatscreen wou ik niet uitgeven. Toch beseft ik dat een gewone dikke teevee zoals vroeger ook uit den boze was. Dus trok ik naar de mediamarkt en kocht een tussenmodel, zowel qua prijs als qua formaat. Ik heb absoluut geen behoefte aan een homecinema. Mijn ogen doen het voorlopig nog goed en ik zie ook niet wat er mooi is aan zo een immens zwart vlak in mijn woonkamer.
Zoals iedere koper, heb ik mijn nieuw aangekocht product meteen uitgepakt. De installatie leek me niet echt moeilijk dus sleurde ik het ding zelf op de televisiekast. De kinderen vonden het afval nog leuker dan het nieuwe toestel. Echt aangesloten kreeg ik onze nieuwe televisie niet, dus suste ik mijn meisjes met een nieuw spelletje: laten we een huisje maken van de doos. Leuk dat ze dat vonden.
Dan kwam Bob thuis. Nadat hij onze televisie had aangesloten, staarden we samen naar het beeld. Het lijkt zo gepixeld, vond ik. Misschien komt dat door te veel detail, dacht Bob maar dat kon ik niet geloven. Zou het aan de aansluiting liggen of aan het toestel? Heb je de verpakking nog? Onze blik versprong van het scherm naar de beschilderde doos. Eigenlijk vind ik het beeld best goed. Jij niet?
Grappig. Weinig vrouwen hadden iets te vertellen over het huishouden. waarschijnlijk zit er een diepe psychologische reden achter dit stilzwijgen. Niemand kuist graag, ook vrouwen niet. Sommige mannen willen dat maar niet begrijpen maar ook wij vinden kuisen lastig, afstompend en saai. Maar iemand moet het doen, en in veel gezinnen komt dat ‘gewoon’ bij het takenpakket van de mama terecht.
Zolang mannen alleen wonen is er niets aan de hand. Velen doen het zelf, al ken ik er nog die hun was iedere week of maand terug thuis afzetten. Ook als verliefde stellen gaan samenwonen, wordt het huishouden vaak mooi verdeeld. Liefde verblind. Iedereen wil zijn partner behagen en doet zo veel mogelijk. Veel werk is er vaak niet in een woning van jonge, vrije mensen met een beginnende carrière.
Maar dan komen er kinderen. Het mooie moderne interieur verandert snel in een speeltuin. Plots spendeer je ook veel meer tijd in de huis waardoor het niet alleen sneller rommelig maar ook sneller echt vuil ligt. Kinderen (en huisdieren) zijn professionele vuilmakers. En om het geheel nog een beetje erger te maken, kampen veel jongen ouders plots met een chronisch tijdstekort. Wat gebeurt er dan?
Er zijn verschillende scenario’s mogelijk: Of je verlegt je normen. Rommel is niet voor iedereen storend. Het is een kwestie van gewoon worden. Of de mama steekt (nog!) en tandje bij, overwerkt zich, wordt prikkelbaar en moe en sluit zich op den duur op in haar proper maar kille huis, of je neemt een poetsvrouw.
Een goed evenwicht tussen de verschillende strategieën lijkt mij het best, al zou ik iedereen (en IEDEREEN!) een poetsvrouw met dienstencheques aanraden. Ik begrijp ook niet, tenzij poets als een hobby beschouwt, waarom mensen het niet willen doen: het is goedkoop (voor werkend ouders toch), veilig (dat is iets wat bang Vlaanderen maar niet durft te geloven), goed voor de gezondheid én voor de relatie. In het begin vond ik het zelf ook een beetje raar, een beetje boven mijn stand. Nu vind ik het gewoon zalig dat mijn huis wekelijks eens grondig onder handen wordt genomen. En met twee kinderen, een hond en twee slordige ouders is dat echt geen luxe.
Ergens had ik gehoopt dat iedereen nu collectief eens open en bloot zou vertellen over hun man en hun relatie. Die openheid is iets typisch vrouwelijk. Mannen zijn zelden zo open, zeker niet tegen elkaar. Ze haten het dan ook dat hun lieve vrouwtjes tegen andere lotgenoten de boeken eens gezellig open doen. Bloggers geven zich bloot, maar zelden helemaal.
Een dag over mannen, en iedereen blijft buitengewoon algemeen. Niemand laat zich vangen. Wat zijn vrouwen toch slim. De wijvenweek is leuk maar nu ook geen reden voor ruzie. Want zelfs al schrijf je vijf goede dingen en een slecht, je partner en zijn maten zullen toch alleen het laatste onthouden.
Niemand geeft zich niet echt bloot, en waarschijnlijk is dat niet eens wenselijk.
Ik ben geboren op een vrijdag dertien. Het was een moeilijke bevalling. Mijn ouders verwachtten een jongen, maar na anderhalve dag persen kregen ze plots een meisje. Jan werd dus An. Als het maar kort is, vond mijn vader. Hij heeft het nooit openlijk gezegd maar ik denk dat hij toch liever een jongen had gehad. Ondertussen herinnert hij het zich misschien niet meer, en is hij natuurlijk tevreden met wat het is. Een mens stelt zich in de realiteit.
Als kind wou ik liever een jongen zijn. Ik vond meisjes vaak zo truttig, zo braaf, zo seutig. Ik speelde ook liever met playmobiel en in de tuin, dan met poppen. En toch waren mijn beste vrienden altijd van het vrouwelijk geslacht. Meisjes met jongensmanieren zijn stoer. Jongens met vrouwentrekjes zijn homo. Ik heb nooit goed begrepen waarom. Maar ik was dus een beetje ‘un garçon manqué’, en ik genoot enorm van dat imago.
Ik herinner me het drama nog toen plots een van mijn tepels begon op te zwellen. Wat vervloekte ik mijn lichaam toen. Vreselijk gênant vond ik die muggenbeten. En toch had ik redelijk snel vriendjes. Ik ben dus niet lesbisch. Eigenlijk wou ik vooral een jongen zijn, omdat die meer mochten. Jongens mogen zich vuil maken, meisjes moeten voorzichtig zijn. Jongens mogen ’s nachts op straat lopen, meisjes moeten binnen blijven. Jongens mogen voetballen, jongens mogen baseballen, jongens mogen vechten maar van meisjes verwacht iedereen dat ze braaf, lief en beleefd zijn. Hatelijk.
Ondertussen ben ik blij een vrouw te zijn. Mannen mogen meer, vrouwen krijgen meer gedaan. Als vrijgezel heb ik alvast nooit zelf veel de handen uit de mouwen moeten steken. Vrouwen worden versierd, mannen mogen op hun bek gaan. Maar de hoofdreden dat ik zo graag een vrouw ben, zijn mijn kinderen. Een vrouw wordt zwanger en baart een kind. Hoe betrokken de vader ook mag zijn, niemand staat op dat moment zo dicht bij de baby als de mama. Ook nadien blijft de mama iets speciaals. Ik zou die ervaring voor geen geld willen missen. Dat ik daarvoor de rest van mijn leven zittend moet plassen, neem ik er graag bij.
7 Reacties | 
anekdote | 
Permalink
Geplaatst door annelissen
