Stop

Jullie hadden het waarschijnlijk wel al voelen aankomen, maar nu is het dus officieel: ik stop met deze blog.

Voor mij was bloggen een hobby, meer niet. Ik ben er in een impulsieve bui aan begonnen en zo stop ik er nu ook mee. Een echte reden is er niet, en ik vind trouwens niet dat ik me moet verantwoorden.

Tijd is een vreselijk democratisch gegeven: iedereen, rijk of arm, dom of slim, krijgt er precies evenveel namelijk 24 uur per dag. En tijdsindeling werkt als een weegschaal: wie veel werkt, is minder thuis. Wie veel achter zijn computer zit, boet automatisch in op andere vlakken.

Spijt heb ik niet. Ik weet dat sommige van mijn uitspraken mensen hebben doen fronsen, en dat velen het vaak niet eens waren met mijn standpunten. Dat hoort erbij, denk ik dan. Het leven is te kort om middelmatig te zijn. Bovendien dwingt bloggen je een beetje om over allerhande onderwerpen een duidelijk standpunt in te nemen. Hierdoor heb ik een imago opgebouwd dat waarschijnlijk iets harder, iets zwartwitter is dan ik echt ben. Jammer.

Ik stop omdat… omdat het mooi weer is buiten, omdat ik heel veel werk heb, omdat ik een echte dan een virtuele mama ben, omdat alleen dommeriken niet van gedacht veranderen en omdat het leven te kort is om dingen tegen mijn zin te doen.

Toen ik mijn donkere kamer afsloot, heb ik me een beetje vastgereden door vollop te gaan voor een babyblog. Plots voel ik me An, de moedereend en dat ligt een beetje te ver van mijn ware aard.

Het was fijn, en ik hoop dat mijn meisjes er later ook van zullen genieten. Wie weet kom ik terug. Wie weet doe ik het ooit ergens anders. Wie weet? Het ga jullie goed en misschien komen we elkaar nog ergens tegen, in het echt of in de virtuele wereld.

Moederdag

Bij de opening van mijn fotostudio nam ik me voor iets meer reclame te maken, en speciale acties voor bijvoorbeeld moederdag. Niet dat me verveel of dat ik werk te kort heb, maar het leek me een goed en leuk idee. Maar om onbekende reden slaag ik er zelden in mijn schitterende ingevingen ook in praktijk om te zetten. Volgende week is het moederdag, en ik ben dus opnieuw eeuwen te laat voor een actie. Het zal (weer) voor volgend jaar zijn.

Terug

Na regen komt zonneschijn, zowel buiten als binnen. Ik heb het de voorbije weken een beetje lastig gehad, zowel met mijn gezondheid als professioneel. Even leek het alsof ik mijn chronische vermoeidheid nooit zou overwinnen. En dan plots, zonder dat er iets structureels veranderde en zonder dat ik echt meer sliep, voel ik me toch echt beter. De zon schijnt, de zomer komt er aan, ik zie het leven weer helemaal zitten. Welkom terug.

Afsluiter

Ik heb het magazine nog steeds niet zelf gezien maar dit zou de foto moeten zijn. De cover was onvermijdelijk een beetje het gespreksonderwerp van het weekend. Als huwelijksfotografe kreeg ik net een beetje te veel aandacht zaterdag. Het blijft me verwonderen hoe mensen die mij vooraf nog nooit gezien hebben, mij uren na het zien van de foto toch herkennen. Er verschijnen zo veel foto’s, zo veel onbekende gezichten (en borsten) dat ik zelfs half bekende zelden herken in het echte leven.

Opmerkelijk is ook het aantal aanbiedingen dat ik nu plots terug krijg als naaktmodel. Dat flatteert me, al ben ik absoluut niet van plan daar op in te gaan. Met de publicatie in het magazine en hier is het onderwerp voor mijn part afgesloten.

Bob en Lieve en Artur

Dit weekend was Bob (samen met de andere winnaars van de film-van- mijn-levenfotowedstrijd) uitgenodigd bij de bekende fotografe Lieve Blancqaert, een van de weinige mensen die ik bewonder. Hij had een beetje drempelvrees (wat ga ik daar doen tussen al die echte fotografen?) maar uiteindelijk (zoals altijd bij Bob) viel het reuze mee. Bob leerde Artur kennen en (uit wat ik achteraf te horen kreeg) het was grote liefde. En aan de foto’s te zien zat het tussen Lieven en Artur ook wel snor.

Uit de kleren

Als puber poseerde ik regelmatig naakt voor allerhande amateurfotografen en -kunstenaars. De foto’s waren goed voor mijn eigenwaarde, en bezorgde me bovendien een gemakkelijk verdiend extra centje. Ondertussen poseer ik al jaren iet meer, niet omdat ik niet durf of omdat ik twee zwangerschappen mijn lichaam zouden hebben aangetast maar gewoon omdat ik het niet meer zo interessant vind.

Toen een collega van Het Nieuwsblad me een maand geleden vroeg voor hen naakt te poseren, voelde ik me beetje verplicht ja te zeggen. Na duizend foto’s en honderd shoots zou het een beetje flauw zijn nu preuts te worden, al moet het gezegd worden dat ik geen vragend partij was (en ben).

De opnames verliepen vlotjes, gewoontjes. Mensen stelen zich vaak de gekste dingen voor bij een naakt shoot.
Hoe gaat dat dan, vragen ze me achteraf. Hoe begin je daar aan? Ja, hoe trek jij je kleren uit? Daar is toch niets bijzonders aan? Persoonlijk vind ik dat het meer weg heeft van een doktersbezoek, een openbare douche of een sauna-ervaring.

Volgende weekend zal ik dus naakt ‘te bewonderen’ zijn in het magazine van Het Nieuwsblad. Ik haal zelfs de cover. Gevoelige zielen zijn gewaarschuwd. Zelf lig ik er niet wakker van, al zie ik wel op tegen al de achterklap die de foto’s onvermijdelijk zullen veroorzaken. Veel mensen hebben een heel hypocriete houding tegenover naakt: enerzijds vinden ze dat alles moet kunnen, dat niets hun nog choqueert. Maar als de persoon in kwestie toevallig iemand is die ze persoonlijk kennen, vinden ze een blote borst plots al een brug te ver.

Ik heb geen problemen met mensen die tegen naakt zijn, maar dan moeten ze wel consequent zijn: geen che, P-magazines, niet naar Rome kijken, de meeste Amerikaanse films bannen of op zijn minst wegzappen bij naaktscènes, geen kunsttentoonstellingen bezoeken, geen sloggy’s kopen en bewust niet kiezen voor parfums met te blote reclames, enz. Neen, de meeste mensen vinden naakt op televisie en in de bokjes wel kunnen zolang het niet hun dochter, hun buurvrouw, hun werkneemster, hun au-pair is.

Trouwens: het artikeltje bij de foto’s vind ik leuker dan de foto’s.

Mijn visie op naakt

* Naakt is cultureel bepaald: in sommige landen zijn blote borsten heel gewoon terwijl aan de andere kant van de aardbol armen en haar als intiem beschouwd worden.

* Naakt is geen synoniem voor seks of voor erotiek. Er bestaan veel sexy foto’s (genre P-magazine) met kleren aan terwijl een bloot lichaam naturel (lees medisch of gewoon) kan zijn.

* Mensen verschillen minder van elkaar dan ze vaak denken, ook naakt.

* Als mannen uit de kleren gaan, worden ze gaan zelden op afgerekend. Voor vrouwen belanden veel sneller in het vakje exhibitionist.

* Ik vind naakt geen must maar ook geen probleem: ik loopt thuis zelden uren naakt rond. Ik lig nooit in monokini op het strand laat staan dat ik naar een naaktstrand zou gaan: dat interesseert mij gewoon allemaal niet. Maar als ik morgen de vraag krijg een repo te maken in Bredene, om te poseren voor Spencer Tunic of om met het hele bedrijf naar de sauna te gaan dan vind ik dat allemaal best.

* Van schaamte heb ik nog maar weinig last, wat niet betekent dat ik mezelf buitengewoon knap vind. Mijn lichaam is hoe het is en ik kan daar mee leven. Meer niet maar minder ook niet.

* Voila. Hiermee heb ik alles gezegd wat ik over dit onderwerp te zeggen heb. Hopelijk kijkt iedereen nu eens goed, vormen al die brave mensen zich een mening en kunnen we er dan voorgoed over zwijgen ;-).

Een haarloze toekomst

Ik ben geen waarzegster; ik heb geen glazen bol. En toch ben ik er van overtuigd dat we evolueren naar een maatschappij met steeds minder echt haar. Toen mijn mama jong was, stonden veel ouders sceptisch tegen beenontharing. Dat was iets voor ‘ijdele’ vrouwen. Nu durft niemand met behaarde benen de straat op.

Okselhaar is nog erger. Ik besef dat lange, zwarte okselharen niet per definitie onhygiënisch zijn maar ook ik vind het gewoon wansmakelijk. Ondertussen zijn we al zover dat er van de bikinilijn nauwelijks nog iets overblijft. Vrouwen knippen hun haar steeds korter, veel mannen scheren het al van jongens heel kort. Dreads zijn uit want hoe goed je ze ook wast: tussen al dat haar kruipt onvermijdelijk vuiligheid. Binnen honderd jaar zullen we nog minder haar hebben als nu, zowel op ons lichaam als op ons hoofd. Let op mijn woorden.

En om de trend een beetje voor te zijn heb ik me vandaag een tube Bioxet aangekocht. In een of ander vrouwenblad dat, na 6 tot 8 maanden, een groot deel van het haar definitief zou verdwijnen. Ik weet niet wat ik er van moet geloven maar 30 euro voor 150 ml is nu ook geen fortuin, zeker in vergelijking met licht- of lasertherapie. En na een tube zal ik toch al kunnen oordelen of er iets verandert. Laten we hopen.

Arme zieke zelfstandige

In België hebben zelfstandigen eigenlijk niet zo een goede reputatie. De gewone werknemer, zoals ik tot enkele jaren geleden, heeft onbewust een verkeerd en negatief beeld over mensen met een eigen zaak: zelfstandigen betalen minder belastingen, zelfstandigen verdienen veel (meer) geld en het is dan ook maar normaal dat zij minder pensioen krijgen en zelf moeten opdraaien voor hun gezondheidszorg.

Nu ik zelf, al is het maar gedeeltelijk, beschik over een zelfstandigen statuut besef ik hoe verkeerd deze visie is. Ik begrijp niet eens waar ze vandaan komt en hoe ze is vastgeroest in ons maatschappelijk onderbewustzijn. Ok, de typisch rijke zelfstandige bestaat wel degelijk. Hij werkt zeven op zeven, sprokkelt overal klanten en rekent zelfs zijn beste vrienden de volle pot aan. En op het einde van de maand verdient hij inderdaad stukken meer dan een gewoon hardwerkende werknemer.

Maar laten we eerlijk zijn: veel kleine zelfstandigen moeten gewoon hard werken, zin of niet en ziek of niet. Dit weekend is het dus ook mijn beurt de weerzijde van mijn zelfstandig statuut eens aan de lijve te ondervinden. Griep zei de dokter gisteren. Hij raadde me aan om zeker tot volgende week in bed te blijven, en eens goed uit te rusten.

Twee dagen ben ik thuis kunnen blijven, dankzij mijn werk op de krant. Maar zaterdag is het gedaan met uitzieken. Ik heb me geëngageerd als huwelijksfotograaf en kan toch moeilijk vragen het feest een weekje te verzetten. Niet komen opdagen is ook geen optie. Dus laadt ik me op, met Dafalgan, en morgen ga ik er gewoon voor. Ziek of niet ziek.

Ziek

Ik ben weer ziek. Griep, koorts, ellendig lopen. Het is nu al de tweede keer dit jaar. Hatelijk. Volgend jaar laat ik me dus zeker inenten.

Verovering

Gedurende twee jaar hebben we Manou uit ons bed kunnen houden. In Zuid-Afrika hebben we deze regel regelmatig aan ons laars gelapt, soms uit noodzaak maar meestal gewoon voor de gezelligheid. Thuis hebben we natuurlijk onze goede gewoonte terug ingevoerd. Maar Manou is ‘het grote bed’ alles behalve vergeten. Bij iedere speciale gelegenheid houdt ze een pleidooi om toch ‘bij mama’ te mogen slapen. En nu ze zo ziek is, hebben we daar opnieuw aan toegegeven. Ons bed is veroverd, ook voor de middagdutje. Dat is 2-0 voor Manou.

Uit de media

* Bijna duizend minderjarige vluchtelingen verdwenen (Het Nieuwsblad)
* Straathonden redden gedumpte baby (Het Nieuwsblad)
* Een windje moet kunnen (Het Nieuwsblad)
* Zelfstandige kinderopvang klaagt over inspectie (De Morgen)
* Fabiola had vijf miskramen (De Morgen)
* Chocolade kan je baby redden (HLN)
* Vegetariërs leven langer en gezonder (HLN)
* Kinderopvang? ‘Kan toch iedereen’ (De Standaard)

Einde van de rit

Onze hond Timoty is ziek. We hebben besloten haar gezwel niet te laten operen. Voorlopig stelt ze het goed maar bij pijn gaan we haar een spuitje (laten) geven. Gek, hoe gewoon euthanasie bij dieren is. Iedereen is het er over eens, en dat in tegenstelling tot bij mensen.

Dit is dus het begin van het einde, al weet niemand hoe lang deze periode zal duren. Na jaren van droogvoer, krijgt het beest nu lekker vers tafeleten. We willen haar laten genieten, nu het nog kan.

En dan plots denk ik aan mijn mama, en haar laatste maanden. Jaren leefde ze als een zuinige, sobere vrouw. Pas toen ze besefte dat het einde nabij was, is ze met volle teugen beginnen genieten. Jaren heeft ze geschilder met zo weinig mogelijk verf, vaak op reeds gebruikte doeken. En dan plots kon en mocht alles: grote doeken met heel dikke lagen verf. En uiteindelijk heb ik nog veel verf en materiaal moeten weggeven. Zonde.

Waarom wachten mensen om echt te genieten van het leven, om geld uit te geven en zichzelf in de watten te leggen tot ze terminaal zijn?

Leuke speeltuin, ook voor ouders

Veel doe-ouders zijn op zoek naar een gezellige plaats om een zondagnamiddag door te brengen. Zelf schreef ik ooit een bericht over leuke speeltuinen in de buurt van Gent. Ondanks de vele goede tips, bleef ik trouw aan mijn favorieten. Het probleem zit hem meestal in de afstand: ik ben al maanden van plan eens naar Deinze te gaan maar het komt er gewoon niet van. Deinze ligt nu eenmaal echt uit de weg, net als Wachtebeke en Eeklo.

Als echte stadsmensen zijn wij een beetje gierig als het op kilometers aankomt, zeker voor een namiddagje. Manou en Nina zijn nog klein. Wij vertrekken meestal pas na het middagdutje en we proberen niet te laat ’s avonds al terug te zijn.

Als speeltuin hou ik het bij
* Het Citadelpark: leuk, groot, groen en goed bereikbaar. Je kan je auto zelfs parkeren aan het hondenasiel en dan heb je niet eens een buggy nodig. Maar meestal gaan wij gewoon met de fiets, dat is slecht tien minuutjes rijden.
* Blaarmeersen: vaak veel te druk en soms een beetje marginaal en niet goed bereikbaar maar als ouder kan je daar wel iets drinken of in de zon liggen.
* Het Zuidpark: vooral als beloning na een uurtje shoppen of een uitlopend bibliotheekbezoek.
* Nieuwe wandeling: krijgt vaak goede kritiek. Groen en goed bereikbaar maar naar mijn mening een beetje te alternatief en klein. Wat is er mis met gewone schommels en glijbanen?

Interessanter vind ik de brasseries/ tea-rooms/restaurants met speeltuin waar het ook voor de ouders gezellig zitten is. En de ontdekking van het weekend is het Liedemeerspark in Merelbeke: net niet te ver van Gent en absoluut de moeite (en de rit waard).
* Makkelijk bereikbaar (Verlorenbroodstraat)
* Mooi park met beestjes.
* Leuke wandelroute
* Gezellig en betaalbaar terras met taart en gebak
* Verzorgkussen en binnenspeelhoek voor als het plots gaat regenen
* Veel extra’s zoals loopwagentjes en fietsen
* Ideaal voor kleintjes
* Ver weg van wagens, zodat je je kinderen niet permanent in de gaten moet houden.
* Leuk publiek.

Bedankt Patsy. Wij gaan zeker (vaak) terug.

Enig kind

Ik ben een enig kind, en dit bericht gaat dus enkel en alleen over mij. Veel van mijn vrienden die toevallig (of net niet) ook alleen zijn, houden er andere ervaringen en dus ook meningen op na. Ik besef ook dat ouders de grote van hun kroost niet altijd in de hand hebben. Sommige koppels gaan uit elkaar, andere kunnen geen meer krijgen (zoals mijn mama destijds). En toch…

Als kind heb ik het nooit leuk gevonden, dat alleen zijn. Mijn ouders hadden nochtans veel vrienden (met kinderen, ik had veel vriendinnetjes, zat bij de scouts en was lid van verschillende sportclubs. Op reis mocht er altijd een vriendinnetje mee, en in het weekend was het bij mij thuis altijd erg druk. Toch ervoer ik toen al een hevig gemis: een uurtje in de opvang van de marko, op restaurant met je ouders, alleen op kamp (zo drie keer per jaar). Altijd en overal moet je de eerste stap zetten naar vreemde kinderen, die je soms helemaal niet leuk vind. Maar alleen zijn is nog saaier.

Het ergste was dat ik, naast dat praktisch gemis, ook nog eens mocht afrekenen met de vooroordelen: ha, jij bent een enig kind, lekker verwend dus. God, wat haatte ik die opmerkingen.

Toen mijn mama vijf jaar geleden stierf, werd dat gevoel nog een bevestigd. Ik had vrienden genoeg die me steunden en beweerden mijn pijn tebegrijpen, maar niemand kon zich inbeelden wat het was om net die vrouw -mijn mama- te verliezen. Voor hen bleef het de mama van, en er was niemand om dat verdriet echt mee te delen.

Ondertussen heb ik zelf twee kinderen. Een is nooit een optie geweest. En als ik zie hoeveel mijn twee kleine meisjes nu al aan elkaar hebben, zowel goede als slechte dingen, zou ik het iedereen aanraden. Hoe erg ik de vooroordelen van enige kinderen ook haat, nu besef ik pas hoe onvermijdelijk ze zijn: een strenge opvoeding kan de materiele en emotionele verwenning een beetje tegengaan. Maar als enig kind zijn er dingen die je gewoon niet leert, zoals ruzie maken en echt delen (niet voor een dag of een vakantie maar voor altijd).

Twee kinderen zorgen voor meer werk dan een, laat dat duidelijk zijn. En ik zou niemand aanraden een tweede kind te nemen (of maken) tegen zijn zin. Maar persoonlijk vind ik een toch maar alleen.

Wonderkinderen

Manou heeft zwakke darmen, zei de dokter. Het ene kind is heel gevoelig aan zijn longen, en heeft regelmatig een snotvalling; anderen weigeren te eten als ze een beetje zwakjes lopen. Het is zo bij iedereen wel iets, aldus de volkswijsheid maar ik vraag me af of dat echt zo is.

Zouden er kinderen bestaan die zo goed als nooit ziek worden; die sociaal en intelligent en gemakkelijk en gezond zijn? Kinderen die na enkele maanden zonder probleem doorslapen, liefst tot acht uur; die alles lusten en altijd een gezond- niet teveel en niet te weinig- portie eten? Kinderen die alles leuk vinden, die zich alleen kunnen bezighouden en toch graag naar school gaan om met andere kinderen te spelen.

Zouden ze bestaan, zo wonderkinderen? En als ze bestaan: zou ik die dan verkiezen boven mijn meisjes? Ik betwijfel het.

Te veel en te weinig

Manou en Nina hebben de voorbije weken alle twee last van stoelgang problemen. Terwijl Nina drie keer per dag haar pamper en body en broek vollaadt, komt er bij Manou al dagen niets. Met enkele huis-, tuin- en keukentruukjes heb ik geprobeerd de darmflora van mijn meisjes in orde te krijgen, zonder veel succes. Nina’s diaree lijkt een beetje te minderen, al betwijfel ik op de kaneel daar iets voor tussen zit. En de constipatie van Manou wordt iedere dag een zorgwekkender.

De nacht bleek een hel. Manou had koorts (wist mijn hand me te vertellen) en veel pijn (voor zover je dat als ouder kan inschatten). Dus trok ik vandaag toch opnieuw naar de kinderarts gegaan. Zouden alle ouders zo een intensief contact hebben met hun kinderarts?

Voor de zoveelste keer gaan we voor een lavement, veel olie (van bij de apotheek) en een kakschriftje waarbij ieder worstje ( andere vormen zijn toegestaan) beloond wordt met een stickertje. Manou beschik over hele stickerboekjes waar ze helemaal niets moe voor doen. Toch geloof ik in het systeem, al was het maar omdat hoop doet leven.

Mijn restaurant

Ik voel mij op en top Gentenaar. Ik ben verliefd op mijn stad en woon hier heel graag. Ook de Gentse mentaliteit (voor zover die bestaat), de sfeer en het dialect vind ik geweldig. Maar, u voelt me al aankomen. Mijn stadsgenoten zullen het me kwalijk nemen, maar ik ben echt blij dat de Charlekijn er uit ligt.

Kris en Angelo zijn sappige gasten en ik moet ook wel met hen lachen. Maar hun arrogantie en zelfzekerheid irriteert mij. Gentenaars zijn toch geen Antwerpenaars? Micheline is misschien een stressbeest maar ze is eerlijk en kwetsbaar. Ik hou van hun echtheid en van hun wil om er te geraken.

Bovendien was het toch een zalig zicht hoe die twee hippe kerels daar zo zelfverzekerd stonden, met hun neerbuigende blik op de brave zoon en zijn mama. Goed televisie noem ik dat.

Dipje

Soms lijkt het of het leven tegenzit, alsof iedereen zich plots tegen je keert. De negatieve spiraal doorbreken is moeilijk: vermoeidheid, veel werk, druk, kritiek, nog meer stress en nog meer werk en daar wordt ik nog moeër van. Ik heb geen zin het geheel nog erger te maken met een kwaad bericht. Zondag probeer ik het opnieuw. Mijn excuses voor de stilte.

Zelfportret

Vandaag werkte ik met een groep tiener (eerste en tweede middelbaar) rond het thema zelfportret. Het is een opdracht dat ik er bij iedere cursus insteek, al is het maar omdat het vaak iets meer zottigheid vraagt dan pakweg landschap- of architectuurfoto’s. Dit zijn alvast twee leuke vondsten.