Een haarloze toekomst

Ik ben geen waarzegster; ik heb geen glazen bol. En toch ben ik er van overtuigd dat we evolueren naar een maatschappij met steeds minder echt haar. Toen mijn mama jong was, stonden veel ouders sceptisch tegen beenontharing. Dat was iets voor ‘ijdele’ vrouwen. Nu durft niemand met behaarde benen de straat op.

Okselhaar is nog erger. Ik besef dat lange, zwarte okselharen niet per definitie onhygiënisch zijn maar ook ik vind het gewoon wansmakelijk. Ondertussen zijn we al zover dat er van de bikinilijn nauwelijks nog iets overblijft. Vrouwen knippen hun haar steeds korter, veel mannen scheren het al van jongens heel kort. Dreads zijn uit want hoe goed je ze ook wast: tussen al dat haar kruipt onvermijdelijk vuiligheid. Binnen honderd jaar zullen we nog minder haar hebben als nu, zowel op ons lichaam als op ons hoofd. Let op mijn woorden.

En om de trend een beetje voor te zijn heb ik me vandaag een tube Bioxet aangekocht. In een of ander vrouwenblad dat, na 6 tot 8 maanden, een groot deel van het haar definitief zou verdwijnen. Ik weet niet wat ik er van moet geloven maar 30 euro voor 150 ml is nu ook geen fortuin, zeker in vergelijking met licht- of lasertherapie. En na een tube zal ik toch al kunnen oordelen of er iets verandert. Laten we hopen.