Enig kind

Ik ben een enig kind, en dit bericht gaat dus enkel en alleen over mij. Veel van mijn vrienden die toevallig (of net niet) ook alleen zijn, houden er andere ervaringen en dus ook meningen op na. Ik besef ook dat ouders de grote van hun kroost niet altijd in de hand hebben. Sommige koppels gaan uit elkaar, andere kunnen geen meer krijgen (zoals mijn mama destijds). En toch…

Als kind heb ik het nooit leuk gevonden, dat alleen zijn. Mijn ouders hadden nochtans veel vrienden (met kinderen, ik had veel vriendinnetjes, zat bij de scouts en was lid van verschillende sportclubs. Op reis mocht er altijd een vriendinnetje mee, en in het weekend was het bij mij thuis altijd erg druk. Toch ervoer ik toen al een hevig gemis: een uurtje in de opvang van de marko, op restaurant met je ouders, alleen op kamp (zo drie keer per jaar). Altijd en overal moet je de eerste stap zetten naar vreemde kinderen, die je soms helemaal niet leuk vind. Maar alleen zijn is nog saaier.

Het ergste was dat ik, naast dat praktisch gemis, ook nog eens mocht afrekenen met de vooroordelen: ha, jij bent een enig kind, lekker verwend dus. God, wat haatte ik die opmerkingen.

Toen mijn mama vijf jaar geleden stierf, werd dat gevoel nog een bevestigd. Ik had vrienden genoeg die me steunden en beweerden mijn pijn tebegrijpen, maar niemand kon zich inbeelden wat het was om net die vrouw -mijn mama- te verliezen. Voor hen bleef het de mama van, en er was niemand om dat verdriet echt mee te delen.

Ondertussen heb ik zelf twee kinderen. Een is nooit een optie geweest. En als ik zie hoeveel mijn twee kleine meisjes nu al aan elkaar hebben, zowel goede als slechte dingen, zou ik het iedereen aanraden. Hoe erg ik de vooroordelen van enige kinderen ook haat, nu besef ik pas hoe onvermijdelijk ze zijn: een strenge opvoeding kan de materiele en emotionele verwenning een beetje tegengaan. Maar als enig kind zijn er dingen die je gewoon niet leert, zoals ruzie maken en echt delen (niet voor een dag of een vakantie maar voor altijd).

Twee kinderen zorgen voor meer werk dan een, laat dat duidelijk zijn. En ik zou niemand aanraden een tweede kind te nemen (of maken) tegen zijn zin. Maar persoonlijk vind ik een toch maar alleen.