Hel

Wie dacht ik dat jullie vandaag met een leuk en licht bericht het weekend zou insturen, surft nu maar beter weg. Ik heb net een k***t dag achter de rug, en in plaats van mijn omgeving het leven zuur te maken ga ik me hier eens goed uitleven. Niet dat er hier iemand is om mijn geklaagd te aanhoren.

Soms gaat alles gewoon fout. Ik werk me te pletter en toch lijkt mijn takenpakket met de minuut langer te worden. De psycholoog in mezelf dwingt me na te denken over mijn eigen fouten maar deze keer heb ik zin te brullen dat ik er echt niets kan aan doen. Opdrachten komen niet op regelmatige tijdstippen. Het is deze week al buitengewoon druk geweest, en dan is er morgen nog de opening van mijn heuse fotostudio. Ok, dat is iets dat ik mezelf heb aangedaan. Maar waarom kruipt er altijd zo veel meer werk in die dingen dan verwacht? Fxxck.

En dan is er nog Nina, de bleitgeit. Haar gejank bezorgd Bob een depressie, of dat beweert hij alvast. Ik probeer me rustig te houden maar het moet gezegd worden dat deze huilbaby echt het bloed van onder mijn nagels trekt. Plots krijg ik begrip voor mensen die in een opwelling hun kind iets aandoen. En moest er nu nog een reden zijn voor haar gehuil, zo ik waarschijnlijk meteen medelijden en begrip hebben. Maar Nina kan uren wenen voor drie keer niets. Misschien is het omdat jij zo gestresst loopt, hoor ik de critici al zeggen. Dit lijkt op het verhaal van het kip en het ei. Niemand zal kunnen zeggen of Nina huilt omdat ik gespannen loop, of dat ik zo verschrikkelijk pissed loop omdat zij de godganse dag loopt te bleiten. Wat is het toch heerlijk om mama te zijn, pff.

Ook mijn site zorgt voor stress. Ik, alle Bob, wou een nieuwe versie klaar met filmpjes voor de opening van de studio. Vorig week ben ik er tussendoor aan begonnen en deze avond was ik zo blij hem eindelijk online te kunnen zetten. Tot bleek dat de ftp-overdracht maar niet wou lukken. Vraag me niet wat er precies mis liep, ik wil het eigenlijk helemaal niet weten. Gelukkig bestaan er nog mensen die de vrijdag na tien uur nog werken. Uiteindelijk is het dus toch goed gekomen maar het vraagt toch allemaal veel te veel energie.

Viola, het is er uit. Straks kruip ik in mijn bed, lig ik nog een uurtje wakker en morgen is het hier feest, met de glimlach. Hopelijk tot dan.