Onvoorspelbaar

Als mama denk ik mijn kinderen te kennen, maar niets is minder waar. Eigenlijk weet je nooit op voorhand hoe ze gaan reageren. Vandaag nam ik Manou mee naar de kapper, voor haar froufrou. Het was ondertussen al de derde keer en alle vorige edities waren een succes. Manou was telkens flink op haar stoel blijven zitten, genietend van de aandacht en blij met een nieuwe look. Op twee jaar zijn kinderen al ijdel. Ontspannen liepen we naar de kapper om de hoek. Manou was goed gezind. We moesten even wachten, maar er lagen tekenboekjes en kleurpotloden om ons bezig te houden. Niets aan de hand dus tot Manou eindelijk aan de beurt was. Plots, zonder enige reden of waarschuwing, zag mevrouw het niet meer zitten. Ze weigerde nog stil te zitten en begon hard te krijsen. Het is niet gemakkelijk een rechte froufrou te knippen bij een kind dat besloten heeft de operatie te boycotten.

Nina is heel snel vreemd. Ze is, zonder overdrijven, een beetje verslaafd aan har mama en papa. Als vreemde haar aankijken of tegen haar spreken, verstopt ze zich tegen mijn schouder. het klinkt schattig maar zo zien Bob en ik dat niet. Manou mocht iedereen vasthouden. Ik vond het geweldig mijn baby zo een te kunnen afgeven, al was het maar op mijn portefeuille te zoeken bij de bakker. Bij Nina moet ik mij zoiets niet riskeren of ze brult de hele zaak bij elkaar. En dan komt een vriend langs. Hij wil even goedendag zeggen aan Nina maar ik waarschuw hem: Pas op. Niet aankomen. Het is een asociaal diertje. En wat blijkt? Nina ziet het plots anders. Terwijl ze overal en tegen iedereen vreemd is, ontpopt ze zich plots tot een sociale baby. Ze laat zich gewillig pakken, zit rustig op de schoot en vraagt zelfs aandacht aan de voor haar onbekende gast.

En ik moet dat allemaal begrijpen. Pff.