Nieuwe salontafel

Mijn vader gaf ons zijn chique lederen salon cadeau. We vonden et een beetje te stijlvol voor twee pubers als ons, maar zo iets moois konden we moeilijk weigeren. De nieuwe zetels vroegen om een nieuwe salontafel. Ik wou graag iets moderns, om het geheel toch een beetje jong te houden. Maar we hebben niet veel plaats noch geld.

Op het internet ontdekte ik dat er gekken bestaan die bereid zijn meer dan 1000 euro te betalen voor een salontafel van een meter op twee. Ons leek het geen goed idee zo een duur kunstwerk in de vuurlinie van de meisjes te plaatsen.

Doorgaans zweer ik bij Ikea. Ik vind dat zo een zalig verslavend winkel. De verhuis van het filiaal in Ternat vervult met opwinding maar ook met een beetje angst. Hoe ga ik nu nog weerstand kunnen bieden? Op hun site had ik alvast zitten zoeken naar een leuke en betaalbare salontafel, maar tot mijn grote verbazing leek ik niets te vinden. Ok, het vierkant witte tafeltje was zijn 8 euro meer dan waard. Maar de prijs kan en mag niet de enige reden zijn.

Laten we naar de Weba gaan, stelde Bob voor. Vooringenomen als ik ben, stemde ik toe maar verwachte minder dan iets. De Weba staat tot de Colruyt zoals de Ikea tot de Carrefour (en designwinkels zou kunnen vergelijken met de Delhaize). De Weba is zo een ongezellig winkel met veel heel klassieke en zelfs kitscherig meubels. Maar tussen dat alles staan altijd wel mooie dingen, al moet je goed kijken. We keken en vonden wat we zochten, voor minder dan honderd euro en dicht bij huis.

We waren enthousiast, net als de meisjes. De hele middag kropen ze op en over het ding. Voorlopig zit het ding er nog een beetje nieuw uit, zoals een nieuwe stijve jas. maar dat komt heel snel verandering in.