Grappig. Weinig vrouwen hadden iets te vertellen over het huishouden. waarschijnlijk zit er een diepe psychologische reden achter dit stilzwijgen. Niemand kuist graag, ook vrouwen niet. Sommige mannen willen dat maar niet begrijpen maar ook wij vinden kuisen lastig, afstompend en saai. Maar iemand moet het doen, en in veel gezinnen komt dat ‘gewoon’ bij het takenpakket van de mama terecht.
Zolang mannen alleen wonen is er niets aan de hand. Velen doen het zelf, al ken ik er nog die hun was iedere week of maand terug thuis afzetten. Ook als verliefde stellen gaan samenwonen, wordt het huishouden vaak mooi verdeeld. Liefde verblind. Iedereen wil zijn partner behagen en doet zo veel mogelijk. Veel werk is er vaak niet in een woning van jonge, vrije mensen met een beginnende carrière.
Maar dan komen er kinderen. Het mooie moderne interieur verandert snel in een speeltuin. Plots spendeer je ook veel meer tijd in de huis waardoor het niet alleen sneller rommelig maar ook sneller echt vuil ligt. Kinderen (en huisdieren) zijn professionele vuilmakers. En om het geheel nog een beetje erger te maken, kampen veel jongen ouders plots met een chronisch tijdstekort. Wat gebeurt er dan?
Er zijn verschillende scenario’s mogelijk: Of je verlegt je normen. Rommel is niet voor iedereen storend. Het is een kwestie van gewoon worden. Of de mama steekt (nog!) en tandje bij, overwerkt zich, wordt prikkelbaar en moe en sluit zich op den duur op in haar proper maar kille huis, of je neemt een poetsvrouw.
Een goed evenwicht tussen de verschillende strategieën lijkt mij het best, al zou ik iedereen (en IEDEREEN!) een poetsvrouw met dienstencheques aanraden. Ik begrijp ook niet, tenzij poets als een hobby beschouwt, waarom mensen het niet willen doen: het is goedkoop (voor werkend ouders toch), veilig (dat is iets wat bang Vlaanderen maar niet durft te geloven), goed voor de gezondheid én voor de relatie. In het begin vond ik het zelf ook een beetje raar, een beetje boven mijn stand. Nu vind ik het gewoon zalig dat mijn huis wekelijks eens grondig onder handen wordt genomen. En met twee kinderen, een hond en twee slordige ouders is dat echt geen luxe.
maart 28, 2008 at 11:04 am
Wij “nemen” ook één, van zodra we verhuisd zijn.
En ik weet nu al dat er sommigen (lees: schoonouders) hier zwaar commentaar zullen op hebben, maar so be it. Ik leef niet om te kuisen, ab-so-luut niet!
maart 28, 2008 at 11:27 am
Ik heb niet zo’n goede ervaringen met dienstenchecques: de eerste had last van haar rug, de tweede keek liever in onze fotoboeken (betrapt!) dan te kuisen, de derde gaf het na een tijdje op, de vierde poetste snel snel snel tussen het urenlange pauzeren door, de vijfde… en nu doe ik het maar terug zelf. Spijtig.
maart 28, 2008 at 12:01 pm
Ik heb er zelf 2, eentje de donderdag en eentje de vrijdag. Voor het geval dat de ene eens ziek zou zijn. De weekenden zijn al te kort om zelf nog een ganse zaterdag te staan poetsen en mijn man en ik hebben het graag netjes. Wij zijn vorige maand verhuist na een lang durende verbouwing in ons huis en stof is nu m’n grootste vijand geworden. Het blijft maar neerdalen. Leve de poetsvrouwen en leve de dienstencheques !!!
maart 28, 2008 at 12:15 pm
Waarom niet iedereen een poetsvrouw neemt?
Blijkbaar bestaat de wereld uit twee soorten vrouwen, zij die bloggen en allemaal een hulp in huis hebben en de poetsvrouwen zelf, die geen tijd hebben omdat ze bovenop hun schamele stempelgeld nog iets bij kunnen verdienen.
Wat als de ene helft te talrijk wordt en de andere helft opgeraakt? (wat zo te lezen her en der al stilaan aan het gebeuren is)
Zouden al die mensen die met dienstencheques iemand anders huis schoonmaken dan ‘kuisen’ als hobby hebben? Ik dacht het niet.
Vergeef me mijn litanie, maar soms krijg ik het gevoel dat we niet respectvol genoeg zijn naar mensen die het niet breed hebben en ons ‘mogen dienen’.
Niet iedereen heeft zomaar ‘te pakken’.
maart 28, 2008 at 12:31 pm
hmm ik wil ook een poetsvrouw via dienstencheques maar er zouden er in de buurt van Leuven onvoldoende zijn?? Enfin, ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet hard gezocht heb, maar da’s wel altijd commentaar die ik hoor op dienstencheques bij ons in de buurt.
maart 28, 2008 at 4:06 pm
Het is niet dat ik graag poets, maar ik heb het wel graag proper. Ik heb bv. een hekel aan ramen kuisen, de auto kuisen en stof afdoen. De eerste twee doe ik zelden.
Maar een poetsvrouw, dat vind ik binnen mijn situatie weggegooid geld: ik woon alleen, heb twee kinderen en betaal mijn huis af. En zolang ik het zelf kan doen, doe ik het ook. Daarenboven heb ik een strak poets-, was- en strijkschema dat me toelaat om uit te blazen tussendoor. Het vergt wat discipline maar zo gaat het (voor mij) ook.
Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik diegenen met poetsvrouw niet begrijp.
maart 31, 2008 at 6:17 am
Het lijkt inderdaad wel alsof een poetsvrouw hebben tegenwoordig de norm is.Tegenwoordig hebben vrouwen er idd ook nog een job buitenshuis erbij maar daar staat tegenover dat de vrouwen van vorige generaties dikwijls grotere gezinnen hadden en minder konden rekenen op de hulp van electrische apparaten zoals wasmachines en droogkasten en dergelijke.Toch heb ik dikwijls het gevoel dat onze generatie meer loopt te zuchten onder de werkdruk ,tijdsgebrek enz..Maar goed,dat is misschien een vertekend beeld van mij:-)
Dienstencheques zijn ook wel een mooie uitvinding,af en toe maak ik er gebruik van .Via mijn man zijn werk bestaat de mogelijkheid om je strijk mee te geven en die een dag later netjes gestreken weer op te halen .Af en toe,als ik achterop ben geraakt met strijken dan geef ik wel eens een mand mee.Maar als ik heel eerlijk ben ,hoe minder ik achter mijn computer blogjes zit te lezen of te schrijven ,hoe meer ik in mijn huishouden gedaan krijg.En ik moet toegeven,ik ben meer tevreden als ik mijn huis heb kunnen kuisen dan wanneer ik een blogje heb geschreven over mijn doen en laten .Maar,vijf minuten later stormt mijn hond dan weer binnen met modderpoten en dan is het weer om zeep ,dan is het tijd voor een blogje;-)