Van show naar realiteit

Sinds maandag ben ik ziek, en dat hebben de kinderen natuurlijk gemerkt. ‘Mama kan niet spelen. Mama kan iet pakken. Mama kan niet springen. Mama ligt in de zetel. Mama kijkt naar de televisie. Mama is ziek.’ Manou was jaloers, zoals vaak: ik ben ook ziek. Ikke pijn. Ik ook teevee kijken.’

Ondertussen ben ik bijna genezen maar mijn showmuis heeft nog steeds pijn. Dinsdag en woensdag was de oorsprong van de pijn nog onduidelijk: het ging van de buik naar het hoofd naar de knie naar de oren. Maar gisteren bleef ze klagen over haar oortjes, en deze nacht heeft ze me tot drie keer toe wakker gekrijst omwille van die oortjes.

Show, dacht Bob en eerst was ik het helemaal met hem eens. Tot deze nacht. Manou slaapt al jaren door, en ik kon me niet voorstelen dat de jaloezie haar ’s nachts zou wakker houden. Misschien had ze echt pijn. Misschien had ze het van me overgenomen. Oren ligt inwendig niet eens zo ver van de neus en keel.

Dus belde ik deze ochtend naar de dokter. De lieve man keek even in beide oren en bevestigde mijn vermoeden: een oorontsteking. En zo evolueerde show naar realiteit.