Wijvenweek: Garçon Manqué

Ik ben geboren op een vrijdag dertien. Het was een moeilijke bevalling. Mijn ouders verwachtten een jongen, maar na anderhalve dag persen kregen ze plots een meisje. Jan werd dus An. Als het maar kort is, vond mijn vader. Hij heeft het nooit openlijk gezegd maar ik denk dat hij toch liever een jongen had gehad. Ondertussen herinnert hij het zich misschien niet meer, en is hij natuurlijk tevreden met wat het is. Een mens stelt zich in de realiteit.

Als kind wou ik liever een jongen zijn. Ik vond meisjes vaak zo truttig, zo braaf, zo seutig. Ik speelde ook liever met playmobiel en in de tuin, dan met poppen. En toch waren mijn beste vrienden altijd van het vrouwelijk geslacht. Meisjes met jongensmanieren zijn stoer. Jongens met vrouwentrekjes zijn homo. Ik heb nooit goed begrepen waarom. Maar ik was dus een beetje ‘un garçon manqué’, en ik genoot enorm van dat imago.

Ik herinner me het drama nog toen plots een van mijn tepels begon op te zwellen. Wat vervloekte ik mijn lichaam toen. Vreselijk gênant vond ik die muggenbeten. En toch had ik redelijk snel vriendjes. Ik ben dus niet lesbisch. Eigenlijk wou ik vooral een jongen zijn, omdat die meer mochten. Jongens mogen zich vuil maken, meisjes moeten voorzichtig zijn. Jongens mogen ’s nachts op straat lopen, meisjes moeten binnen blijven. Jongens mogen voetballen, jongens mogen baseballen, jongens mogen vechten maar van meisjes verwacht iedereen dat ze braaf, lief en beleefd zijn. Hatelijk.

Ondertussen ben ik blij een vrouw te zijn. Mannen mogen meer, vrouwen krijgen meer gedaan. Als vrijgezel heb ik alvast nooit zelf veel de handen uit de mouwen moeten steken. Vrouwen worden versierd, mannen mogen op hun bek gaan. Maar de hoofdreden dat ik zo graag een vrouw ben, zijn mijn kinderen. Een vrouw wordt zwanger en baart een kind. Hoe betrokken de vader ook mag zijn, niemand staat op dat moment zo dicht bij de baby als de mama. Ook nadien blijft de mama iets speciaals. Ik zou die ervaring voor geen geld willen missen. Dat ik daarvoor de rest van mijn leven zittend moet plassen, neem ik er graag bij.