Groot verdriet

Vorig jaar namen we Nina niet mee, noch naar Plopsaland noch naar Walibi. Zo een klein kind heeft daar toch niets aan, vonden we. Maar eigenlijk was het ook een gemakskeuze, en ja daar voelde ik me best een beetje schuldig over. Ondertussen is Nina anderhalf en vond ik dat het tijd werd het eens te proberen. Dus namen we ze mee. Plopsaland is gemaakt voor kleine kinderen, en misschien zou Nina niet zo bang zijn als Manou destijds op de kermis.

Niets bleek minder waar. Nina verafschuwt de buggy en eender welke stoel of draagzak waar ze vast in gebonden wordt. We waren het park nog niet binnen of ze begon al te krijsen. Het eerste uur heb ik ze dus gewoon rondgedragen maar ook dat vond ze op den duur saai. Kijken is haar ding niet. Nina wil bewegen en voelen en kruipen maar dat was in Plopsaland niet echt mogelijk.

Molens vond ze niets, al was het maar omdat ik haar daar vaak krampachtig moest vasthouden. Alleen in het kabouterbos en tijdens de Bumbashow bloeide ze even open. En toen begon het te regen en had ze koud. Het was dus toch nog te vroeg. Volgend jaar beter, denk ik dan.