Vandaag waren we op bezoek bij de kinderarts, met een paar nieuwe oude zorgen: Nina. Ze praat nog steeds niet maar wat ons meer stoort is dat ze vaak erg lastig is. Het kind weent veel, heel veel. Ze weet precies wat ze wilt en owe als ze dat niet krijgt: op tafel eten of al spelend, in bad blijven zitten, met het speelgoed van haar zus spelen, gepakt worden. Vastgebonden worden, is dan weer iets dat ze niet leuk vind waardoor iedere buggy- of autorit steevast een hel wordt. Zou ze claustrofobisch zijn? Zou er iets mis met haar zijn? Of is ze gewoon verwend?
Wat is verwennen? Ieder Belgisch kind is verwend, in vergelijking met arme landen. Maar hoe zit het met onze opvoeding? Zijn we wel streng genoeg? Behandelen we onze meisjes op een gelijke manier? De hamvraag komt altijd op hetzelfde neer: doen we het wel goed? En als dat zo is: waarom loopt het dan soms toch mis?
Manou krijgt veel aandacht en is dus waarschijnlijk een beetje verwend. Een tweede kind krijgt hoe dan ook minder aandacht en toch hebben we met haar meer problemen. Nina is een moeilijk opvoedbaar kind, en als ouder moet je dat durven toegeven ook al is het misschien je eigen fout.
De dokter stelde ons gerust. Dat is haar taak en nu kunnen we dus weer enkele weken verder.
maart 21, 2008 at 8:54 pm
Het huilen is de enige taal die ze momenteel kent en het is inderdaad moeilijk om te interpreteren wat ze nu juist wil. Frustratie langs beide kanten…Heel herkenbaar
maart 21, 2008 at 8:57 pm
Goh, ‘moeilijk opvoedbaar kind’ vind ik toch zware woorden hoor
voor een peuter van anderhalf dan nog.
Ik denk dat jullie met Manou een (b)engeltje hadden (voor zover ik kon opmaken uit wat je schreef) en dat Nina wat meer pit heeft.
Luca weent ook echt heel veel, veel meer dan Jona. Maar Jona was wel explosiever met echte driftbuien vanaf een maand of 11 en die hysterie hebben we bij Luca nog niet gehad.
Je schrijft eigenlijk zelf dat ze huilt als het niet gaat zoals zij wil. Dan moet je maar denken dat dat pech is voor haar, dat ze het niet allemaal kan hebben zoals ze wil en als ze dan een potje wil zitten janken is dat haar probleem.
Als je haar benadert als moeilijk opvoedbaar, kan je in een negatieve spiraal raken. Want dan ga je na een tijdje verwachten dat ze moeilijk zal doen en dat op voorhand uitstralen en zal zij ook steeds lastiger worden.
maart 22, 2008 at 8:19 am
Ik ben het helemaal eens met Jennifer… Opletten voor zo een spiraal…
Ik heb ook een tijdje gehad dat Isla “onuitstaanbaar” / “lastig” was… Zij snapte mij niet en ik haar niet…
Een tip van een heel goede vriendin was: leg haar alles uit. Ook jouw eigen frustraties zodat ze de dingen snapt.
Hier hielp het. Ik kon het aanvankelijk niet geloven!
Ik leg haar alles uit. Waarom ze moet slapen (want dat was een RAMP), waarom ze moet blijven zitten, waarom haar papa er nu niet is (vb in buitenland), waarom we nu niet weggaan, waarom dit / dat…
Hier helpt dat wonderwel. Het is niet omdat ze niets zeggen dat ze niets verstaan
An, zeker niet aan jezelf twijfelen, ik ben er zeker van dat je het ongelooflijk goed doet!
maart 22, 2008 at 12:41 pm
de term kwaam van de pediater he
en ik ben het helemaal een met jullie
anderzijds
soms moet je als moeder ook gewoon eens luidop kunnen zeggen: de helbaby is lastig, punt. veel ouders houden de schone schijn op en zakken thuis alleen in elkaar
ik moest het gewoon eens kwijt
maart 22, 2008 at 2:54 pm
Ann,
ik heb net hetzelfde met mijn dochter. Van in het begin veel wenen, zware reflux. Uiteindelijk is dat weggegaan, maar het huilen niet. Nu is ze drie en nog steeds huilt ze heel erg makkelijk, hoewel ze goed kan praten. En, heel vaak wordt ze lastig op het moment dat ik binnenkom. Zeer frustrerend, want ik heb bijna altijd een jengelend kind aan mijn been, en ik heb er nog twee andere ook. Uitleggen is inderdaad een goeie tip, maar ook extra veel de goeie momenten “bestoefen” (bij ons is het bijna overdreven, maar kom het helpt). Komt er bij ons ook nog eens bij dat de dochter heel erg op mezelf lijkt qua karakter: het komt er dus op neer dat we het moeilijk hebben met onszelf
groetjes
Catherine
maart 23, 2008 at 6:09 am
@ an: je hebt gelijk hoor!!
het benoemen, er over praten kan inderdaad eens goed opluchten!
kinderen zijn inderdaad niet alleen rozengeur, dat heb ik ook al meermaals zelf kunnen ondervinden
succes met nina!
maart 23, 2008 at 8:11 pm
ik heb bij mijn dochtertje gemerkt dat het hielp als ik haar vooraf zei wat we zouden doen. Ik worstelde plots echt met haar om haar in de autostoel te krijgen… een kwartier op de oprit voor ik met haar kon vertrekken. Bleek dat papa daags voordien met haar was gaan wandelen aan het handje in de buurt. Voor het meisje was alles gelijkaardig (jasje aandoen, mutsje op want we gaan weg, naar buiten stappen van het trapje etc.) tot ze in de auto werd geduwd. En wellicht begreep ze dat niet. Sindsdien zeg ik duidelijk : we gaan met de auto weg.. je mag tot aan de auto stappen, … en dat werkt. Als we gaan wandelen kondig ik ook dat duidelijk aan. Antonia wordt in juni 2 en ik denk dat ik in februari voor ‘t eerst dat probleem had.
maart 23, 2008 at 8:19 pm
Goh ja tuuuurlijk
ik geef het bij deze ook toe. Luca is deze week ONUITSTAANBAAR!
maart 28, 2008 at 11:24 am
Beroepshalve kom ik al eens in aanraking met kinderen met gedrags of sociale problemen.
Het valt me echter meer en meer op dat er heel veel en al vanaf zeer jonge leeftijd heel veel eisen gesteld worden aan kleine sloebertjes.
Mijn dochtertje zit in de tweede kleuterklas en ze stimuleren haar daar nu al om haar naam te leren schrijven. En turnen en sport en spel vallen al onder de noemer schrijfdans.
Ik weet het allemaal zo niet meer. De drang naar meer en beter en sneller is bij kinderen nog nooit zo groot geweest. En als dat niet gaat… een label en in het bijhorende hokje.
Als een kind voldoende structuur regelmaat en vooral veel liefde en knuffels krijgt dan komt alles wel op zijn tijd op zijn of haar ritme.
Onze dochter kon amper praten toen ze een jaar een half was en stapte een week voor ze een jaar een half was. Nu is ze vier en tatert ze en danst ze en springt ze.
Veel liefde en positief stimuleren binnen duidelijke grenzen lijkt me echt wel alles wat een kleine schat nodig heeft om groot te worden. Of dat dan verwennen is?
Ik verwen mijn kids graag en veel met knuffels en zoenen en veel liefde en positieve stimulansen.
Niet alle dagen zijn dezelfde en sommige dagen moet je daar al iets meer moeite voor doen dan anderen.
Voor bijna elk probleem is wel een oplossing en niet is zo dramatisch als het lijkt.
Deze week maakte mijn kleinste sloeber een tekening op mijn tafel. Mooi maar op de tafel. Eerst foto nemen dan toch wel even moeten duidelijk maken dat papieren er zijn voor tekeningen en niet mama haar tafel. Maar het is maar een tafel en stiften zijn tegenwoordig heerlijk op waterbasis en dus afwasbaar.
Daarna zoon gewapend met spons en sif en hij mocht kuisen.
Van die straf maakte hij een geweldig spel zoals te verwachten was.
En de volgende keer is het hoekje binnen. Hij is gewaarschuwd.