Vrouwen moeten altijd en overal, beweert het cliché. En ze gaan samen, iets wat mannen iet kunnen begrijpen. Manou en ik zijn ook altijd op zoek naar een toilet, maar dan vooral voor haar. De periode dat ik om de haverklap moest is – raar maar waar- voorbij.
Ik moest naar de bank. Manou mocht mee. Het zou niet heel lang duren. Voor ons vertrek probeerde ik haar te overtuigen toch te gaan, want wij vrouwen kunnen altijd. Maar Manou wou en zou geen pipi doen. Pech. Op school is ze proper, waarom zou dat thuis of in de bank niet lukken?
We zaten nog een vijf minuten in de wachtzaal. Manou stal de show. Genietend van de aandacht scheurde ze met haar fietsen over de chique marmeren vloer. Iedereen keek naar ons toen ze plots naar me aangelopen kwam en lui riep: pipi doen. Ik greep haar vast, keek om me heen en voelde het de plas langs haar broek op mijn arm lopen. Pech.
Wat nu? Even dacht ik aan weglopen, maar dat leek me een beetje ongepast naar de bankmedewerkster. Terwijl ik twijfelde liep Manou al weer vrolijk rond, en nog voor ik beslist had stond ze daar: mijn beleggingsadviseur. Slik. Voor ik het besefte liep ik achter haar aan. Ik heb van niets gebaard, net als Manou. Het was gelukkig een klein pasje zodat waarschijnlijk niemand is opgevallen.
Op minder dan tien minuten stonden we buiten. Leve de zindelijkheidstraining.
maart 21, 2008 at 10:27 am
Weer zo’n onverwacht moment zoals je ze alleen met kinderen kan meemaken. Ze stellen je improvisatievermogen serieus op de proef hé! Altijd is er wel weer iets waar je niet op voorbereid bent en waar je direct op moet reageren. Zouden grote managers ook zo goed zijn in improviseren en snel beslissingen nemen op belangrijke peikmomenten
?