Het is een vraag die mij nauwelijks bezighoudt. Maar de voorbije weken dook de discussie op verschillende plaatsen plots op, en waardoor ik verplicht werd een mening te ontwikkelen.
Ik heb altijd een jonge mama willen zijn. Toen ik drie jaar geleden eindelijk zwanger bleek, vond ik dat niets te vroeg. 26 jaar leek me erg gemiddeld en gewoon, maar daar dacht mijn (werk) omgeving toch een beetje anders over. Van vrouwen met een hogere opleiding wordt blijkbaar verwacht dat ze wachten, tot na de start van hun carrière of alvast na hun persoonlijk zelfontplooiing.
Wakker heb ik van dergelijke opmerkingen niet gelegen maar de discussie achtervolgt me. Enkele weken geleden in een brasserie hoorde ik een groepje mama’s kletsen, over hun ouderschap en dat van anderen.
‘Die jonge moeders beseffen niet waar ze mee bezig zijn. Hoe ze hun kinderen behandelen. Als je ziet hoe nonchalant ze omgaan met hun kinderen. Kijk naar de kledij. Laatste greep er een haar kind zo hardhandig vast en sleurde ze mee aan haar mouw. Die jonge mama’s zijn ook altijd zo gehaast. Ze zijn nog te veel bezig met hun eigen leven. Ze moeten zichzelf nog vinden. Oudere mama’s zijn toch zorgzamer en rustiger, en dat voel je toch aan de kinderen. Enz enz.’
Toen heb ik me niet gemoeid, maar enkele dagen later was het weer zover aan mijn eigen tafel. Het gesprek heeft me alleszins doen nadenken, ook over mijn eigen gebreken. Want wat is de juiste leeftijd (en motivatie) om aan kinderen te beginnen (of niet). Ik besef dat dit geen zwartwit verhaal is. Sommige vrouwen zijn sneller volwassen dan andere, enz enz.
Maar dan nog vraag ik me af of je best kinderen krijgt in het midden of op het einde van je eigen groei. Moet je wachten tot al je droomreizen achter de rug zijn voor er plaats is voor kinderen? Moet je de waarheid in pacht hebben voor je je kan ontwikkelen tot een goede, intelligente, boeiende en liefdevolle moeder? Ik betwijfel het.
En is al die rust, zelfontplooiing en aandacht wel zo een voordeel voor een kind. Ik heb soms het gevoel dat ouders die lang hebben moeten wachten, later vaak een beetje overbezorgd en overbeschermend omgaan met hun kind. Ook fysiek is wachten geen voordeel.
Natuurlijk barst dit bericht van veralgemening. Ik denk dat de ideale leeftijd om kinderen op te voeden, vooral bepaald wordt door de relatie- en gezinssituatie. Zonder Bob was ik er alvast niet aan (kunnen) begonnen.
januari 21, 2008 at 7:56 pm
Goh ja, das zoiets wat je enkel voor jezelf kan uitmaken denk ik. Ik had geen droomreizen, ging zowiezo niet uit, geen carrière-ambities, enkel een vurige kinderwens.
Gehaast ben ik niet, nonchalant zullen sommige oudere moeders misschien wel denken. Ik ben van mening dat vallen hoort bij het leerproces terwijl andere moeders (meestal zij die lang op een kind hebben moeten wachten) van mening zijn dat ze hun kind altijd moeten opvangen.
januari 21, 2008 at 8:40 pm
Ik ben helemaal akkoord, met je An, kinderen is in vele gevallen echt kinderen krijgen in plaats van kinderen nemen. De situatie moet zich voordoen en is niet alleen een eigen keuze maar een treffen. Voor ik helemaal in fluffy taal verval, bij ons staan kinderen echt al een aantal jaar op het programma maar zonder medische assistentie zal het er niet gauw van komen. En eer je dat door hebt ben je van wannebee-jonge-mama al geevolueerd naar een voor-het-eerst-mama-na-je-dertigste-verjaardag.
En dan doet de discussie ‘wat is beter, een jonge of een oude mama’ er echt niet meer toe, dan ben je al lang blij als je kinderwens uit mag komen.
januari 22, 2008 at 6:12 am
Inderdaad, kinderen KRIJGEN is nog steeds een geschenk.
En als de natuur met je meespeelt dan ben ik ervan overtuigd dat het beter jong kan en al de rest komt later wel. Ben zelf over de veertig en ben blij dat ik uit de kleine kindjes aan het groeien ben (was 27 bij mijn eerste), want als veertiger voel ik me er meer dan ooit klaar voor om de wereld en mezelf te gaan ontdekken, terwijl mijn nakomelingen langzamerhand hun eigen wereldje veroveren, schoner kan niet denk ik.
januari 22, 2008 at 7:38 am
Ik heb mijn oudste kinderen jong gekregen (21,5j)mmijn man moest nog drie studeren en ik was juist afgstudeerd.Dank zij min moeder heb ik toch een mooie tijd gehad.Wij wilden vier kinderen maar wanneer daar dachten we niet aan,Maar ik heb een bedenking overe oudere moedersna 35jaar,want moeders in hun menopauze met pubers in huis ,gaan het toch ook niet gemakkelijk hebben hoor!!!
januari 22, 2008 at 8:26 am
Ikzelf ben een oude mama (bijna 38 met een kind van bijna 5). Het was ook niet echt mijn eigen keuze om dan pas een kindje te krijgen en zelf vind ik dus dat je dat beter kan doen als je jong bent. Fysiek lijk je me daar veel beter tegen bestand.
Onze vrienden hebben ook allemaal oudere kinderen, dus ons sociaal leven is wel wat anders geworden.
UIteindelijk moet iedereen het voor zichzelf uitmaken, natuurlijk, en is je relatie- en gezinssituatie inderdaad doorslaggevend.
januari 22, 2008 at 8:51 am
Ik ben wel eens jaloers geweest op een collega die haar kinderen op haar 23ste kreeg, toen zij dertig was waren die al redelijk zelfstandig en had zij daarna alle tijd om carrière te maken, terwijl ik er zelf na mijn dertigste even van tussenuit ga moeten. Wat is dan het beste? De start van je carrière efkes uitstellen of die onderbreken wanneer die “de hoogte” in gaat? Alles is natuurlijk relatief, ik ben maar wat blij dat ik geen kinderen heb met de vriend die ik op mijn 23ste had.
januari 22, 2008 at 9:25 am
ammel zjarloeze wijveklap!
januari 22, 2008 at 9:53 am
Iedereen moet dat natuurlijk voor zichzelf bepalen, ik heb zelf mijn zoon gekregen op mijn 30e. Als ik het over zou kunnen doen zou ik eerder voor kinderen hebben gekozen. Dat heeft meerdere redenen, sowieso omdat ik van tevoren niet kon bedenken hoe fantastisch het is maar ook omdat een zwangerschap op jongere leeftijd gewoon beter is voor je lijf..
januari 22, 2008 at 12:23 pm
Ik was 32 en 33 toen ik ze kreeg (ben nu nog 33), langs de ene kant wou ik dat ik er vroeger aan begonnen was, maar langs de andere kant vind ik het nu goed zo. Alles kan, niets moet. We zijn materieel onbezorgder, we hebben een paar grote reizen gemaakt, hebben genoten als koppel. En nu geniten we met onze twee kindjes, maken we kleinere reisjes en genieten we volop!
januari 22, 2008 at 7:03 pm
Ik denk dat die leeftijd vooral een persoonlijk punt is, afhankelijk van vele factoren om je heen, niet alleen van jezelf. Hoe woon je, heb je een vriend, werk je, studeer je nog? tis allemaal erg bepalend. Ikzelf had al moeder geweest kunnen zijn, vorig jaar, maar heb er (samen met men vriend) voor gekozen om de zwangerschap af te breken. We woonden alletwee nog thuis, ik studeer nog en de relatie zat op die moment ook niet meer zo goed. Een kinderwens heb ik zeker, nog niet zo’n beetje ook, maar de leeftijd rond 26 jaar (afgestudeerd, beginnende carrière, eigen stekje) zou iets minder turbulent en rustiger zijn.
Momenteel hou ik het op 23 jaar ongeveer, maar ouder dan 26 zal het zeker niet zijn.
Ik merk de laatste tijd dat in mijn gedachten de leeftijd meer opschuift
Ik heb zelf een jonge moeder, en dat is echt aangenaam
xxx
januari 23, 2008 at 9:24 am
IK ben ook van de mening van Da dame hoor,ieder maakt zelf uit wanneer voor haar de tijd rijp is ,Maar ik wou enkel iets kwijt over de moeders die dat bewust heel lang uitstellen .Omdat daardoor als je ouder bent (en meer rust wilt)je met een luidruchtige puber zit .Ik heb een grootgezin (zeven kinderen)en ik zie het verschil wel in mijn gezin ,de jongsten voed ik een stuk anders op ,zij zitten volop in het leven ontdekken,Ik wil wat meer rust en een eigen leven met mijn man.Ze zijn 20jaar ,maar ze hebben me nog nodig.Ze discuteren graag ,juist nu ik wat rust wil.
januari 25, 2008 at 9:02 am
IK ben het eens met wat Lut zegt. Volgens mij ben je als jonge ouder flexibeler. Zelfs wanneer je begint met kindjes voor je 35e, tel daar dan 15 jaar bij op en je zit met een dwarse puber. Ik denk dat je als jonge ouder meer energie hebt. Bovendien: je lichaam is het meest toegerust op het krijgen van kinderen op je 24e. Ik weet wel dat veilig kinderen krijgen tegenwoordig tot vrij laat kan, maar je hebt het makkelijker als je jonger begint, lichamelijk en geestelijk.
Verder vindt ik het wat hard om zo te spreken van “wanneer nemen we er eentje en hoe komt het uit met mijn carriere?” Het is niet zomaar iets, een kind, en daar komt bij dat het voor heel veel vrouwen niet zo’n vanzelfsprekendheid is.
februari 6, 2008 at 1:58 pm
Hoi..ik ben 28 jaar en heb 4 kinderen een leuk huis leuke man leuk leven etc..ik kreeg de eerste op mijn 19e..de tweede met 21 en en de laatste twee op mijn 27e…het is idd waar dat je als je jong bent eerder hersteld van een zwangerschap..scheelt een half jaar is mijn ervaring.
Ik wilde al mijn kinderen voor mijn dertigste en dat is gelukt! En ik heb zeker zelf ook nog een leven…
Saar.