Make-up

Als tiener lachten sommige vriendinnen me een beetje uit met mijn ‘look naturel’. Ik was gewoon te lui voor make-up en ze hadden gelijk. Ik was niet eens tegen, en toch droeg ik geen. Alleen voor feestjes waagde ik me er aan, maar zelfs dan bleef het erg beperkt. Later, als volwassen vrouw, zou ik er genoeg dragen, dacht ik.

Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld, uit luiheid. Want eigenlijk vind ik een lichte make-up echt wel mooi. Ik ben geen geitenwollensokken type die gelooft in de schoonheid van de natuur, zoals oksel- en beenhaar. Ik besef van mezelf hoe hard ik verander met een klein beetje mascara. En toch stelde ik de gewoonte uit, tot nu.Een vaste partner, twee kinderen en tram 3 (leeftijd he)die in aantocht: als ik nu geen vrouw ben, zal ik het waarschijnlijk nooit worden.

Een mens is een gewoontebeest. Het is kwestie me enkele maanden te forceren, dagelijks mascara en een beetje fond de teint aan te brengen en voor ik het weet kan ik waarschijnlijk niet meer zonder. Ik heb alvast geïnvesteerd in voldoende gereedschap, voor in de badkamer maar ook voor in de wagen en in mijn handtas. Vergeten is geen optie meer. Credit: leuke make-up spelletje, voor oudere meisjes.