Dankbaar en vol positieve verwachtingen ontving ik ze voor het eerst op mijn kamertje in de materniteit. Het leek me zo een leuke en goede organisatie. Gretige las ik al hun gratis folders, en van de tekeningetjes alleen voelde ik me al vrolijk. In mijn ogen was Kind en Gezin de moeder Theresa van alle jonge, Vlaamse ouders. De eerste contacten verliepen volledig volgens plan, en wens. Een lieve verpleegster kwam aan huis om mij met mijn pasgeboren baby te helpen.
Kort nadien liep het al mis. De borstvoeding liep niet zoals het hoorde. Manou verloor te snel te veel gewicht. De zachte begrijpende blikken veranderen snel in hard, kritische ogen. Manou en ik werden steeds regelmatiger op het consultatiebureau verwacht, alsof jonge ouders niet anders te doen hebben. De bezoeken had iets weg van een examen: weegt ze wel genoeg? Ik liet me anderhalve maand afkloven aanpraten. Tijdverlies, zo bleek achteraf. Door haar lactose intolerantie kon Manou mijn melk, en alle andere melken, gewoon niet verteren. Maar zelfs met deze medische argumenten leken ze niet tevreden. Met borstvoeding geeft u uw kind de beste start, aldus de reuzeaffiche in de wachtzaal. Ik had gefaald.
Van mijn positieve instelling bleef niet veel over na de geboorte van Nina. Ik was vastbesloten me geen tweede borstvoedingsavontuur te laten aanpraten. Maar zelfs met flesvoeding bleek Nina een zorgkindje. De pediater van Kind en Gezin zuchtte, strooide met een paar moeilijke woorden en stuurde me opnieuw door naar mijn kinderarts.
Na precies een jaar zijn we terug. Om onduidelijke redenen stuurde mijn geliefde kinderarts me plots terug, voor haar inentingen. Ik voelde me in de steek gelaten, gestrest en angstig. Toch weigerde ik te capituleren: mij krijgen zen iet klein. Als het moet, dan moet het. Ik sluit mijn ogen en oren en ga gewoon voor die prik, maakte ik mezelf wijs. Ik belde mijn gegevens door en maakte een afspraak.
Woensdag was het zover. Ik vertrok op tijd en te voet, kwestie van stressmanagement. Maar al bij aankomst voelde ik de adrenaline stijgen. Mijn dubbele buggy kon nauwelijks door de deur. Misschien had ik dit moeten zien als een teken, een signaal. Koppig wrong ik me naar binnen, kleedde mijn baby en sloot mijn ogen bij de weging. De verpleegster wierp een blik op mijn lege boekje en fronste: ‘u bent een week te vroeg. Nina is nog geen jaar. U zal volgende week eens moeten terugkomen.’
Het was onaangenaam warm in de kamer en het zweet brak me uit. Maar jullie hebben de afspraak toch gemaakt? Dat zal een vergissing zijn, sorry. Ik beet op mijn tong en focuste me op Nina en haar kleertjes. Manou stopte ik ondertussen een doosje studentenhaver toe, al tienuurtje. De meeste koekjes bevatten melk, en ik aanzag dit als een gezond alternatief. Tot plots het hoofd van de verpleegster opnieuw opdook van achter de hoek: ‘Kinderen tot vier jaar mogen helemaal geen noten eten.’
Ik hield mijn blik strak naar beneden. Wat is er mis met mij? Hoe komt het dat zo een goede organisatie het zo tegen mij heeft? Ben ik zo slecht bezig? Natuurlijk doen ze dat om te helpen maar meer dan een minderwaardigheidscomplex heb ik er niet aan overgehouden. Volgende week mag Bob gaan.
september 21, 2007 at 10:18 pm
Bij ons ook gemengde gevoelens. K&G is meer dan noodzakelijk en bovendien een schitterende organisatie.
Maar sinds we eens héél lang hebben moeten wachten en sinds de kinderarts van K&G ons heeft uitgelachen omdat we dachten dat onze dochter ‘al’ tandjes had, zien ze ons daar nooit meer terug. Onze eigen dokter zet nu de spuitjes.
september 22, 2007 at 8:39 am
Na een héél gezellige ervaring met oudste dochter (in ‘t kort: ze vonden dat ze op 4 maand verwend was omdat ze stopte met huilen toen ik haar in mijn armen nam… uiteindelijk bleek ze een zware reflux te hebben), ben ik met beide kinderen voor alle inentingen bij mijn huisarts geweest. Is wat duurder, maar was het waard voor mij. Geen gedoe met K&G, ze zijn enkel nog aan huis geweest voor de jongste, ik ben er zelf nooit meer heengeweest. Ivan zegt het hierboven ook al… misschien kan ook jij bij je huisarts terecht voor de prikken? En op latere leeftijd doen ze het gewoon tijdens het medisch onderzoek van het CLB.
september 22, 2007 at 5:41 pm
K&G een goede organisatie ? Hun waarheid is wet. En wij waren ribbedebie. Leve onze huisarts !
september 22, 2007 at 5:51 pm
Ze mogen wel noten eten hoor. Ik geef zelf notenpasta aan Luca. Volgens kinderdiëtist Stefan Kleintjes een gezond alternatief voor jam ed.
Enkel pinda kan allergïen veroorzaken en dat mag dan vanaf twee jaar (Jona is er dol op). De rozijntjes in studentenhaver daarentegen zijn iets minder gezond omdat ze meestal gezwaveld zijn en die moet je normaal eerst even laten weken.
september 24, 2007 at 8:56 am
Ik sluit mij aan bij de reactie van ivandeboom.
K&G is noodzakelijk op sommige vlakken en op andere vlakken laat je ze beter voor wat ze zijn.
Voor het vinden van een OM hebben ze mij super goed geholpen.
Maar voor wat ziektezorg en controle betreft ga ik bij mijn huisdokter. En dat is ook zo voor de spuitjes. Wat ik wel erg vind is dat ik de vaccins 100% zelf moet betalen. Alleen via K&G zijn ze gratis. Dus elk vaccin kost mij tussen de 50 en de 70€ en daarbij dan nog eens de consultatiekost.
Maar ja een mens moet keuzes maken en ik blijf bij mijn huisarts.
september 24, 2007 at 10:54 am
Mijn ervaringen bij K&G – ik ga in jubileumlaan – zijn eigenlijk altijd wel ok geweest. De verpleegster geeft nogal grappige commentaar op het zeer stricte dieet van mijn zoontje, maar ik hou dat gesprek altijd heel kort.
En de dokter valt goed mee, ze kan me niet zo veel advies geven, maar weet dat we voor allergie/dieet etc naar een allergoloog gaan. Ze geeft dan ook gewoon de inentingen (behalve die voor mazelen, die wilde ze bij ons niet geven vanwege het risico op allergische reactie).
september 25, 2007 at 4:58 pm
Je mag niet vergeten dat de mensen die wegen enzo gewoon vrijwilliger zijn. Hier is dat altijd al zo geweest en nog. Dat zijn allemaal geen verpleegsters die daarvoor gestudeerd hebben en zo moet je ze ook behandelen. De dokters zijn ook maar gewone huisdokters die gerecruteerd worden en waarschijnlijk niet al te veel werk hebben want anders hebben ze helemaal geen tijd om al e zittingen te doen!
Beschouw K&G toch gewoon als een nuttig hulpmiddel voor de vaccinaties en de weging en laat hen je voor de rest niks wijsmaken!
september 27, 2007 at 8:55 pm
Is er iemand al in Evergem geweest? Ik ben zo een vrijwilligster en dat is daar dus alles behalve zo. Het is een schat van een dokteres en de verpleegsters zijn ook heel goed. Het is dan natuurlijk spijtig dat iedereen over de zelfde kam wordt geschoren.
oktober 13, 2007 at 10:03 am
“Laat je niet gek maken”, die raad kreeg ik al toen ik zwanger was van een collega op het werk, en ik denk dat je inderdaad zo moet denken. Wat de vaccinaties betreft, hebben mijn vriend en ik besloten enkel de verplichte vaccins te geven, op dat vlak voel ik wel wat tegenstand, maar uiteindelijk kunnen ze je tot niets verplichten. De meeste vaccins zijn samengestelde vaccins die niet goed zijn om verschillende redenen. Sommige vaccins zoals tetanus wil men op veel te jonge leeftijd toedienen, wat geen enkele zin heeft bij tetanus. Het blijft een veelbesproken onderwerp.
oktober 18, 2007 at 7:29 pm
Wij hebben ook enkel polio gegeven, is de enige verplichte. Ik zeg het gewoon tegen niemand , want dan wordt je bekeken als een kindermishandelaar. Wij zijn nooit bij Kind & Gezin geweest en ik zie niet in waarom ik dat ooit wel zou doen.
oktober 22, 2007 at 2:59 pm
Kind en Gezin, mijn man noemt ze de Gestapo en mijn moeder doet er ook meewarig over: ‘Met al hun boeken over hoe het moet, vroeger moest er niets en wij zijn ook groot geworden’. Heb bij KenG Ledeberg gelukkig een zeer goede dokter (mijn nicht) en voor de rest luister ik vooral naar mezelf en mijn huisarts. Z