Na vijf dagen blijft er niet veel meer over van mijn optimisme, net zoals van de rest eigenlijk. Zaterdag heeft Bob een nachtje overgenomen maar daarmee kreeg ik mijn slaapachterstand nauwelijks ingehaald. Inslapen naast je zieke baby op de afdeling pediatrie lijkt op gevaarlijk veel op een professionele marteling, al wil terroristen hiermee niet op verkeerde gedachten brengen.
Het eerste deel van de pijniging draait rond geluid. Bestaat er iets ergerlijker dan een jankende baby? Van je eigen kind verdraag je dat nog enigszins. Maar wie op de pediatrie verblijft, moet ook afrekenen met de andere zieke en dus huilende kinderen. Naast deze menselijke kreten zijn er ook nog de talrijke alarmsystemen. Nina was de eerste dagen verbonden aan verschillende kabeltjes: eentje voor zuurstof, eentje voor vocht, eentje als hartslagmeter, … Al deze medische wonderen beschikken over een waarschuwingssysteem met een vreselijk alarmsignaal. Vanaf het moment dat Nina haar beentje bewoog, hadden we het zitten. De eerste uren probeerde ik de situatie rationeel te bekijken, en zen te reageren. Het heeft niet lang geduurd voor ik de resetknop van alle toestellen gevonden had. Maar ’s nachts viel het me allemaal toch veel zwaarder. Voor ieder alarm moest ik uit mijn bed, en na tien keer bleek het fysiek stukken moeilijker daar ook rustig onder te blijven.
Het tweede aspect van de marteling bestaat uit slaapdeprivatie. Een mens heeft nu eenmaal slaap nodig. Een nachtje zonder is geen drama. dat overkwam ons vroeger wel meer en dan bewust. Maar na enkele dagen voelde ik hoe de vermoeidheid mijn lichaam en geest onder druk zette. Naast het geluid was ook het plooibed een grote boosdoener. Alleen in ziekenhuizen vind je dergelijke ergonomische onverantwoorde bedjes. Vreselijk.
maart 26, 2007 at 8:09 pm
Hey An, bekijk het toch maar positief hoor. Ten eerste mag je blij zijn dat je een bed krijgt, ik klink nu oud, maar heb het ook nog gedaan en toen moest het op een ziekenhuiszetel, ik mocht toen al blij zijn dat ik bij mijn kindje mocht blijven want dat was jaren geleden niet zo vanzelfsprekend.
En ten tweede, dit is ‘maar’ een longontsteking, tegenwoordig geen ramp meer door de goeie verzorging, maar dat weet je wel want daar schreef je eerder al over, troost je dus maar dat het erger kan.
Maar eens klagen kan geen kwaad hoor, dat moet af en toe eens kunnen, en mama zijn is niet altijd eenvoudig, daarom dat je het jong moet doen want het is hard werken, dag en nacht.
maart 26, 2007 at 11:06 pm
Ha. Dat klinkt me allemaal behoorlijk bekend in de oren:
http://blog.zog.org/2003/12/hospitaal.html
http://blog.zog.org/2003/12/hospitaal_ii.html
http://blog.zog.org/2003/12/de_zieken_bezoe.html
…en als ik me niet vergis, zou het wel eens hetzelfde hospitaal kunnen geweest zijn, dezelfde gang, en ongeveer dezelfde kamer: foto’s alhier.
Sterkte!
maart 27, 2007 at 6:53 am
ja an,ik sluit mij aan bij hierboven,vooral zieke kindjes slorpen veel energie op van mama,maar hoe is het met je kleine princesje?Mag je weldra met je meisje nar huis? veel liefs hoor!
maart 27, 2007 at 8:07 am
Die kinderbedjes zien er wel triestig uit … ze zouden ze beter ook in een fel, opgewekt kleurtje steken.
Dat ze maar vlug naar huis mag!
maart 30, 2007 at 12:15 pm
Je hebt het wel getroffen in dat ziekenhuis hoor. Ik zie dat de muren toch aangepast zijn aan kinderen.Mooie kamer.
Mijn dochtertje is anderhalf jaar geleden gehospitaliseerd geweest. Ik kreeg geen kamer alleen.
Ik kreeg een kamer die voorzien is voor twee ziekenhuisbedden (op de kinderafdeling). In die kamer was al een vader met zijn kindje. Dat is dus 1 groot bed en zo één klein bed. Geen kleurrijke muren of tekeningen.
Daar moest ik en mijn kleinste ook nog bij. Dus alleen nog plaats voor een babybed en een stoel. Ja een stoel geen zetel.
Mijn dochter was toen maar 3 maand, dus geen sprake van dat ik haar ook maar één minuut zou alleen laten.
Ik moest dus de hele dag op een stoel zitten en voor ’s nachts kreeg ik een kampeerbedje (zo eentje die je kan opplooien).Ik heb een rugprobleem, dus ik kan wel zeggen dat dat echt afzien was.
Ik ben niet preuts aangelegd maar zo een paar nachten op een kamer slapen met een wildvreemde en dan daar ook nog een badkamer moeten meedelen. Dat was toch wel allesbehalve plezant. En dan op de kamer twee zieke kinderen hebben die met hun gehuil elkaar wakker houden.
Mijn enige troost was dat het goed was voor mijn dochtertje.
april 2, 2007 at 8:15 pm
Kamer ziet er heel bekend uit, ik heb er in december een nacht op de grond doorgebracht wegens geen bedden voor ouders meer vrij. En het alarm dat voortdurend afgaat, klinkt identiek. En dan elk uur aerosollen en een kindje (15 maand) dat vecht tegen de zuurstof in zijn neus. Ik was een wrak na 1 nacht. Bij ons is het gelukkig wel heel snel gebeterd, en was het geen longontsteking maar een astma aanval. Veel beterschap aan Nina!
april 23, 2007 at 9:35 pm
Nedolgo tolko zhili byl. Florin Karlee.
mei 1, 2007 at 4:21 pm
Da delo dazhe ne v goda. Emalee Saveli.
mei 9, 2007 at 10:36 pm
Ne v dengah ne v muzejnoj pyl. Almira Maricruz.
mei 19, 2007 at 10:02 am
Ne nasovsem a navsegd. Oded Clarisa.
mei 31, 2007 at 8:59 pm
Ya stanu toli plachem to li penje. Hippolytos Sparrow.
juli 5, 2007 at 12:43 am
And youve really done a lot of junk no. Sana Orsolya.
juli 14, 2007 at 9:15 am
I can draw a little pictur. Kristel Lesly.
september 19, 2007 at 6:21 pm
they only wanna do you dir. Liana Merete.
oktober 21, 2007 at 8:14 pm
they’ll have you suicidal suicida. Andreas Tennyson.